วันแรกของหลิวจวินเหมียน ผ่านไปในวัฏจักรของการไล่ล่าตั๊กแตน จับหนูนา และสุดท้ายก็ได้กินกระต่ายย่าง
เมื่อราตรีมาเยือน นางหาหลุมต้นไม้ที่ค่อนข้างปลอดภัยได้แห่งหนึ่ง มุดเข้าไป ขดตัวเป็นลูกบอล ขนสีดำของมันส่องประกายวาววับใต้แสงจันทร์
หลิวจวินเหมียนนอนซุกอยู่ในหลุมไม้ ตกอยู่ในภวังค์ความคิด
แม้จะข้ามภพมาอย่างขอไปที แต่ระบบนี้ดูท่าจะไม่เลวเลยนะ?
แค่กินก็แกร่งขึ้นได้ นี่มันของขวัญสำหรับคนขี้เกียจชัดๆ
ไม่สิ ตอนนี้นางไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหมาป่า
นอกหลุมไม้มีเสียงสัตว์ราตรีร้องเรียก ไกลออกไปแว่วเสียงหอนของฝูงหมาป่า
หลิวจวินเหมียนตั้งหูฟัง ยืนยันว่าเสียงนั้นอยู่ไกลจากตัวมาก จึงค่อยผ่อนคลายลงบ้าง
ตอนนี้ประสาทรับกลิ่นและฟังของนางดีเลิศ ดีเสียจนไม่ชิน
แม้แต่เสียงลมพัดใบไม้ไหวก็ได้ยินชัด กลิ่นที่ลอยมาแต่ไกลก็แยกแยะได้หลายชนิด ทั้งทำให้อุ่นใจและตึงเครียด
อุ่นใจเพราะรับรู้อันตรายล่วงหน้าได้ ตึงเครียดเพราะ...ข้อมูลมันท่วมท้นเกินไป
【ระบบ: แนะนำให้宿主ปรับตัวโดยเร็ว นี่คือสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเผ่าหมาป่า】
หลิวจวินเหมียน: "รู้แล้วๆ"
นางซุกหัวลงในหาง หลับตาลง
พรุ่งนี้ ลุยกินต่อ
เช้าวันรุ่งขึ้น แสงตะวันสาดผ่านเรือนยอดไม้ลงในหลุม หลิวจวินเหมียนถูกเสียงนกร้องเจี๊ยวจ๊าวปลุกให้ตื่น
นางงัวเงียลืมตา พบว่าตนยังคงอยู่ในร่างหมาป่า กะจะขยี้ตาโดยไม่ทันคิด ผลคืออุ้งเท้ากระแทกเข้าหน้า
"..." ช่างเถอะ ชินแล้ว
มุดออกจากหลุมไม้ อากาศสดชื่นพัดปะทะหน้า หลังจากผ่านหนึ่งคืน สภาพจิตใจนางฟื้นตัวดีขึ้น พละกำลังก็เต็มเปี่ยม
【สถานะปัจจุบัน: สุขภาพดี พละกำลังเต็ม】
หลิวจวินเหมียนยืดเส้นยืดสายทั้งสี่ขา พบว่าหลังจากปรับตัวเมื่อวานนี้ นางเดินได้คล่องขึ้นมาก ถึงจะยังวิ่งปรู๊ดปร๊าดแบบหมาป่าจริงๆ ไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ไม่สะดุดขาตัวเองล้ม
******
หลิวจวินเหมียนหมอบอยู่ในพงหญ้า จ้องมองเหยื่อที่อยู่ไกลออกไป
มันคือหมูป่าตัวหนึ่ง
ไม่ใช่หมูป่าธรรมดา ตัวมันใหญ่กว่าหมูตัวไหนๆ ที่นางเคยเห็น อย่างน้อยต้องหนักกว่า 500 ชั่ง
ขนสีน้ำตาลเทาตั้งชันราวกับเข็มเหล็ก ข้างปากงอกงาโค้งสองข้าง ส่องประกายเย็นเยือกใต้แสงแดด
หลิวจวินเหมียนเลียริมฝีปาก
ตอนนี้นางเลเวล 2 ค่าสถานะ: พละกำลัง 2, ความว่องไว 3, ร่างกาย 3, มีสกิล【ขย้ำกัด】 และสัญชาตญาณของเผ่าหมาป่า ตามทฤษฎีแล้วพอจะลองสู้ได้
ตามทฤษฎีน่ะนะ
"ระบบ ข้าสู้ชนะไหม?"
