เฉินอั้นไม่คิดเลยว่า อาจารย์ไป๋เพิ่งเข้าร่วมห้องของเขา ก็คิดจะประหยัดเงินและหาเงินให้เขาแล้ว
นิสัยแบบแม่จริง ๆ
ช่างรู้จักดูแลคน!
มองไป๋ลู่ที่กอดโครงไก่ แทะจนน้ำมันเยิ้มเต็มปากข้าง ๆ เขาก็โมโหจนอดไม่ได้ที่จะตบหลังหัวผู้หญิงนี่อีกฉาดหนึ่ง สอนอย่างผิดหวังว่า "กินกินกิน! รู้จักแต่กิน! ดูอาจารย์ไป๋สิ! แล้วดูแก! ตัวขาดทุน!"
"อืออือ... อคติ..."
ไป๋ลู่ยังมีเนื้อเต็มปาก พูดไม่ชัด
เฉินอั้นทั้งขัดใจทั้งขำ
ผู้หญิงหน้าด้านนี่ ถ้าไม่เห็นว่าพรสวรรค์ดี ก็ไม่อยากได้แล้วจริง ๆ
"อาจารย์ไป๋ ดูพรสวรรค์ของผมก่อนเถอะครับ"
เฉินอั้นพูดพลางเปิดแผงควบคุมให้ไป๋เมิ่งเจี๋ยดู
ให้ผู้พักอาศัยรู้พรสวรรค์ของเขาไม่เป็นปัญหา มีแต่จะทำให้พวกเธอใจมั่นคงขึ้น
ยังไงใคร ๆ ก็อยากเกาะขาใหญ่ที่แข็งแกร่ง
และพรสวรรค์ของเฉินอั้น ก็ให้ความรู้สึกปลอดภัยดุจขาใหญ่แก่พวกเธอได้
"พรสวรรค์ของคุณ? ไม่ใช่หลอมรวมเหรอ?"
ไป๋เมิ่งเจี๋ยจ้องแผงควบคุมด้วยความสงสัย
เมื่อเห็นตัวอักษร "หนึ่งเดียวเหนือทุกผู้" เธอฉงน รู้สึกว่าชื่อพรสวรรค์นี้โอหังไปหน่อย...
แต่พออ่านคำอธิบายพรสวรรค์จบ สีหน้าเธอก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเหลือเชื่อ
โดยเฉพาะเมื่อเห็นของใช้มากมายนับแสนในกระเป๋าของเฉินอั้น เธอยิ่งอดตะลึงไม่ได้ "เป็นไปได้ยังไง?! พรสวรรค์แบบนี้มันจะแข็งแกร่งมากเกินไปแล้วนะ?!!"