(ฝากสมองไว้ที่นี่!)
(ขอต้อนรับเหล่าเยี่ยนจู่และอี้เฟยทุกท่าน!)
“ฮีโร่รวมพล เกียรติยศเดินคู่ เครือข่าย LOL เปิดดำ ตัวเลือกแรกไม่พลาดเจอกัน!”
“ส่งใจเชียร์ WE และ IG ลงชิง S2 รอบสุดท้าย!”
“เครื่องแรงครบทุกเครื่อง ไม่มีกระตุก LOL ปาร์ตี้ห้าคนเน็ตไม่หลุด”
“เคียงบ่าเคียงไหล่ บุกทะลวงไฟ CF แข่งทีม รับสมัครเดือด!”
“สมัครสมาชิกเติม 100 แถม 100 เล่นเน็ตชั่วโมงละ 3 หยวน คืนเดียว 11.9 หยวน เล่นทั้งคืนได้ทุกเกม”
มณฑลซู!
หน้าร้านอินเทอร์เน็ตปู้เจี้ยนปู้ซ่าน
ชายหนุ่มในเสื้อคลุมสีกรมท่ายืนอยู่หน้าประตู ใจลอยอยู่นาน
“ปี 2012… ตัวเอง… ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่จริง ๆ!”
มองป้ายโฆษณาเน็ตคาเฟ่ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายยุคสมัยตรงหน้า หลินซูรู้สึกตื้นตันใจสารพัด
ใช่ เขาย้อนเวลากลับมาใหม่
ใครจะไปคิดว่าแค่ออกมาเดินเล่นแก้เครียดเพราะงานไม่เข้าท่า จะถูกเจ้าวิ่งร้อยตันประจำเซิร์ฟเวอร์แห่งชาติหมายหัว แล้วก็อัดหมัดเดียวส่งกลับมายังตอนนี้
ได้กลับมาเป็นหนุ่ม โดยปกติเขาน่าจะดีใจมาก
แม้ว่าเวลาจุดนี้ 2012 จะสายเกินไปหน่อย ช่องทางรวยข้ามคืนคนรุ่นก่อนคาบไปเกลี้ยงแล้ว อยากเริ่มจากศูนย์ ความยากพุ่งทะยานเข้าสู่โหมดนรก
แต่เขาน่ะไม่เหมือนใคร ชาติก่อนเป็นคนทำงานในวงการอีสปอร์ต เรื่องที่เขาถนัด เพิ่งเริ่มต้นในเวลานี้ ตลาดพันล้านในอนาคต ยังมีโอกาสอีกมากมายรอให้เขาคว้า
แต่ว่า…
หลินซูล้วงกระเป๋า เจอเศษเงินไม่กี่ใบ ถอนหายใจอีกครั้ง
ข่าวดี: ย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่ ตอนอายุ 18
ข่าวร้าย: ดันยากกว่าเดิม ในกระเป๋ามีแค่แปดร้อย!
แปดร้อยหยวนตอนนี้ทำอะไรได้?
แปดร้อยหยวน ในปี 12 มันคือเงินกินอยู่ต่อเดือนของนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ยังนับว่าน้อย
อย่าว่าแต่ซื้อคอมพิวเตอร์ไว้ใช้เป็นเครื่องมือทำมาหากินเลย
นี่คือเหตุผลที่หลินซูมาร้านเน็ต
ไม่มีอะไรหรอก มันถูก!
“ช่างเถอะ มาถึงก็ตั้งหลักที่นี่!”
เขาไม่ใช่คนจมอยู่กับความน้อยเนื้อต่ำใจ เปิดหัวด้วยแปดร้อยก็แปดร้อย แปดร้อยก็มีแผนของแปดร้อย!
ปรับอารมณ์แล้ว หลินซูก้าวขึ้นบันได ผลักประตูร้านเน็ตชื่อ “ปู้เจี้ยนปู้ซ่าน”
……
“สวัสดี ขอสมัครสมาชิกหน่อย!”
