ห้าชั่วโมงผ่านไปในพริบตา
ดึกดื่น!
นครเซี่ยงไฮ้ ย่านผู่ตง เขตฮวามู่เหลียนหยาง สวนอวี้ชุ่ย
หลี่หนานนั่งเหม่ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มองตัวอักษรสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นอีกครั้งบนหน้าจอ
“victory!”
ชนะ!
ชนะ!
ยังคงชนะ!
ตั้งแต่โอนเงินสองร้อยหยวนให้ผู้เชี่ยวชาญปริศนาที่ใช้ชื่อไอดีว่า Emperor เขาก็เริ่มรับการสอนและลงเล่นจัดอันดับแบบดูโอ้ไปพร้อมกัน
ในห้าชั่วโมงนี้ นอกเหนือจากกินข้าวกับเข้าห้องน้ำแล้ว พวกเขาเล่นไปถึงสิบเอ็ดเกม
และผลงานคือ... ชนะสิบเอ็ด แพ้ศูนย์!
ใช่ ไม่ผิด
ไม่แพ้แม้แต่เกมเดียว!
ไม่เพียงไม่แพ้ แต่ในการจัดอันดับสิบกว่าเกมนี้ แทบไม่มีเกมไหนเสียเปรียบเลย
สาเหตุที่เสียเปรียบน้อยก็เพราะราวนาทีที่สิบ Emperor ก็บดขยี้คู่ต่อสู้ในเลนของตัวเองจนแตกเป็นชิ้น ๆ แล้ว
ไม่ ไม่ แค่นั้นยังไม่ใช่ประเด็นสำคัญ
ประเด็นสำคัญคือ Emperor ไม่ได้ใช้เลนกลางแบกเขาชนะตลอดเวลา แต่หลังจากแน่ใจว่าตัวเองจำการสอนได้แล้ว ก็จงใจยกเลนกลางให้เขาไปลองใช้ประสบการณ์ที่เรียนมา
ส่วน Emperor ไปเติมตำแหน่งป่า เลนบน หรือแม้แต่แครี่
นั่นจึงเป็นสาเหตุของช่วงต้นที่เสียเปรียบไม่กี่ครั้งในสิบเอ็ดเกม
แน่นอน นี่ไม่ได้หมายความว่าการสอนของ Emperor ไม่ได้ผล จนตัวเองถูกกดดันมาตลอดสิบกว่าเกม
ต้องรู้ว่า เมื่อชนะติดต่อกัน
คะแนนจัดอันดับของเขาก็ไต่จาก 2000 แต้ม กลายเป็น 2100 แต้ม ซึ่งเป็นระดับสูงของเซิร์ฟเวอร์จีนแล้ว
ยิ่งเพราะชนะติดต่อกัน ทำให้คู่ต่อสู้กลายเป็นผู้เล่นระดับท็อปที่มีคะแนนราว 2300 แต้ม
ต้องเข้าใจว่าแต้มจัดอันดับสูงสุดของเซิร์ฟเวอร์จีนตอนนี้ ก็แค่ 2600 แต้มที่ทำไว้โดย EH_AlienwareAir
อาจารย์ถูก ๆ ที่ตัวเองจ่ายสองร้อยหยวนนี้ กลับเปลี่ยนตำแหน่งไปมาในเกมระดับกดดันสูงเช่นนี้ได้
เขาเก่งแค่ไหนกันแน่?
“อึก...”
“อา...อาจารย์ครับ ทำไมอาจารย์ไม่ลองไปเล่นอาชีพล่ะครับ?”
