เฉินอั้นกับพวกเดินเบาเท้าอย่างระมัดระวังเข้าไปใกล้กลุ่มคนใส่เสื้อคลุม
เพื่อไม่ให้ถูกอีกฝ่ายพบ พวกเขาจึงหลบซ่อนอยู่หลังกองซากรถและก้อนหิน
ในโลกแห่งราตรีนิรันดร์ หากไม่มีพรสวรรค์การมองเห็นตอนกลางคืน
ทัศนวิสัยของคนอื่นตอนอยู่ข้างนอกก็ไม่ต่างกันมากกัน
แต่ซากปรักหักพังบริเวณนี้ ตำแหน่งพอดีมาก
ไม่เพียงแต่บังคนเป็นสิบคนได้ ยังทำให้เฉินอั้นมองเห็นความเคลื่อนไหวตรงนั้นด้วย
เฉินอั้นจ้องเขม็งไปทางกลุ่มคนใส่เสื้อคลุม
พึมพำเบา ๆ: "ดูท่าจะกำลังทำพิธีอะไรสักอย่างจริง ๆ"
'คน' หกคนสวมเสื้อคลุมสีดำล้อมเป็นวงกลม
มองเห็นเลือนรางว่าตรงกลางพวกเขามีวงเวทที่วาดด้วยเลือด
พวกเขาประสานมือวางบนอก ก้มหน้าเงียบ
นอกจากเสียงหายใจ ก็ไม่มีอะไรเลย
"ไม่แปลกที่ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย ที่แท้พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ"
ไป๋ลู่บ่นเบา ๆ
ตอนที่เธอสอดส่องเมื่อกี้ ได้ยินแต่เสียงหายใจ
แม้แต่บทสนทนาสักประโยคก็ไม่ได้ยิน
เธอหรี่ตามองคนพวกนั้น คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าเป็นอะไร
ไม่กี่นาทีต่อมา พวกเขาก็ส่งเสียง 'อ้า' ออกมาพร้อมกัน!
ท่าแบบนี้ทำให้เฉินอั้นตกใจถึงกับสะดุ้ง
เขารีบหดตัวกลับไปหลังซากปรักหักพังทันที
ทุกคนตั้งท่าพร้อมโจมตีในทันที
จ้าวเจียหาวยิ่งเอาตัวเข้าไปบังเฉินอั้นไว้ข้างหลัง
สำหรับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตเขาไว้ แน่นอนว่าเขาต้องปกป้องอีกฝ่ายด้วยชีวิตตัวเอง!
"หัวหน้า พวกเขาเหมือนจะไม่เห็นเรา"
หลี่เจี่ยตั้งท่าเตรียมโจมตี พลางจับตาดูความเคลื่อนไหวของกลุ่มคนใส่เสื้อคลุม