แม่สือมองลูกสาวด้วยความกังวล คิดจะเข้าไปช่วย
“แม่ ไม่ต้องค่ะ แม่ช่วยหาที่ที่ลมโกรกเย็นหน่อยให้หนูหน่อย เดี๋ยวหนูอุ้มเธอไปเอง”
“ได้!”
สือเจียอีหันไปบอกหลิวอวี่เฟยว่า “ถือห่อผ้าของเธอไปด้วย”
หลิวอวี่เฟยกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกกลัวนิด ๆ “เจียอี เธอไม่เป็นไรจริง ๆ นะ?”
“ไม่เป็นไร ยังไม่รุนแรง” ตอนนี้ยังไม่อาเจียนและชัก แค่ให้เธออยู่ในที่อากาศเย็น และลดอุณหภูมิร่างกายด้วยวิธีทางกายภาพ เป็นทางแก้ที่เร็วที่สุด
ไม่นาน แม่สือบอกให้พาลงไปข้างล่าง ที่นั่นมีบ้านหลังเล็ก ๆ เป็นมุม ไม่โดนแดด เย็นมาก เป็นที่พักชั่วคราวของพนักงานออกบัตร
สือเจียอีออกแรงช้อนตัวคนไข้ขึ้นมาอุ้มด้วยสองมือ ตอนนี้เธอดีใจที่ตัวเองแรงเยอะ ไม่อย่างนั้นดูจากจังหวะที่คนคนนั้นร่วงลงไปเมื่อกี้ อาจจะหัวกระแทกจนสมองสะเทือนได้
“แม่หนูนี่ เมื่อกี้ฉันเห็นหน้าแดงจนผิดสังเกต บอกให้ดื่มน้ำเยอะ ๆ ไม่คิดว่าจะเป็นฮีทสโตรก” พนักงานออกบัตรยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าตาไม่ค่อยดี เพราะมันเกิดขึ้นในเกสต์เฮาส์
“อ๋อ เด็กสาวไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่เข้าใจพวกนี้” แม่สือคุยกับนางพลางพูด “ขอบคุณมากนะที่ให้ใช้ที่”
“แค่นี้เองขอรับ ขอแค่คนไม่เป็นไรก็พอ”
“ไม่ต้องส่งโรงพยาบาลเหรอ?” ในที่สุดชายหนุ่มคนนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับน้ำ
หลิวอวี่เฟยถลึงตาใส่เขา “ตอนนี้แดดข้างนอกแรงขนาดนั้น จะให้รีบส่งโรงพยาบาลได้ไงเล่า!”
สือเจียอีหันไปบอกแม่สือ “แม่คะ รบกวนแม่ช่วยเช็ดตัวให้เธอที ให้เธอเย็นลง เน้นที่คอ รักแร้ และข้อพับขา เช็ดหลาย ๆ ทีหน่อยนะคะ ถ้าน้ำไม่เย็นแล้วก็ไปเปลี่ยนน้ำใหม่”