หลี่หนานถามผ่านวอยซ์
หลังจากชนะห้าเกมติด เขาก็เรียกอาจารย์อย่างสนิทใจ หลินซูเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ
“เล่นอาชีพเหรอ～”
อีกด้านของวอยซ์ หลินซูที่เล่นจัดอันดับระดับสูงติดต่อกันสิบกว่าเกมเต็มสูบ ฟังดูอ่อนล้า
“เอาไว้ดูสถานการณ์ก่อนแล้วกันนะ”
ไม่บอกว่าไปเล่น ไม่บอกว่าไม่ไปเล่น
จากมุมเรื่องรายได้ ระหว่างปี 12 ถึง 14 คนเป็นนักกีฬาอีสปอร์ตหาเงินได้ไม่เท่าไหร่
ต่อให้เก่งเท่าแชมป์จากชาติก่อน เงินรางวัลที่ได้บวกค่าตอบแทนสโมสรและค่าโฆษณา ก็ยังเทียบไม่ได้กับคนนอกวงการที่ดังจากการสตรีม LoL หรือคลิปวิดีโอแล้วมากินเค้กอีคอมเมิร์ซเสียอีก
แต่มองระยะยาว หากอยากกินส่วนที่ใหญ่ที่สุดของเค้กอีสปอร์ต ซึ่งเป็นส่วนของเศรษฐกิจความสนใจวัยรุ่น ถ้วยแชมป์อีสปอร์ตก็มีบทบาทที่ขาดไม่ได้
“จริงนะครับอาจารย์ แค่ไม่กี่ชั่วโมงที่เล่นกับอาจารย์ ฝีมือ ความเข้าใจเกม หรือแม้แต่การตัดสินใจในเกม ผมว่าอาจารย์เก่งกว่านักแข่งอาชีพของ WE หรือ IG เยอะเลย”
“ไอ้หนู เรื่องนี้พูดกับฉันคนเดียวก็พอ อย่าไปแพร่งพรายข้างนอกเดี๋ยวซวยกัน”
หลินซูพูดหยอก
ระหว่างปี 2012 ถึง 2013 เขารู้ดีว่าพลังของแฟนคลับกลุ่มที่เรียกว่า 60E มันสุดยอดแค่ไหน
อย่าให้ยังไม่ได้กินเค้กอีสปอร์ตที่คิดไว้ กลับต้องมานั่งปวดหัวกับเรื่องวุ่นวายก่อนล่ะ
“ผมเข้าใจครับ เหมือนในนิยายที่เขียนบ่อย ๆ แกล้งเป็นหมูแล้วกินเสือน่ะ”
“อ่านนิยายแนวโชว์เหนือตบหน้าคนพวกนั้นน้อยลงบ้าง ตัวแกนี่โดนอบจนได้ที่แล้ว”
“ฮี่ฮี่ งั้นอาจารย์จะเล่นต่อไหมครับ?”
“ไม่ล่ะ วันนี้ดึกเกินไป สมองไม่แล่นแล้วเล่นต่อก็หงุดหงิด”
หลินซูมองเวลาที่มุมล่างขวาของจอคอม
วันที่ 21 ตุลาคม 2012 เวลา 23:09 น.!
“ได้ครับ อาจารย์พักผ่อนเร็ว ๆ นะครับ ผมอาบน้ำแปรงฟันแล้วก็จะนอนแล้ว”
ติ๊ง!
【Alipay รับเงินแล้ว แปดร้อยหยวน!】
หลินซู: ???
“เสี่ยวหลี่ นี่นายหมายความว่าไง?”
กำลังจะปิดเกมออก กลับได้ยินข้อความโอนเงินจากมือถืออีกครั้ง หลินซูถึงกับสะดุ้ง
“อาจารย์อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมแค่รู้สึกว่าอาจารย์พาผมขึ้นแร็งค์เหนื่อยมากวันนี้ ค่าเรียนสองร้อยนั่นไม่ต้องพูดถึงสิ่งที่อาจารย์สอนผมเลย แค่พาจาก 2000 ขึ้น 2100 แต้มก็คุ้มเกินคุ้มแล้ว”
“อาจารย์รับไว้เถอะครับ มันคือน้ำใจจากศิษย์จริง ๆ”
“งั้นฉันรับไว้แล้วกันนะ”
หลินซูมองยอดเงินคงเหลือ เขาจะพูดอะไรได้?
ปฏิเสธ?
โอนคืน?
