"เข้าใจแล้ว พวกเรารู้แล้ว"
หวังจื่อเหยียนพยักหน้ารับอย่างจริงจัง
เธอไม่ได้โง่
ฟังพี่ไป๋ลู่พูดแบบนี้
เธอย่อมเข้าใจถึงผลได้ผลเสียได้เป็นอย่างดี
หวังจื่อเหยียนและหลี่เจี่ยพร้อมใจกันยิงลูกดอกหน้าไม้และลูกธนูออกไป
ฟิ้ว!
ปึงปึงปึง——
หลายคนยิงพร้อมกัน พวกโจรที่ยืนอยู่รอบนอกหลายคนล้มลงกับพื้นในทันใด
ชายที่กำลังตะโกนโหวกเหวกโฮกฮากอยู่เดิม ต่างเบิกเสียงสูงขึ้นทันที
"เกิดอะไรขึ้น เรื่องอะไรกัน!"
"อ๊า! มีคนลอบโจมตี!"
มีคนร้องขึ้นมาหนึ่งเสียง
คนอื่น ๆ หันหลังกลับไปทางด้านนอกทันที กำอาวุธในมือแน่น
จัดท่าทีตั้งรับป้องกัน
"ฮะ แค่พวกแกเท่านี้ยังจะคิดต่อต้านอีกเรอะ?"
ไป๋ลู่ถูกคำพูดของพวกเขาทำให้ขำ ก่นหัวเราะเบา ๆ ออกมา
เธอโบกมือ หลี่เจี่ยและพวกก็วิ่งออกไปจากรายทางซ้ายขวาของเธอ
"บัดซบ แกเป็นบ้าอะไรกันวะ!"
"หัวหน้า เราไม่ใช่ว่าจะถูกเขากินรวบจริง ๆ หรอกนะ!"
พวกนั้นได้ยินเสียงก่อน เห็นคนทีหลัง ก็เริ่มตื่นตระหนก
จากนั้น ในความมืดก็มีเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายดังขึ้นมา ค่อย ๆ เข้าใกล้พวกเขา
สิบกว่าวินาทีผ่านไป พวกเขาก็ถูกแวดวงล้อมไว้แน่นหนา!
ก็ในตอนนี้เอง พวกเขาจึงได้เห็นหน้าคนที่มารอบ ๆ ตัว
"หัวหน้า ไม่ชอบมาพากลนะ มือของพวกเขาทำไมมีอาวุธกันหมดเลย!"
"โว้ย หุบปาก! ฉันไม่ตาบอด!"
ชายที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าเห็นภาพนี้ ขาสั่นจนควบคุมไม่ได้
พวกเขาคงไม่ถูกกินรวบเอาเข้าจริง ๆ หรอกนะ!
เขากลืนน้ำลายลงคอ
ทำเป็นนิ่ง ๆ แล้วถามขึ้นว่า "พวกแกเป็นใครกัน?"
"แกไม่คู่ควรจะรู้ กลับกัน ฉันจะถามพวกแกเอง" หลี่เจี่ยถือหน้าไม้กล ชี้ตรงไปที่พวกเขา
"แกนี่แหละที่ปล้นอยู่แถวนี้?"
หัวหน้าโจรกัดฟันแน่น