ชายป่า
ชางเฉินดวงตาว่างเปล่า จ้องมองท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย มีอสูรบินผ่านไปบ้าง แต่ก็ไม่อาจดึงความคิดของเขาไปได้แม้แต่น้อย
เขาพ่ายแพ้แล้ว
ปราชัยย่อยยับ
ไร้แม้แต่แรงจะโต้กลับ
ราวกับว่าการฝึกฝนอย่างยากลำบากทั้งหมดเป็นแค่เรื่องตลก
“เฉินเอ๋อ จงลุกขึ้นมา!”
จากวงแหวนมิติ มีเสียงของผู้เฒ่าเพลิงดังขึ้น ฟังดูร้อนรนยิ่งนัก
ชางเฉินจึงได้สติราวกับเพิ่งตื่นจากความฝัน เขาหวนนึกถึงความพ่ายแพ้ครั้งก่อนหน้านั้น และภาพที่อีกฝ่ายเตะเขากระเด็นออกไปราวกับสงสาร หัวใจแทบจะระเบิด
“ผู้เฒ่าเพลิง ท่านช่วยข้าได้แน่!”
“ตอนนั้น หากท่านออกโรงพร้อมข้า พวกเราสังหารเขาได้ในพริบตาเดียวแน่! ฝีมือของท่าน มิใช่ถึงขั้นจอมปราชญ์แล้วหรือ!”
ชางเฉินกำหมัดแน่น รู้สึกไม่ยอมรับอย่างยิ่ง
เมื่อครั้งยังเยาว์ เขาเคยมีสัญญาหมั้นหมาย แต่เพราะอีกฝ่ายไต่เต้าไปสู่ที่สูงกว่า ทำให้สัญญาถูกถอน นับแต่นั้นมา ชางเฉินก็ตกอยู่ในความย้ำคิดหมกมุ่นอย่างวิปริต
เขาเกลียดความพ่ายแพ้ และไม่ต้องการแพ้
เขาชอบความรู้สึกแห่งชัยชนะ จิตใจที่ต้องการเอาชนะรุนแรงนัก!
ความพ่ายแพ้ครั้งนี้ ถือเป็นความสะบักสะบอมอย่างยิ่งสำหรับเขา!
ผู้เฒ่าเพลิงนิ่งเงียบไปนาน ก่อนกล่าว “บนตัวเขา มีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้ข้าหวาดกลัวอย่างยิ่ง หากข้าออกโรง และเขาเร่งเร้าพลังนั้นขึ้นมา พวกเราคง... ตายหมด!”
ชางเฉินยกมือขึ้นปิดหน้า สีหน้าเจ็บปวด “ด้วยเหตุใดกัน? ภูมิหลังของเขาก็แค่พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิ! แต่ข้าอยากฆ่าเขานัก ข้าอยากให้เขาตาย!”
ผู้เฒ่าเพลิงถอนหายใจ “ชั่วขณะนี้ การจะฆ่าเขานั้น ยากยิ่งนัก”
ชางเฉินก็ยังไม่อาจปล่อยวางได้ “ผู้เฒ่าเพลิง ตลอดหลายปีมานี้ข้าเป็นศิษย์ของท่าน ให้ท่านทดลองโอสถบนร่างข้า ท่านบอกว่าหากยึดมั่นในเส้นทางนี้ จะไร้ผู้ต้านทานในใต้หล้า แต่เหตุใดถึงแม้แต่หลินฉางเกอตัวเล็กๆ ก็ยังฆ่าไม่ตาย?”
ผู้เฒ่าเพลิงพูดไม่ออก หลินฉางเกอตัวเล็กๆ อย่างนั้นหรือ?
แม้จะไม่ทราบฐานะของหลินฉางเกอ แต่กลิ่นอายบนร่างอีกฝ่ายนั้น ทุกครั้งที่หวนคิด ก็ยังให้ความรู้สึกหวาดกลัว หวาดกลัวจากก้นบึ้งของหัวใจ