【ระบบ: อัตราชนะประมาณ 37% แนะนำให้宿主ระมัดระวัง】
"แค่ 37% เองเหรอ?"
【ระบบ: หมูป่างาโค้งหนังหนาเนื้อแน่น งาของมันสร้างบาดแผลถึงตายได้ พลังโจมตีของ宿主ในปัจจุบันไม่พอจะสังหารได้เร็ว หากยืดเยื้อเป็นสงครามยืดเยื้อ พละกำลังจะถดถอยมากเกิน ถูกพลิกกลับมาสังหารได้ง่าย】
หลิวจวินเหมียนเงียบไปหลายอึดใจ
นางมองหมูป่าตัวนั้นคุ้ยเขี่ยอยู่ใต้ต้นไม้ ควักรากไม้ออกมาเคี้ยวก๊อบแก๊บ แล้วมองอุ้งเท้าปุกปุยของตน
ช่างมัน เอาชีวิตรอดก่อน
นางค่อยๆ ถอยหลัง เตรียมเลี่ยงออกจากบริเวณนี้
แล้วเท้าหลังของนางก็เหยียบลงบนกิ่งไม้แห้ง
กร๊อบ——
เสียงไม่ดัง แต่ในป่าอันเงียบสงัดกลับชัดเจนผิดปกติ
หมูป่าสะบัดหัวขึ้น ดวงตาเล็กๆ สองข้างจ้องมาตรงทิศของนาง
หลิวจวินเหมียน: "..."
หมูป่า: "..."
สี่ตาประสานกัน
วินาทีต่อมา หมูป่าส่งเสียงร้องเกรี้ยวกราด เท้ากีบทั้งสี่ขุดคุ้ยพื้น พุ่งเข้ามาหานาง!
【ระบบ: เตือน! หมูป่างาโค้งเข้าสู่สถานะต่อสู้!】
【ระบบ: แนะนำให้宿主——วิ่ง!】
ไม่ต้องให้ระบบบอก หลิวจวินเหมียนหันหลังกลับวิ่งแล้ว
นางก้าวขาทั้งสี่สลับกันเร็วสุดชีวิต ความว่องไว 3 ระเบิดออกมาเต็มกำลัง เสียงลมหวีดหวิวข้างหู หมูป่าที่ไล่ตามมาข้างหลังใกล้เข้ามาทุกที นางได้ยินเสียงกีบหนักๆ และเสียงสูดลมหายใจด้วยความโกรธ ยังมีเสียงงาฟันผ่านอากาศ
"ระบบ! ทำไงดี!!"
【ระบบ: วิ่งทางตรงสู้ไม่ได้ แนะนำให้ใช้ประโยชน์จากภูมิประเทศ】
หลิวจวินเหมียนกวาดตามองรอบตัว ด้านซ้ายเป็นพุ่มไม้หนาแน่น ด้านขวาคือต้นไม้ใหญ่หลายต้น
นางหักเลี้ยวซ้ายทันที พุ่งเข้าพุ่มไม้
หมูป่าตัวใหญ่ ในพุ่มไม้ความเร็วลดลงชัดเจน แต่ยังไล่ตามไม่ลดละ
หลิวจวินเหมียนอาศัยรูปร่างเล็ก มุดลอดช่องว่างระหว่างกิ่งก้าน หมูป่าพุ่งชนพุ่มไม้ตรงๆ กิ่งไม้หักสะบั้นเสียงดังเพล้ง เป็นเหมือนรถบรรทุกที่เสียการควบคุม
【ระบบ: ด้านหน้ามีต้นไม้ แนะนำให้เลี่ยง】
หลิวจวินเหมียนพุ่งออกจากพุ่มไม้ ตรงหน้าเป็นต้นไม้ใหญ่ที่ต้องใช้สามคนโอบ
ในหัวนางปิ๊งแวบขึ้นมา——เขาไม่ได้ว่าหมูป่าเวลาเลี้ยวไม่คล่องแคล่วเหรอ?
วินาทีที่นางเฉียดผ่านต้นไม้ไป นางหักเลี้ยวขวากะทันหัน
หมูป่าหยุดไม่ทันจริงๆ พุ่งชนต้นไม้เต็มแรง
ตึง——!!
