"ตายแล้ว! ในที่สุดก็ฆ่าไอ้สัตว์เดรัจฉานนี่ได้สักที!"
"โห รางวัลเยอะขนาดนี้เลยเหรอ! ยังมีหีบสมบัติสีเงินด้วย!"
"เร็วเข้า นี่เป็นของที่ทีมเราฆ่ามันได้ เก็บหีบสมบัติไว้ก่อน เดี๋ยวเอาไปให้หัวหน้าเฉินแล้วจะได้แต้มความดีความชอบ!"
"แบ่งส่วนหนึ่งส่งมอบ อีกส่วนเก็บไว้ ยังไงก็พออัปเกรดประตูห้องได้!"
"ต้องอัปเกรดหน้าต่างด้วยนะ! ไม่งั้นถ้าเจออะไรน่ากลัวบุกโจมตีหน้าต่างกะทันหันเหมือนบอสผีร้องไห้เมื่อวาน เราคงแย่แน่!"
"จริงด้วย ๆ! หน้าต่างก็ต้องอัปเกรด!"
สมาชิกทีมพูดคุยกันไปพลาง เก็บรางวัลที่มันดรอปมาได้ไปพลาง
เวลานี้ เหงื่อชุ่มเสื้อผ้าและเส้นผมของพวกเขาจนเปียกโชก
แต่ไม่มีใครใส่ใจเลยสักนิด
ถึงการออกมาล่ามอนสเตอร์และกวาดต้อนเสบียงรอบนี้จะทำให้เหนื่อยอยู่บ้าง แต่ก็สะใจไม่น้อย
ได้มากกว่าตอนเดินวนอยู่แถวชุมชนสองรอบเสียอีก
หัวหน้าช่างมีน้ำใจจริง ๆ
อุตส่าห์พาพวกเขามาล่าหาเสบียงไกลขนาดนี้ ทั้งยังอันตรายขนาดนี้ด้วยตัวเอง
"ทุกคนพักก่อนครึ่งชั่วโมง แล้วค่อยออกเดินทางกลับชุมชน ระหว่างนี้ไม่ว่าจะหาที่พักหรือออกไปล่ามอนสเตอร์ ห้ามแยกกันไปคนเดียวเด็ดขาด! บอกต่อกันด้วย!"
หลี่เจี่ยสั่ง
สิ่งสำคัญที่สุดคือให้บอกต่อกัน
เพราะคนที่ออกมาด้วยมีหลายพันคน
ถ้าต้องอาศัยเขาตะโกนคนเดียว ต่อให้ตะโกนจนคอแทบแตกก็อาจบอกไม่ทั่ว
พูดจบ เขาก็กลับไปยืนเฝ้าข้างเฉินอั้น
"หัวหน้าเฉิน ผมให้พวกเขาพักกันตามอัธยาศัยแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงจะออกเดินทางตรงเวลา"