ฉู่เล่อเซียวขมวดคิ้ว
เสียงอะไรกัน
เธอหันหลังให้
แต่นั่นไม่เป็นอุปสรรคต่อการเงี่ยหูฟัง
เสียงเพลงยั่วยวนดังเข้าหู
เธอชะงักไปเล็กน้อย
นี่ใช่เรื่องที่เธอควรฟังหรือเปล่า
"นังจิ้งจอกร่าน แกมาอีกแล้ว!"
เจียงไหลลุกพรวดขึ้นมา อารมณ์ค่อนข้างฉุนเฉียว
เธอเพิ่งเคลิ้มหลับได้ไม่นาน
ทางนั้นก็เริ่มส่งเสียงดังอีก!
เธอแทบอยากเอาไม้หน้าสามฟาดไป๋ลู่สักที จะได้ถูกสะกดจิตทางกายภาพโดยตรง!
"อ้าว พี่สาว มาเล่นด้วยกันไหม?"
ไป๋ลู่ไม่สนใจเลยสักนิด เอ่ยชวนพร้อมรอยยิ้ม
"แก!"
เจียงไหลตะลึงงัน
เธอยังกล้าชวนเธออีก!
ผู้หญิงคนนี้ ความกล้าช่างใหญ่ฟ้าจริง ๆ
เจียงไหลเหลือบมองเฉินอั้นอีกครั้ง
เขาไม่ได้พูดอะไร
คงกำลังพึงพอใจอยู่เหมือนกัน
ช่างเถอะ เฉินอั้นยังไม่ว่าอะไร
เธอพูดมากก็ไม่ดี
"ฮึ แกก็บ้าไปเถอะ!"
เมื่อเจียงไหลคิดได้ก็หันหลังกลับ ไม่มองอีก
ถึงขั้นพึมพำในลำคอว่า: รูปคือความว่าง ความว่างก็คือรูป
อย่างไรก็ตาม เจียงไหลก็ไม่อยากให้มันจบแค่นี้
เธอกำผ้าห่มแน่น คิดอย่างเจ็บแค้น
พรุ่งนี้ รอให้พวกแกออกไปหมด ฉันจะเข้าไปเคล้าเคลียเฉินอั้นบ้างสักครั้ง!
เจียงไหลไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดที่จะแย่งชิงความโปรดปรานแบบไป๋ลู่ ทุกที่ทุกเวลา
แต่สุดท้ายเธอก็ประเมินความกล้าและหน้าตาตัวเองสูงเกินไป
ยังไม่ต้องพูดถึงคนดูอีกหลายคนในห้อง
แค่เรื่องแย่งชิงความโปรดปรานอย่างเปิดเผยกับไป๋ลู่ เธอก็รู้สึกว่ามันต่ำค่าอยู่แล้ว!
เจียงไหลมีความคิดมากมาย แต่มันก็แค่วนเวียนอยู่ในใจ