ม่อเฉิงเฉิงไม่ทันได้ทำปฏิกิริยาอะไรเลย
ได้แต่ยอมรับข้อมูลเกี่ยวกับมิติส่วนตัวและคัมภีร์วงล้อวงคติที่ไหลบ่างเข้าสู่สมองแบบตัวเปล่า
คราวนี้ไม่เจ็บปวดเหมือนตอนรับความทรงจำครั้งก่อน
แค่รู้สึกอึดอัดไม่สบายตัวนิดหน่อย แล้วก็กลับมาปกติเร็ว
ทุกอย่างเกี่ยวกับคัมภีร์วงล้อวงคติเล่มนี้ ไหลเข้าสู่สมองของหล่อนครบถ้วนแล้ว
ย่อยข้อมูลเสร็จ ม่อเฉิงเฉิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พูดไม่ออกสักคำเป็นเวลานาน
ความซวยที่ตามหล่อนมาตลอดหลายปี ทั้งหมดเพื่อนาทีนี้งั้นรึ? เหมือนขนมปังไส้ใหญ่ยักษ์ตกลงมากระแทกหัว
ทำไมหล่อนถึงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ลึก ๆ ก็แปลกดี
หล่อนสรุปคร่าว ๆ ได้ประมาณนี้
หนึ่ง มิติส่วนตัวนี้เกิดมาพร้อมกับคัมภีร์วงล้อวงคติ วิชาบำเพ็ญเล่มนี้
ตอนนี้ยังอยู่ในสถานะเริ่มต้น ฟังก์ชันยังพื้นฐานมาก
มิติมีความสามารถพื้นฐานสุดคือเก็บของและถนอมสภาพ สิ่งมีชีวิตอื่นนอกจากเจ้าของห้ามเข้า
ของอย่างอื่นใส่เข้ามาได้หมด จะคงสภาพเดิมตอนใส่ ไม่เน่าเสียบูด
สอง บ่อน้ำข้างนอกนั้น น้ำในนั้นก็ไม่ใช่ของธรรมดา
ดื่มต่อเนื่องไปช่วยแก้กระหาย คลายอาการอ่อนล้า ปรับระบบย่อยอาหารและบำรุงร่างกายที่อ่อนแอ ช่วยบำรุงผิวให้เนียนนุ่ม และถ้าใช้รดปลูกพืช อัตรารอดจะเพิ่มเป็นเท่าตัว
แต่ที่ม่อเฉิงเฉิงพูดเรื่องชะล้างเส้นเอ็นล้างกระดูก รักษาทุกโรค แก้ทุกพิษ ต่อชีวิตคนตายคืน
นั่นทำไม่ได้ น้ำนี้ตอนนี้ก็แค่สมุนไพรบำรุงร่างกายแบบอ่อนโยน
สาม มิติส่วนตัวนี้ น้ำจากบ่อ และฟังก์ชันเพิ่มเติมที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต ล้วนอัปเลเวลได้!
กุญแจสำคัญคือระดับการบำเพ็ญของตัวม่อเฉิงเฉิงเอง
ยิ่งบำเพ็ญสูง น้ำในบ่ออาจวิวัฒน์เป็นน้ำพุวิญญาณของแท้
ทุ่งหญ้าอาจถูกเปิดเป็นนาวิญญาณสำหรับปลูกยาวิเศษ และเกิดสิ่งมหัศจรรย์อื่น ๆ ตามมาอีกมาก
สี่ สิ่งที่ทำให้ม่อเฉิงเฉิงชอบที่สุดคือ มิตินี้กว้างใหญ่เสียจนไร้ขอบเขต
ในโลกนักบำเพ็ญ ฟังก์ชันเก็บของคงไร้ประโยชน์ที่สุดแล้วมั้ง?
