หลินฉางเกอก้าวเข้าสู่ถ้ำ พลิกแผนที่ซึ่งบรรพชนลำดับหกทิ้งไว้ออกมาอีกครั้ง
เบื้องบนบันทึกรายละเอียดสิ่งที่บรรพชนลำดับหกได้ทำนายไว้อย่างละเอียด——
หลงเซียวเทียนเวียนว่ายในวัฏสงสารมาถึงชาติที่เก้า เกิดใต้เข่าของฟู่หรานแห่งราชวงศ์เสวียนเยว่ กลายเป็นบุตรคนที่เก้าของอีกฝ่าย นามว่าฟู่จิ่วเซียว
เสวียนชิงยวียนแห่งแดนสิริมงคลตงหยวน ครอบครองร่างไร้ที่ติ หากได้พบปะกับนางบ่อยครั้ง วาสนาอันแสนโอหังของร่างอมตะนิรันดร์กาล จะยกระดับร่างไร้ที่ติของนางให้ทะยานสู่ระดับร่างจักรพรรดิ
ถึงตอนนั้นเสวียนชิงยวียนจะมีทั้งร่างจักรพรรดิและชีพจรจักรพรรดิ เป็นหนึ่งเดียวใต้หล้า
ถัดลงไป เป็นอักษรสี่ตัวใหญ่ว่า “สมบัติลับของจอมปราชญ์” เพียงแต่น่าเสียดายที่แสงหม่นลง ไม่อาจล่วงรู้ข้อมูลเพิ่มเติมได้
“ข้าอยู่ในโลกบรรพกาลได้เพียงสามปี สามปีนี้ต้องก้าวข้ามระดับนักบุญ ระดับจักรพรรดินักบุญ ไปถึงจอมปราชญ์ให้จงได้...”
ประกายสีทองวาบผ่านดวงตาหลินฉางเกอ เขาแบมือ จากนั้นค่อยๆ กำเข้าช้าๆ พลังวิญญาณมหาศาลตกอยู่ใต้การควบคุมของเขา “สำหรับผู้อื่น นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางทำสำเร็จเป็นอันขาด”
“แต่สำหรับหลินฉางเกออย่างข้า ทำได้!”
เมื่อคิดได้ดังนี้ เขาวางค่ายกลปกปิดเพื่อตัดขาดการสอดส่อง จากนั้นนำยาอมตะสิบเอ็ดต้นมาวางตรงหน้า
“ลองสักต้นก่อนลิ้มรสดู”
หลินฉางเกอหยิบยาอมตะต้นหนึ่งยัดเข้าปาก
ตูม!
พลังงานเข้มข้นระเบิดออกดั่งเกลียวคลื่น ทว่าวินาทีที่มันกำลังจะปะทุออกมานั้น ก็ถูกร่างอมตะนิรันดร์กาลกดไว้ในชั่วพริบตา ดูดซับจนหมดอย่างง่ายดาย
ผิวของหลินฉางเกอเปล่งรัศมีทองคำสว่างวาบคล้ายการหายใจ
แววตาของเขาเผยความตะลึงงัน “ไหงดูดซับเร็วปานนี้ ข้ายังไม่ได้ลิ้มรสเลย เอาอีกสักต้น...”
พูดพลาง เขาคว้ายาอมตะขึ้นอีกต้น
ในพื้นภพภูมิมากมาย ยาอมตะที่ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งกัลป์จึงบังเกิดหนึ่งต้น กำลังถูกหลินฉางเกอ... กินเป็นของว่าง
...
ราชวงศ์เสวียนเยว่ ตำหนักหลวง
ฟู่หรานเดินกลับมาด้วยสีหน้าเย็นชา ตลอดทางผู้คนล้วนเงียบสนิท อกสั่นขวัญหาย ไม่กล้าเข้าใกล้หาเรื่องใส่ตัว