เดินเข้าไปที่เคาน์เตอร์หน้าตรงทางเข้า หลินซูหยิบบัตรประชาชนวางบนเคาน์เตอร์ตรงหน้าพนักงาน
“ยินดีต้อนรับ!”
เห็นมีลูกค้า น้องพนักงานเก็บเงินที่เล่นมือถืออยู่ก่อนหน้านี้ลุกพรวดจากเก้าอี้ รับบัตรประชาชน พลิกซ้ายขวาเทียบกับใบหน้าอ่อนเยาว์ของหลินซู ยืนยันว่าเป็นเจ้าตัวจริงจึงเสียบบนเครื่องเปิดการ์ด
“สมัครสมาชิกตอนนี้เรามีโปร เติมเท่าไหร่แถมเท่านั้น!”
“เติมครั้งเดียวเกินสามร้อย เลื่อนขั้นเป็นสมาชิกสตาร์ของร้านได้เลย โซนแข่งราคาก็แค่ชั่วโมงละสองห้าสิบ”
“งั้นเติมสามร้อย!”
หลินซูแอบเจ็บใจเล็กน้อย ควักจากทรัพย์สินทั้งหมดสี่ใบ ส่งสามใบให้พนักงานตรงหน้าคิดเป็นค่าเน็ต
“ช่วยเอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับน้ำสองขวดให้ผมด้วย!”
อนาคตคงต้องใช้ชีวิตในร้านเน็ตสักพักใหญ่ สมัครสมาชิกสตาร์ลดรายจ่ายนิดหน่อยก็จำเป็น
“ค่ะ!”
น้องพนักงานมองชายหนุ่มแต่งตัวสะอาดตรงหน้าด้วยความสงสัย
เน็ตแรงไปไหน?
ค่าเน็ตกล้าเติมตั้งสามร้อย แต่ค่ากินกลับยอมใช้แค่ชุดยังชีพของเด็กติ่งเน็ต
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรต่อ แม้ร้านลดค่าเน็ตลง รายได้หลักจะมาจากน้ำกับขนม แต่เจ้านายไม่ได้ตั้ง KPI อะไรให้ ดังนั้นลูกค้าจะใช้จ่ายยังไง ใช้เท่าไหร่เป็นเรื่องของลูกค้า
เธอแค่เปิดการ์ดให้เสร็จก็พอ
เปิดการ์ดเสร็จ หลินซูเก็บเอกสารใส่กระเป๋า กวาดตามองรอบ ๆ ร้าน
ร้านเน็ตปู้เจี้ยนปู้ซ่านขนาดไม่เล็ก มีโซนบริการถึงสองชั้น แต่ละชั้นวางเครื่องได้ราวสองร้อยกว่าเครื่อง
แต่ถึงมีคอมมากมายขนาดนี้ ชั้นหนึ่งก็ยังเต็มแน่น
“เฮดช็อต!”
“ลุย ลุย ลุย เปิดไฟต์ เปิดเลย มัลไฟต์เอาสิ”
“ฆ่าเวน ฆ่าเวน ให้ตายสิ จัดแครี่ก่อน”
หลินซูเดินผ่านโซนชั้นหนึ่ง มุ่งหน้าไปชั้นสองเขตแข่งขัน สายตามองไปตามจอของผู้ใช้รายอื่นระหว่างทาง
ครอสไฟเออร์!
QQ สปีด!
ลีกออฟเลเจ็นดส์!
อืม สามเจ้าประจำร้านเน็ตปี 12 ที่เขาคุ้นเคย ไม่ผิดแน่
“อีกแค่ปีสองปี ก็จะเข้าสู่ยุคที่ LOL ครองทุกจอร้านเน็ตแล้ว”
มาถึงชั้นสอง หลินซูหาเครื่องตรงมุมเงียบติดหน้าต่างที่เห็นชัดว่าคนนั่งน้อย ส่วนทำไมไม่เลือกเครื่องมุมอับที่มีความเป็นส่วนตัวดีกว่า บอกได้แค่ว่าใครรู้เข้าใจก็เข้าใจ
“ฟี้!”
