ไป๋เมิ่งเจี๋ยรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่าง...
เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว
บางเรื่องถึงไม่เคยประสบ แต่ก็เข้าใจได้
เฉินอั้นกำลังกางเต็นท์อยู่
ไป๋เมิ่งเจี๋ยเอียงศีรษะเล็กน้อย ขนตายาวทอดลงต่ำ
เสียงนุ่มนวลเอ่ยว่า "เฉินอั้น คุณ..."
เธอเอ่ยยังไม่ทันจบ เฉินอั้นก็เบียดตัวเข้ามาประชิด
มือหนึ่งโอบเอวบางยวบของเธอไว้ อีกมือหนึ่งยันอยู่กับกำแพง
ท่าทีฉับพลันทำให้ไป๋เมิ่งเจี๋ยตกใจจนตัวเกร็งไปทั้งร่าง
เธอรีบยกมือขึ้นปิดปาก ระงับไม่ให้เสียงหลุดออกไป
เพราะข้างนอกยังมีคนอีกมาก
เธอไม่ต้องการเรียกผู้ชมมาดูตัวเองหรอก
ในฐานะครูและพี่สาวคนเดียวในห้องนี้
จิตใจของเธอยังไม่เข้มแข็งพอจะทำเป็นไม่แยแสอย่างไป๋ลู่ได้
คางของเฉินอั้นทอดลงบนไหล่ขวาของไป๋เมิ่งเจี๋ย หันข้างใช้ริมฝีปากถูเบา ๆ ที่ติ่งหูสีชมพูของเธอ
ลมหายใจอุ่น ๆ รดลงบนติ่งหูและลำคอของไป๋เมิ่งเจี๋ยจนทั่ว
ความรู้สึกประหลาดพัดพาไปทั่วร่างของไป๋เมิ่งเจี๋ยในพริบตา
เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งผ่านทั้งตัว เธออดกลั้นไว้ไม่ไหว ต้องหลับตาลงและส่งเสียงครางแผ่วเบา
"อาจารย์ไป๋ คุณไวขนาดนี้เลยเหรอ?"
เฉินอั้นหัวเราะเบา ๆ พลางหยอกเย้า
ไป๋เมิ่งเจี๋ยที่กำลังอายอยู่แล้ว พอถูกเขาหยอกล้อแบบนี้ก็ยิ่งไม่รู้จะทำตัวอย่างไร
ยิ่งเธออาย เฉินอั้นก็ยิ่งอยากหยอกเธอ
"อาจารย์ไป๋ อนุญาตไหม?"
"ฉัน..."
ไป๋เมิ่งเจี๋ยอ้าปาก อยากพูดก็พูดไม่ออก
แบบนี้จะให้เธอพูดยังไงล่ะ!
เฉินอั้น นายทำตรง ๆ เลยก็ได้นะ ฉันไม่ปฏิเสธหรอก
แต่แกยังจะมาถามคำตอบฉันอีก คือจะให้ทำยังไงกันแน่!
ไป๋เมิ่งเจี๋ยรู้สึกน้อยใจเล็กน้อย