ทั้งต้นไม้สะเทือนสะท้าน ใบไม้ร่วงกราวลงมา หมูป่าชนจนมึนงง เดินโซเซถอยไปสองก้าว ส่ายหัวไปมา
หลิวจวินเหมียนหยุดอยู่ไม่ไกล หายใจหอบใหญ่
"ระบบ มัน...ตายหรือยัง?"
【ระบบ: ยัง แต่อยู่ในสภาวะมึนงง แนะนำให้โต้กลับ】
หลิวจวินเหมียนมองหมูป่าที่เดินโซเซ แล้วมองอุ้งเท้าตัวเอง
อัตราชนะ 37% ตอนนี้คือโอกาส
นางสูดลมหายใจลึก หันหลัง วิ่งเข้าใส่!
หมูป่าเพิ่งได้สติ ก็เห็นหมาป่าดำตัวนั้นพุ่งเข้ามาถึงหน้าแล้ว
หลิวจวินเหมียนไม่ลังเล อ้าปากกัดเข้าที่คอหมูป่า——【ขย้ำกัด】!
กร๊อบ!
ฟันทะลุขนและหนัง กัดลึกเข้าไปในเนื้อ เลือดร้อนๆ พุ่งเข้าปาก
หมูป่าส่งเสียงร้องแหลมอย่างน่าเวทนา สะบัดตัวเป็นบ้า หลิวจวินเหมียนกัดแน่นไม่ยอมปล่อย ทั้งตัวถูกเหวี่ยงไปมาซ้ายขวา สี่ขาเตะเปะปะกลางอากาศ แต่นางก็ไม่ยอมปล่อย
【ระบบ: กำลังโจมตีต่อเนื่อง ค่าชีวิตหมูป่าลดลง...】
หมูป่ากระแทกเข้าใส่ต้นไม้!
หลิวจวินเหมียนหลบไม่ทัน ถูกหนีบอยู่ระหว่างหมูป่ากับลำต้นไม้ เครื่องในสั่นสะเทือนไปหมด รสคาวหวานเอ่อขึ้นมาในปาก
แต่นางก็ยังไม่ปล่อย
【ระบบ: 宿主บาดเจ็บ ค่าชีวิตลดลง...】
【ระบบ: ค่าชีวิตหมูป่าเกินครึ่งแล้ว พยายามต่อไป!】
หมูป่าพุ่งชนต้นไม้อีก!
กระแทกแรงอีกรอบ หลิวจวินเหมียนรู้สึกเหมือนกระดูกจะหัก ตรงหน้าเริ่มดำมืด
แต่ในใจนางมีเพียงความคิดเดียว——
ปล่อยเมื่อไหร่ตายแน่
ไม่ปล่อยยังมีโอกาส
นางกัดแน่นขึ้นอีก
การดิ้นรนของหมูป่าอ่อนแรงลงทุกที ช้าลงทุกขณะ เสียงร้องคำรามก็กลายเป็นเสียงครางอ่อนแรง
ในที่สุด ร่างใหญ่โตก็โซเซ แล้วล้มลงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น
หลิวจวินเหมียนถูกทับอยู่ข้างใต้ หายใจเหมือนเครื่องสูบลมเก่าๆ
【ติ๊ง——สังหารหมูป่างาโค้ง ได้รับค่าประสบการณ์ +80】
【ยินดีด้วย宿主เลื่อนขั้นเป็นเลเวล 3!】
【เลเวลปัจจุบัน: 3 (45/80) เหลืออีก 35 แต้มประสบการณ์ถึงเลเวล 4】
【ได้รับสกิล: ฟาดฟันด้วยกรงเล็บ (แอคทีฟ)——โจมตีกายภาพพื้นฐาน สร้างความเสียหาย 120% ทำให้เกิดผลเลือดออกได้】
ซากเริ่มเปล่งแสง หมูป่าตัวใหญ่สลายไป ปรากฏเป็น...
หมูหัน
ไม่ใช่ สุกรย่างทั้งตัว
หนังสีทองอร่าม ไขมันดังฉ่าๆ หอมหวนชวนหิว หอมกว่ากระต่ายย่างเมื่อคราวก่อนเป็นสิบเท่า
หลิวจวินเหมียนนอนฟุบอยู่ข้างๆ มองหมูป่าย่างที่ตัวใหญ่กว่าตัวนางอีก ภวังค์ความคิดบังเกิด
"ระบบ...ข้ากินหมดไหวรึ?"