อย่าเพ้อไปหน่อยเลย ห้าสิบร้อย อ้างเหตุผลคิดการณ์ไกล เปลี่ยนใจคืนก็พอว่า แต่ตอนนี้ที่ส่งมาให้ คือเลขที่เท่ากับทรัพย์สินทั้งหมดที่เขามีก่อนเข้าเน็ตวันนี้
กำลังขาดแคลนเงิน
ไม่มีทางปฏิเสธได้เลยสักนิด
“เงินนี้ ฉันรับไว้ มีปัญหาเรื่องเกมไม่เข้าใจถามฉันได้ทุกเมื่อ”
หลินซูไม่ปากแข็ง หลายชั่วโมงที่เล่นดูโอ้กันวันนี้ ระหว่างบทสนทนาทั้งตั้งใจและไม่ตั้งใจ อีกฝ่ายคงพอเดาสถานการณ์ของเขาตอนนี้ออก
เล่นจัดอันดับตาแรกก็เจอเศรษฐีหนุ่ม อีกฝ่ายยังทำตัวแบบนักลงทุนเทวดาโอนเงินติด ๆ กันเกือบพันให้กับตัวเองในตอนนี้ มันเป็นเหตุการณ์ที่มีโอกาสน้อยมากและยากจะพบเจอ
เป็นพวกถือดิกแล้วลำบาก จงใจเพิ่มความยากให้ตัวเองอะไรพวกนั้น เขาไม่ทำหรอก
……
“ค่าเน็ตสามร้อย ค่าบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสี่หยวน ค่าน้ำแร่สองขวดสี่หยวน แล้วก็ข้าวผัดมื้อดึกอีกเก้าหยวน รวมวันนี้จ่ายไป 317 หยวน”
ออกจากร้านปู้เจี้ยนปู้ซ่าน หลินซูแบกเป้เล็ก นั่งหน้าร้านอาหารริมทาง ระหว่างเขมือบข้าวก็คิดคำนวณทรัพย์สินตัวเอง
“แต่เสี่ยวหลี่ก็ทำให้ตูได้ตังค์มาเกือบพัน คงเหลือ 1483 หยวน”
“อืม～ การมีฝีมือดีสักอย่างนี่มันดีจริง ๆ!”
หลินซูกินข้าวคำหนึ่ง แล้วดื่มน้ำแร่อึกหนึ่ง รู้สึกทึ่งในใจ
ไม่ว่าอาชีพอะไร ถ้าสามารถขึ้นไปถึงระดับหัวแถวได้ การหาเงินก็ไม่ใช่เรื่องยาก
“แต่นี่ยังไม่พอ!”
ไม่ว่าจะเช่าห้อง หรือซื้อคอมพิวเตอร์ หนึ่งพันสามนี่ยังห่างไกล
หลินซูคำนวณคร่าว ๆ
ในปี 2012 คอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่งที่ไม่ต้องสเปกสูงมาก แค่สตรีมได้ มีคุณภาพภาพระดับหนึ่งให้ผู้เล่นดูสนุก ต่อให้จำกัดซีพียูขั้นสุดใช้ Intel i3-2120 การ์ดจอใช้ GTX560 SE อย่างอื่นอย่างคีย์บอร์ดเมาส์ใช้ของก๊อปถูก ๆ
และประกอบเอง ซื้อชิ้นส่วนมาทำ รวม ๆ แล้วขั้นต่ำก็สองสามพันหยวน
ยังไม่ต้องพูดถึงงานตัดต่อวิดีโอที่จะตามมา รวมถึงค่าเช่าห้องแยกสำหรับวางคอมพิวเตอร์
“ยังไงก็ต้องเก็บให้ได้สักห้าพันหยวน”
เงินที่ศิษย์ถูก ๆ ระเบิดออกมานี้ ช่วยได้มากกว่าในแง่ปัญหาชีวิตระหว่างช่วงสะสมทุนเริ่มต้น
เหมือนตอนนี้ เขาสามารถออกจากเน็ตกินข้าวผัดเป็นมื้อดึก แล้วหาโรงแรมถูก ๆ อาบน้ำอุ่นสบาย นอนหลับเต็มอิ่ม
แทนที่จะต้องก้มหน้าก้มตาอยู่ในเน็ต ประหยัดเงิน กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วม้วนตัวงีบบนโซฟาไปวัน ๆ
สิบนาทีต่อมา
หลินซูเดินเท้ามาย่านมหาวิทยาลัยซึ่งห่างจากร้านปู้เจี้ยนปู้ซ่านหนึ่งกิโลเมตร หาโรงแรมเล็ก ๆ ที่คืนละแค่สี่สิบหยวน มีห้องน้ำในตัวได้สำเร็จ
“ค่ามัดจำฉันไม่เก็บหรอก แต่พรุ่งนี้ต้องออกก่อนบ่ายสองนะ เกินบ่ายสองต้องจ่ายค่าเต็มห้องเพิ่ม”
เจ้าของโรงแรมพาหลินซูไป เปิดประตูห้องแคบ ๆ ติดบันได ชี้ไปยังพื้นที่เล็ก ๆ แล้วพูด