เจียงอวี้ไป๋รู้สึกว่าตัวเองไม่ได้กำลังพักฟื้น แต่เหมือนกลับไปอยู่ชั้นเรียนปูพื้นฐานในสำนักตระกูล คำถามของนางช่างมากมายเสียยิ่งกว่าหนังสือคำถามหนึ่งแสนข้อ
ทว่าเมื่อเห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต พยายามคว้าทุกโอกาสไว้อย่างสุดกำลัง ในใจเขาก็เกิดระลอกคลื่นบางเบาขึ้นมาสายหนึ่ง
พริบตาเดียว เวลาก็ผ่านไปหนึ่งเดือน
วันนี้เจียงอวี้ไป๋ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง สีหน้าเคร่งขรึม หลังจากพักฟื้นและนั่งสมาธิอย่างทรมานมานานหนึ่งเดือน
ในที่สุดเขาก็นำพลังวิญญาณสายหนึ่งเข้าสู่ตันเถียนได้สำเร็จ
แม้จะยังอ่อนจาง แต่ก็เพียงพอให้เขาเปิดแหวนเก็บของได้
ใช่แล้ว แหวนเก็บของ
ในฐานะผู้สืบทอดตำแหน่งประมุขแห่งตระกูลเจียงในอวิ๋นโจว เขาจะไม่มีไพ่ตายได้อย่างไร ถุงเก็บของมีไว้แค่บังหน้าเท่านั้น
เขากลั้นหายใจรวบรวมสมาธิ ยกมือทั้งสองขึ้น ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อยเพราะออกแรง ค่อย ๆ ประสานเป็นมุทราที่ซับซ้อนอย่างยากลำบาก
วงแหวนสีดำปรากฏขึ้นตรงปลายนิ้ว เปล่งแสงสีขาวจาง ๆ เส้นเลือดบริเวณขมับของเจียงอวี้ไป๋ปูดโปน เหงื่อเย็นซึมชุ่มจอนผม
ในที่สุด ข้อห้ามของแหวนเก็บของก็ถูกเปิดเป็นช่องโหว่ชั่วคราว!
เจียงอวี้ไป๋ผ่อนลมหายใจขุ่นออกมายาว ๆ ใบหน้าซีดขาวราวกระดาษ แทบหมดเรี่ยวแรง ทว่าแววตากลับเผยความยินดี
เขาไม่ทันได้ปรับลมหายใจ ก็รีบส่งญาณเข้าไปในมิติเก็บของทันที
มิติเก็บของของเขามีขนาดไม่น้อย ข้าวของภายในมีมากมายละลานตา ทั้งหยกบันทึกเคล็ดวิชา โอสถ ยันต์ ศิลาวิญญาณ วัตถุดิบ เสื้อผ้าและเครื่องใช้...
แต่ตอนนี้เขาไม่มีเวลาตรวจดูให้ละเอียด ญาณของเขามุ่งตรงไปยังขวดหยกหลายใบในมิติเป็นอันดับแรก