เฉินอั้นลุกขึ้นยืน
ลองปลดปล่อยพลังงานที่ดูดซับมา
เขาเปลี่ยนพลังงานจลน์เหล่านั้นให้กลายเป็นม่านพลัง
คลุมทั่วร่าง
ไม่นาน ม่านพลังสีฟ้าอ่อนก็ปรากฏขึ้น
"สำเร็จจริงด้วย!"
เฉินอั้นมองโล่ที่ห่อหุ้มร่างกายอยู่ด้วยความตื่นเต้น
จากนั้นเขาก็ย่อโล่พลังงานให้เหลือแค่บริเวณหน้าอก พอมองดูก็พบว่ามันหนากว่าเมื่อครู่
"ดูท่าพลังงานที่ดูดซับมาจะเปลี่ยนเป็นโล่รูปทรงไหนก็ได้ ไม่มีข้อจำกัดสินะ"
จะใช้ปกป้องทั่วทั้งร่างก็ได้ หรือจะรวมพลังไว้ป้องกันเฉพาะจุดก็ได้
เฉินอั้นหันไปมองหลินลู่ซีอีกครั้ง แล้วกวักมือเรียกให้เธอเข้ามา
"ลู่ซี มานี่ ต่อยโล่ตรงนี้ให้เต็มแรง!"
เขาไม่กลัวว่าหลินลู่ซีจะออกแรงมากจนต่อยโล่แตก
ถ้าเธอต่อยแตกได้ ก็แสดงว่าเธอมีแรงมากจริง ๆ
อีกอย่าง ตอนที่เขาดูดซับพลังงานจลน์ เขาไม่รู้สึกเจ็บเลย
ต่อให้เธอต่อยโดนตัวเขาก็ไม่เป็นไร
พอได้ยินชายหนุ่มพูด หลินลู่ซีก็รับคำอย่างว่าง่าย "อื้ม!"
เจ้าของห้องบอกให้เธอลงมือ
เธอก็ลงมือ
หลินลู่ซีมองโล่พลังงาน ก่อนจะรวบรวมแรงทั้งหมดแล้วต่อยเข้าใส่!
ปัง!
หมัดของเธอกระแทกเข้ากับโล่พลังงาน แรงสะท้อนทำให้ข้อมือเจ็บแปลบ
"อื้อ!"
ดวงตาของหลินลู่ซีเบิกกว้างขึ้นทันที เธอดึงมือกลับมาวางไว้ใกล้ปากแล้วเป่าลมใส่อย่างแรง
"ฟู่ ฟู่..."
ท่าทางของเธอน่ารักน่าเอ็นดูอย่างกับเด็กน้อย
ถึงกับรู้สึกร้อนผ่าวและแดงก่ำที่ขอบตาโดยไม่รู้ตัว
ไม่ใช่เพราะน้อยใจ
แต่เพราะเมื่อครู่เจ็บจริง ๆ ร่างกายจึงตอบสนองไปก่อนความคิด
ทว่าโล่พลังงานของเฉินอั้นกลับไม่เป็นอะไรเลย