ถังชีชีพาพ่อแม่สามคนกลับถึงบ้าน กัวกุ้ยเฟินก็ยังมีคำถามเต็มหัว
ถังชีชีเหลือบมองแม่เลี้ยงที่ทำท่าอยากถามแต่ก็กลัวจะล่วงเกิน จึงเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า “อยากถามอะไรก็ถามมาได้เลยค่ะ”
พอเธอเปิดปาก ถังเจิ้นหัวก็เงยหน้ามองกัวกุ้ยเฟิน “ถามอะไรหรือ?”
กัวกุ้ยเฟินมองถังเจิ้นหัว ก่อนจะย้ายสายตากลับมาที่ถังชีชี “งั้นถ้าฉันถามแล้ว เธอจะไม่โกรธใช่ไหม?”
มือที่กำลังตักข้าวของถังชีชีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองอีกฝ่ายอีกครั้งแล้วตอบว่า “หนูจะพยายามค่ะ”
กัวกุ้ยเฟินเม้มริมฝีปาก นิ้วมือเคาะตะเกียบไปมา “เธอกับฟู่หยุนเฉิงคนนั้นมีความสัมพันธ์อะไรกัน?”
เธออยากถามเรื่องนี้ตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว ยังมีอีกหลายคำถามที่อยากถามทีละข้อ
ถังชีชีวางตะเกียบลง เงยหน้าขึ้นอย่างจริงจัง “ก่อนหน้านี้หนูกับเขาไม่เคยเจอกัน แต่คงเคยได้ยินเรื่องของกันและกัน หนูเป็นลูกสาวปัญญาอ่อนของคนที่ถูกจัดอยู่ในพวกห้าประเภทดำของหมู่บ้าน ส่วนเขาเป็นทหารปลดประจำการที่มีประวัติบริสุทธิ์ผุดผ่อง”
พูดถึงตรงนี้ เธอหยุดเล็กน้อยแล้วมองอีกฝ่าย “ที่คุณสงสัยคงเป็นเพราะท่าทีที่เขามีต่อพ่อกับหนูไม่เหมือนกัน เรื่องนี้อธิบายได้สองทางค่ะ”
“ข้อแรก งานของพ่อเป็นเพราะเขากับพ่อทำข้อตกลงบางอย่าง นี่เป็นเหตุผลหลักที่เขาช่วยพวกเรา ส่วนข้อตกลงนั้นคืออะไร คืนนี้คุณสองคนปิดประตูคุยกันเองได้ค่ะ”
“ข้อสองคือบาดแผลบนตัวเขา เรื่องที่หนูเป็นปรมาจารย์แพทย์แผ่นดินไม่ได้เป็นเรื่องโกหกทั้งหมด หนูมีข่าวเกี่ยวกับเรื่องสุขภาพของเขา เขาย่อมใส่ใจหนูมากขึ้นเป็นธรรมดา”