กดปุ่มเปิด เสียงพัดลมเครื่องยุคเฉพาะดังในหู
ใช้ทิชชู่แอลกอฮอล์ทำความสะอาดเม้าส์คีย์บอร์ดและหูฟัง
กรอกเลขบัตร แล้วตามด้วยรหัสลับที่ตั้งไว้ที่เคาน์เตอร์ก่อนหน้านี้ คอมจึงเข้าเดสก์ท็อป
แตะ!
แตะ!
รีเฟรชจอสองครั้ง หลินซูไม่รีบเปิดเกม แต่กลับเปิดคูหว่อมิวสิกบ็อกซ์
เปิดเพลง “Heartbeats”!
“I can't figure out!”
“Is it meant to be this way.”
ฟังจังหวะเพลงนุ่มผ่อนคลายในหูฟัง กายใจได้พัก หลินซูเอนหลังพิงพนัก
เขาต้องจัดระเบียบความคิด
คิดแผนหลังจากย้อนเวลากลับมาเกิดใหม่
“ตอนนี้ เงินทุนแปดร้อยใช้ไปเกือบครึ่งแล้ว ต้องรีบจัดการเรื่องกินอยู่”
ใช่ หลินซูไม่มีบ้าน
หรือจะบอกว่า ในฐานะเด็กกำพร้า พออายุสิบแปดออกจากสถานสงเคราะห์ ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเอง
หลินซูไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจอะไร
เพราะชาติก่อนก็ผ่านมันมาแบบนี้
“งั้นหาทีมไปแข่ง?”
ความคิดหนึ่งแวบขึ้นในหัวหลินซู
ชาตินู้นเขาก็เดินทางนี้
คงเป็นเพราะฟ้าสงสาร เกิดมาไร้พ่อไร้แม่ ร่างกายกลับมีปฏิกิริยาตอบสนองและความคล่องนิ้วเหนือคนทั่วไป
มีพรสวรรค์ เขาเคยแข่ง CF แบบร้อยเมือง เคยเข้าร่วมทีมอีสปอร์ตของเพื่อนที่เล่นเฉิงไห่ทรีซีเป็นหลัก และตอน ลอล ลา บูมก็สมัครเป็นนักกีฬาอาชีพเต็มตัว
แค่ดวงไม่ค่อยดี
เข้าเล่นลีกออฟเลเจ็นดส์ตอนท้ายจริง ๆ ไม่ได้ทำวิดีโอสะสมแฟนเหมือนสตรีมเมอร์ ทั้งไม่ได้แชมป์สักใบในเส้นทางนักกีฬาอาชีพ
อยู่ก้ำกึ่ง จึงใช้ประสบการณ์หลายปีในวงการ ไปทำงานเป็นกรรมการผู้จัดการสโมสรและโค้ชทีม
“ไม่ ไม่ได้ อย่างน้อยก็ยังไม่ต้องเข้าทีมอาชีพตอนนี้”
พอคิดได้ เขาก็รีบสลัดมันทิ้ง
ถ้าแค่แก้ปัญหาเรื่องกินอยู่ ด้วยความเข้าใจเกมและฝีมือส่วนตัวที่ล้ำยุคตนเองในตอนนี้ หาทีม ลอล ลา อยู่ด้วยไม่ใช่ปัญหาเลย
แต่ตอนนี้ลีกอาชีพ ลอล ลา ในประเทศยังไม่เกิด ทีมในประเทศนอกจาก WE กับ IG ออกดีกว่าใครอื่น ก็เป็นพวกแข่งเล็ก ๆ จิปาถะ ไปอยู่กับพวกเขา ไม่ต้องพูดถึงค่าตอบแทน เงินเดือนจะออกตรงเวลาหรือเปล่ายังว่า
เพราะฉะนั้นไม่มีเหตุผลให้เสียเวลาเลย
ทีนี้ มาถึงคำถาม แปดร้อยหยวน จะพลิกสถานการณ์กลับมาชนะได้ยังไง?
ถามในเน็ต ด่วนมาก!