ตรึกตรองอยู่ครู่หนึ่ง หลินเสวียนเต้าก็ก้าวเท้าตรงไปยังโรงเตี๊ยมลั่วหยุนอันหรูหราที่สุดในเมืองเทียนเหยียน
เขาจองห้องพักระดับสูงสุดของโรงเตี๊ยมโดยตรง
ห้องนี้ติดตั้งค่ายกลรวมวิญญาณและค่ายกลกันกั้นขั้นสี่ พลังปราณทั้งเข้มข้นและมั่นคง ทั้งเงียบสงบและปลอดภัย นับเป็นสถานที่ฝึกฝนชั้นยอดในเมือง
เมื่อเข้าไปในห้อง เขาปิดประตูหน้าต่างเรียบร้อย แล้วก็เปิดค่ายกลกันกั้นขึ้นเสียงดังฉับพลัน กั้นเสียงรบกวนและการสอดแนมจากภายนอกทั้งหมดไว้ มั่นใจว่าจะไม่มีใครมารบกวน
ทำทุกอย่างเสร็จสิ้น หลินเสวียนเต้าก็รีบหยิบตำราเล่มหนา "ตาเสวียนทง" ออกมาอย่างอดทนไม่ได้ แล้วค่อยๆ เปิดหน้าหนึ่งแรก
แต่ทันทีที่เห็นเนื้อหาข้างใน เขาก็ชะงักค้างอยู่ตรงนั้น ตาเบิกกว้าง
ทั้งคำอธิบายวิชาฝึกปราณ เส้นทางเดินพลัง และเคล็ดวิชาตาทิพย์ที่เขาคาดคิดไว้ ล้วนไม่มีสักอย่าง
ที่เห็นมีแต่ภาพขาวโพลนไปหมด กลับกลายเป็นภาพหญิงสาวงามที่วาดได้สมจริง ฝีมือเยี่ยมยอดทีละภาพๆ และล้วนไม่สวมเสื้อผ้าแม้แต่น้อย
ทั้งเล่มมีเนื้อหาสารพัดรูปแบบ ครอบคลุมหญิงงามต่างเผ่าพันธุ์ในวงการบำเพ็ญเซียนนานาชนิด
มีหญิงสาวหูแมวขนปุยสีชมพู ร่างกายอ่อนช้อยนุ่มนวล
มีหญิงสาวหางจิ้งจอกขาวยาวระย้าท่าทางยั่วยวน
มีนางงามเผ่ามนุษย์ปลาร่างเบาบาง หางส่ายเป็นระลอกคลื่น
มีหญิงสาวเผ่างูหน้าตาเย็นชา ร่างคนหางงู
และยังมีสาวน้อยเผ่ามังกรจ้าว หน้าผากมีเขาเล็กๆ งดงาม ท่าทางสูงส่งเย็นชา
หญิงงามสารพัดเผ่า สารพัดท่วงท่า รวมไว้ในเล่มครบครัน
หลินเสวียนเต้าพลิกดูไปทีละหน้า ใบหน้ายิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าโกรธที่ถูกหลอก หรือว่ามีความคิดอื่นแอบแฝง
ผ่านไปนานเกือบหนึ่งชั่วยาม เขาจึงปิดหนังสือลงและตั้งสติได้เต็มที่
นี่มันตำราวิชาตาทิพย์ชั้นยอดที่ไหนกัน เล่มนี้ชัดเจนว่าเป็นเพียงหนังสือภาพลามกอนาจารเล่มหนึ่ง
หลินเสวียนเต้ายิ้มขื่นในใจ
มะเขือเทศตะวันตกทำให้ข้าฉิบหาย!
ตัวเองยังคิดว่าลงเขามาแล้วจะเจอผู้เฒ่าลึกลับมอบโอกาสให้ เสร็จแล้วกลับถูกชายชราธรรมดาๆ คนหนึ่งหลอกเอา
ถึงจะเสียแค่หินวิญญาณชั้นล่างหนึ่งร้อยก้อน ซึ่งสำหรับเขาที่มีทรัพย์สมบัติมากมายตอนนี้ไม่ถือเป็นเงินทองอะไร แต่ก็อดรู้สึกขำไม่ออกไม่ได้