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ม่อเฉิงเฉิงสะเทือนใจ
สิ่งที่ทำให้หัวใจหล่อนเต้นแรงจริง ๆ คือตัวคัมภีร์วงล้อวงคติเอง
การบำเพ็ญของมันไม่ต้องอาศัยรากวิญญาณหรือสัมปทานแบบดั้งเดิม
แต่ออกฤทธิ์โดยตรงต่อจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญ
แก่นแท้ของวิชานี้คือพาจิตวิญญาณของผู้บำเพ็ญเดินทางไปมาระหว่างพันโลกนับไม่ถ้วน
หลุดเข้าสู่วงล้อวงคติ ใช้ชีวิตจริงในโลกย่อยต่าง ๆ ทีละโลก
สัมผัสรสชาติชีวิตทุกแง่มุม รับรู้กฎและระเบียบของแผ่นดินที่แตกต่าง
คะแนนบุญที่ได้รับ หนึ่งในสิบจะมอบให้วิญญาณเดิมผู้เป็นเจ้าของร่างนี้ เพื่อช่วยให้หลุดพ้นจากมหาสมุทรทุกข์
ส่วนร่างที่หล่อนใช้อยู่ในแต่ละโลกย่อย วิญญาณเดิมของร่างนั้นก็จะได้รับอานุภาพจากคะแนนบุญด้วย
ช่วยให้กลับชาติมาเกิดใหม่ได้พ่อแม่ครบ ครอบครัวอบอุ่น ชนะตั้งแต่เส้นสตาร์ท
ที่เหลือว่าชีวิตจะออกมาเป็นอย่างไร ก็ไม่เกี่ยวกับม่อเฉิงเฉิงแล้ว
อีกเก้าในสิบเปลี่ยนเป็นพลังวิญญาณ เก็บไว้ในตันเถียน คะแนนบุญยิ่งสูง จิตวิญญาณยิ่งถูกหลอมให้แกร่ง
เล่มคัมภีร์วงล้อวงคติบนโต๊ะนั้น หน้ากระดาษไร้จุดจบ
และเป็นบันไดไปชั้นสอง ชายบันไดสุดปลายมีประตูไม้ธรรมดาหน้าตาเรื่อยเปื่อยต้นหนึ่ง
บนประตูเขียนอักษรใหญ่สามตัวว่า "ประตูวงล้อวงคติ"
เปิดประตูออกไป ด้านในเป็นห้องขนาด 60 ตารางเมตร ว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย
ทุกครั้งที่หล่อนพร้อมเข้าสู่วงล้อวงคติ ก็แค่ขึ้นชั้นสอง
เปิดประตูนั้น เดินเข้าไปในห้อง แล้วสุ่มเปิดหน้าใดหน้าหนึ่งของคัมภีร์วงล้อวงคติ
หน้ากระดาษจะบันทึกข้อมูลเองโดยอัตโนมัติ เปิดช่องทางสู่วงล้อของโลกย่อยใหม่ที่ไม่รู้จักให้หล่อน
ในโลกย่อยนั้น หล่อนจะเข้าสิงร่างใหม่ ใช้ตัวตนใหม่ ใช้ชีวิตแบบคนทั้งคนนาน 50 ปี
ต้องผ่านดื่มน้ำ 50 ปีเท่านั้น จึงถือว่าสำเร็จภารกิจวงล้อหนึ่งรอบ
ครั้นถึงเวลานั้น จิตวิญญาณของหล่อนจะกลับสู่ร่างแท้ตามความประสงค์ของตัวเอง
และทุกครั้งที่ผ่านโลกย่อยหนึ่งโลก ระดับของตัวเองจะขึ้น 3 ขั้น
ส่วนหนึ่งปีในโลกย่อย เท่ากับหนึ่งชั่วโมงในโลกปัจจุบันของหล่อน
นั่นแปลว่าทุกครั้งที่ข้ามมิติ ต้องคำนึงเรื่องเวลาในโลกจริงให้ดี เผื่อเวลาไว้อย่างน้อยสองวัน
แน่นอนว่ามีข้อจำกัดด้วย
ข้อแรก
นอกจากโลกย่อยสำหรับทดลองแห่งแรกแล้ว ห้ามใช้มิติพาออกมาซึ่งทรัพยากรทดแทนไม่ได้จำนวนมากจากโลกย่อย มิฉะนั้นทรัพยากรของโลกนั้นจะหมดสิ้น และจะถูกสวรรค์ลงโทษ
ข้อสอง ห้ามใช้อาวุธ ของวิเศษ วิชาบำเพ็ญ ฯลฯ ที่เหนือกว่าระบบของโลกย่อย ต้องสอดคล้องกับระบบพลังของโลกนั้น
ย่อยข้อมูลจบ ม่อเฉิงเฉิงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น พูดไม่ออกสักคำเป็นเวลานาน
โชคเฮงระดับฟ้าผ่าแบบนี้ สุดท้ายก็ถึงคิวหล่อนจนได้รึ?
ตีเนื้อตีตัวอยู่ในโลกวันสิ้นโลกมา 15 ปี แท้ ๆ ก็เพื่อวันนี้งั้นรึ?
คนทำสิ่งใหญ่ต้องลำบากใจก่อน ทรมานเนื้อเอ็น หิวโซเขื่องใหญ่ ย่ำแย่กายเนื้อ?
โอกาสนี้ทั้งทีบิดเบี้ยวขนานฟ้าเลย
ไม่สนใจรากวิญญาณหรือสัมปทาน แปลว่ารากวิญญาณห้าธาตุขยะของหล่อนก็มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองบนแผ่นดินนักบำเพ็ญนี้ได้งั้นรึ?
จะได้เป็นผู้แข็งแกร่ง มีชีวิตสนุกสบายแบบใจอยากงั้นรึ?
