แดนสิริมงคลตงหยวน
สือเจิงและคนอื่นๆ ตื่นเต้นรวมตัวกันประชุม
“พันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิลงมือแล้ว พวกเราสามารถตรงดิ่งจากแดนสิริมงคลไปยังสมบัติลับของจอมปราชญ์ได้เลย ผ่านค่ายกลเคลื่อนย้าย วิธีนี้ก็ไม่ต้องออกจากค่ายกลปกป้องสำนักแล้ว!”
“สมกับเป็นบุตรอริยะจริงๆ ไม่ลงมือก็แล้วไป พอลงมือก็สะเทือนฟ้า!”
“ฮ่าๆ วิธีนี้ก็เลี่ยงการถูกล้อมโจมตีได้ ต่อให้พวกมันวางแผนมากเพียงไหน ก็กลายเป็นเพียงภาพลวงตา!”
ฟังเหล่าบรรพชนพูดจบ สือเจิงพยักหน้า แต่พลันเปลี่ยนน้ำเสียง “ที่พวกเจ้าพูดมาก็ถูกต้อง แต่ก็ยังต้องระวังพวกมันร่วมมือกัน! ดินแดนสิริมงคลกระบี่อริยะ ดินแดนสิริมงคลสวรรค์วัว แล้วก็ราชวงศ์เสวียนเยว่!”
“สามขุมกำลังใหญ่นี้พอรวมตัวกัน ก็จะน่ากลัวอย่างยิ่ง ถึงอายุจะเท่ากัน แต่ก็ต้านทานจำนวนมากของพวกมันไม่ไหว!”
สือเจิงเคาะโต๊ะเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่น “ไปคลังเก็บของเอาอาวุธวิญญาณป้องกันตัวมา อย่าเสียดาย มีเท่าไหร่เอามาให้หมด สวมใส่ให้อัจฉริยะของพวกเราทุกคน”
นี่ไม่ใช่เวลามาขี้เหนียว
แดนสิริมงคลตงหยวนทั้งหมดกำลังเผชิญมหันตภัย เมื่อฝ่าผ่านไปได้ ก็จะกว้างใหญ่ไพศาล
หากฝ่าไม่ผ่าน ศิษย์บาดเจ็บล้มตายหนัก ต่อให้โชควาสนาของแดนสิริมงคลจะทวนสวรรค์ก็ไร้ประโยชน์
สุดท้ายแล้ว คนนี่แหละสำคัญที่สุด!
เวลานี้ ท้องฟ้าสว่างวาบแล้วก็มืดลง เห็นได้ชัดว่ามีคนมาถึงแล้ว
จู่ๆ ก็เกิดลมพายุพัดกระหน่ำ กลิ่นอายน่าสะพรึงกลัว พัดจนเหล่าบรรพชนลืมตาไม่ขึ้น
สือเจิงใจหายวาบ รีบโบกมือ “คงจะเป็นผู้อาวุโสจากพันธมิตรพิทักษ์ภพภูมิ เร็วเข้า เชิญบุตรอริยะมา!”