“แค่ 800 ไม่ขายก็ช่าง” ม่อเฉิงเฉิงทำท่าจะวางลง ราคา 800 ก็ไม่น้อยแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเธอรู้ล่วงหน้ามาบ้าง ต่อให้ 80 เธอก็ยังไม่เอา
เป็นอย่างที่คิด ชายชราลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ “เอาเถอะ ๆ เห็นแก่ความจริงใจของสาวน้อยอย่างเธอ 800 ก็ 800 ถือว่าได้ผูกมิตรกัน”
ม่อเฉิงเฉิงจ่ายเงินอย่างคล่องแคล่ว แล้วรับหินก้อนเล็กนั้นมาไว้ในมือ
เธอลุกขึ้นเดินออกจากแผงอย่างใจเย็น มือกำหินก้อนเล็กไว้แน่น ในใจท่องซ้ำไปซ้ำมา: ได้มาแล้ว ได้มาแล้ว! นี่มันหินที่ไหนกัน นี่คือเงิน เงินก้อนโตต่างหาก
ในเมื่อได้มาแล้ว ก็ต้องรีบขายทันที ตอนนี้กำลังต้องใช้เงิน พอหมอกหนาทึบปกคลุม เงินก็หมดความหมาย ถึงขั้นเอามาเช็ดก้นยังรู้สึกว่าสกปรกเกินไป
ส่วนเธอรู้ได้อย่างไรน่ะหรือ? แน่นอนว่าเธอเคยใช้มาแล้วจริง ๆ ยังสู้ซังข้าวโพดไม่ได้ด้วยซ้ำ ถึงจะบาดก้นอยู่บ้าง แต่เช็ดได้สะอาดนี่นา
ตอนนั้นม่อเฉิงเฉิงถึงได้เข้าใจ ว่าทำไมคนสมัยก่อนถึงไม่ค่อยเป็นริดสีดวง ใช้ของแบบนี้กันอยู่ทุกวัน อยากเป็นก็ไม่มีเงื่อนไขให้เป็น
แล้วทำไมถึงไม่ใช้ต่อ? เพราะต่อมาซังข้าวโพดยังกลายเป็นอาหารหายาก ของฟุ่มเฟือยแบบนั้น เธอยังไม่มีสิทธิ์กินด้วยซ้ำ จะเอามาเช็ดก้นน่ะหรือ ฝันไปเถอะ
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ เธอก็ทุบอกกระทืบเท้า คิดถึงวันวานที่ตัวเองช่างฟุ่มเฟือยและสูงส่งเหลือเกิน ถึงกับใช้ซังข้าวโพดขับถ่าย โอ๊ะ! ไม่ใช่สิ ของนั่นใช้ขับถ่ายเบาไม่ได้