ม่อเฉิงเฉิงก็รู้ว่าโอกาสกับความเสี่ยงมาคู่กัน
ทุกสรรพสิ่งในโลกย่อยล้วนไม่รู้จัก อาจเจอโลกเซียนเว่ยที่คนบินฟ้าดินแยก ล้างแค้นได้ใจ
หรืออาจเจอโลกโบราณธรรมดาที่ต้องกังวลเรื่องข้าวปลาอาหาร เหล่าบ้านและการรังแกกันในตระกูล
กระทั่งอาจเป็นยุคป่าเถื่อนวันสิ้นโลกที่ภัยคุกคามทุกหัวระแนง หรือยุคสงครามที่หัวขาดได้ทุกเมื่อ
ต้องอยู่ที่นั่น 50 ปี ถ้าเจออันตรายถึงชีวิต จิตวิญญาณจะพังทลายรึเปล่า?
กระทั่ง... สลายสูญไปเลย?
ข้อมูลในคัมภีร์ไม่ได้บอกชัด แต่ความเสี่ยงอันตรายแบบนี้ เอาเท้าคิดก็รู้ว่าเล็กไม่เป็น
แต่หล่อนไม่แคร์ ได้อยู่หนึ่งโลกก็ถือว่าคุ้ม ได้สองโลกก็กำไรล้น
สูญหายนี่ไร้นี่ ใครจะไปแคร์ หล่อนก็เป็นคนตายอยู่แล้ว คนที่ควรถูกลบทิ้งอยู่แล้ว
ไม่อยู่เหลาะแตะในมิติต่อ หล่อนตั้งใจจะหนีออกจากตระกูลม่อให้เร็วที่สุด
ได้กุญแจมือขนาดนี้มา ใครจะไปแต่งงานแบบจัดสวรรค์มารัก?
ก่อนจะมีกุญแจมือนี้ หล่อนก็คิดว่าจะลงเอยด้วยการแต่งงานก่อน แล้วค่อยหาทางลอยจากผู้ชายคนนั้น?
แต่ตอนนี้! ห๊ะ~
ฝันไปเถอะ
หล่อนไม่แคร์ว่าหนุ่มตระกูลหลินคนนั้นจะโหดร้ายไร้หัวใจ อารมณ์เปลี่ยนรุนแรงจริงหรือเปล่า
ยังไงหล่อนก็ไม่มีจิตสำนึกอยากเป็นผู้ช่วยโลกสักหน่อย ไปไถ่ชีวิตหนุ่มใหญ่ตกนรก รับบทช่วยคนให้ดีขึ้นสักหน่อย
มิตินี้คือกุญแจมือของหล่อนคนเดียว
อยู่มา 30 กว่าปี ยังหยาดโชคทีครั้งในรอบชาติ แล้วจะไปเป็นกุญแจมือให้หนุ่มตระกูลหลินทำไม
ตั้งใจเหนื่อยช่วยดันคนกลับขึ้นแท่นบูชาทั้งที?
สุดท้ายแล้วส่งตัวเองยื่นให้เขาอีก?
เฮ้ย กินก็กิน เอาก็เอา ทั้งอ่างทั้งดอกไม้ ชานจะไม่เหลือให้ด้วย
หล่อนรอเลเวลอัปแล้วหาเทพเจ้าสักคนตรง ๆ ไม่ได้เหรอ?
ได้ของวิเศษเหล่านั้นมา ไม่เอามาใช้กับตัวเองทั้งหมด หมายความว่าหน้าหล่อนไม่แฟร์หรือไง?
วางมือยกโอกาสช่วยคนทิ้งได้ก็วางเถอะ เคารพชะตากรรมคนอื่นหน่อย
อยากได้ผัวก็ยังต้องลงเองเลี้ยงเอง หล่อนหาตัวดี ๆ มาลิ้มไม่ได้เหรอ
ขออภัยในความไร้ความโรแมนติกด้วย หล่อนไม่มีบุญบทนางเอกเหมือนมั้ง
มีมิติอยู่ในมือ ถ้าหนีไม่รอดจริง ๆ ก็แค่เด้งเข้าไปอยู่ในมิติสักสองสามวัน อัปเลเวลแล้วค่อยไป
แต่นั่นก็แค่ความคิด
มิติที่เพิ่งได้มานี้ แม้แต่เส้นขนยังไม่มีสักเส้น
มาอยู่ในร่างนี้สามวันแล้ว ยังไม่เคยได้กินข้าวอิ่มซักมื้อ
ร่างที่นอนหลับอยู่ก็มีหงายไปเมื่อไหร่ก็ได้
ถ้าจริง ๆ อดข้าวสองวัน ก็อย่าพูดเรื่องภายหลังเลย