ถ้อยคำไม่กี่คำที่ฟังดูเบาหวิว กลับหนักหน่วงราวกับโซ่ตรวน ฟาดลงกลางใจฮั่วจ่านถิงอย่างแรง
เขาหลับตาลงครู่หนึ่ง พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็สงบนิ่งแล้ว ความดิ้นรนและลังเลทั้งหมดเลือนหายไป เหลือเพียงความสงบเท่านั้น
“...ได้” คำเดียวหนักราวกับมีน้ำหนักพันชั่ง ราวกับสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนหมด
ร่างสูงผึ่งผายของเขาไหววูบจนแทบสังเกตไม่เห็น ก่อนจะกลับมายืนหยัดอย่างมั่นคงในทันที
“ผู้พัน!” “คุณชายฮั่ว!”
เสียงร้องเรียกทั้งหมดถูกฮั่วจ่านถิงยกมือห้ามไว้
เขาพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนเบี่ยงตัวเปิดทางตรงประตู “เข้ามา”
ม่อเฉิงเฉิงอยู่ด้านหลังเขา ปิดประตูดัง “ปัง” ตัดขาดสายตาและเสียงอึกทึกจากภายนอกทั้งหมด
โลกใบนี้ราวกับเหลือเพียงพวกเขาสองคน
ภายในวิลลาอบอุ่นราวฤดูใบไม้ผลิ อากาศอบอวลด้วยกลิ่นสะอาดสดชื่นบางเบา ต่างจากสภาพแวดล้อมภายนอกที่เต็มไปด้วยโรคภัย ความสิ้นหวัง และความสกปรกอย่างสิ้นเชิง
ฮั่วจ่านถิงยืนนิ่งอยู่กลางห้องรับแขก ร่างกายแข็งทื่อ แม้แต่จะกวาดตามองไปรอบ ๆ ยังไม่กล้า
เขารู้สึกราวกับเป็นสินค้าไร้ชีวิตที่ถูกส่งมาถึงหน้าประตู ทั้งอับอายและไร้เรี่ยวแรง
แต่มู่เฉิงเฉิงกลับไม่รีบร้อนหยิบยา
เธอเดินไปข้างโซฟาแล้วนั่งลงอย่างสง่างาม ไขว่ห้างพลางทอดสายตาพิจารณาฮั่วจ่านถิงอย่างสนอกสนใจ ไล่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ถอดเสื้อนอกออก” เธอสั่งด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
ร่างฮั่วจ่านถิงสะท้าน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง นิ้วมือวางอยู่บนกระดุมเสื้อ แต่กลับไม่มีการเคลื่อนไหวต่อ
ฮั่วจ่านถิงเป็นคนอืดอาดจู้จี้อย่างนั้นหรือ? แน่นอนว่าไม่ ปกติเขาทำอะไรก็รวดเร็วเด็ดขาด