ตอนฉินอันซีลืมตาขึ้นมา เบื้องหน้าก็มืดสนิท
ร่างของเธอนอนหงายอยู่ เธอยกแขนขึ้นเล็กน้อยก็ชนเข้ากับผนังหินเย็นเฉียบทั้งสองข้าง พอยกขาขึ้นก็ชนเพดานอีกด้าน พื้นที่แคบพอดีให้คนหนึ่งคนอยู่ได้
มีผนังครบทั้งสี่ด้านแล้ว อีกสองด้านที่เหลือจะอยู่ไกลแค่ไหนกันเชียว?
เยี่ยมไปเลย เธออยู่ในโลงศพ
จากสัมผัส นี่น่าจะเป็นโลงหินด้วย
ฉินอันซีคิดในใจ ตอนนี้ฉันควรกรีดร้อง ถ้าข้างนอกมีคนอยู่ บางทีพวกเขาอาจเปิดโลงให้ฉันได้
เธอจึงอ้าปาก ออกแรงเต็มที่ แล้วเปล่งเสียงออกมาเป็นชุด——
“กึกกึกกึกกึกกึกกึก”
“???”
เสียงอะไรกันเนี่ย?
【ยินดีด้วย โฮสต์ได้ผูกมัดกับระบบตัวแทนเอ็นพีซีแล้ว】
【ทำภารกิจตัวแทนสำเร็จแต่ละครั้ง จะได้รับค่าความมีชีวิตชีวา 1,000 แต้ม เมื่อค่าความมีชีวิตชีวาครบ 10,000 แต้มจะฟื้นคืนชีพ หากล้มเหลวจะถูกหัก 1,000 แต้ม】
【สร้างความกระทบกระเทือนทางจิตใจให้คณะตัวเอก จะได้รับค่าความมีชีวิตชีวาตามระดับ】
【ค่าความมีชีวิตชีวาปัจจุบัน: 0】
ฉินอันซี: 【……】
ระบบ: 【โฮสต์ ทำไมไม่พูดล่ะ?】
“กึกกึกกึก!” (แกไม่ลองดูหน่อยเหรอว่าฉันเหมือนคนพูดได้ตรงไหน?!)
ระบบ: 【ติ๊ด ตรวจพบความต้องการตัวแทนในบริเวณใกล้เคียง รับงานโดยอัตโนมัติ คาดว่าจะส่งตัวในอีก: สาม สอง…】
ฉินอันซีรู้สึกเหมือนสมองสั่นไหววูบหนึ่ง เบื้องหน้ากลับมืดอีกครั้ง ไม่สิ มันไม่เคยสว่างมาก่อนด้วยซ้ำ
แต่คราวนี้เธอมองเห็นแล้ว
เธอยืนอยู่บนท้องแม่น้ำ ไม่ไกลนักมีเรือลำเล็กกำลังลอยเอื่อย ๆ มาจากโค้งน้ำ
พอทั้งสองฝ่ายเห็นกัน ชายคนหนึ่งบนเรือก็ร้อง “ว้าก!” ก่อนจะล้มลงไปในเรือ
ฉินอันซียกมือปัดผมยาวที่ปกหน้าออกเล็กน้อย แล้วได้ยินคนบนเรือตะโกนให้เอากีบล่อดำมา
ฉากนี้ทำไมถึงดูคุ้น ๆ นะ?
【ระบบ ตอนนี้ฉันเป็นอะไร?】
【ศพหญิงชุดขาว】
ฉินอันซี: อ้อ
ไม่ผิดแน่ นี่คือแหล่งสะสมศพในเรื่องบันทึกโจรขุดสุสาน
คนบนเรือนั่นน่าจะเป็นอาสามในตำนาน พานจื่อ ขวดอุดอู้ อู๋เสีย และต้าเขยที่เป็นลมไปแล้ว
ฉินอันซีสะบัดมือ
การแสดงฟรีเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ
แสงไฟ เวที มาโยกกัน!
จากนั้นคนบนเรือก็ได้เห็นภาพประหลาดเกินบรรยาย
บนท้องแม่น้ำเบื้องหน้า ศพหญิงชุดขาวบิดเอว ชูมือทั้งสองเหนือศีรษะ แล้วสะบัดมืออย่างบ้าคลั่ง
ผมดำยาวถึงเอวสะบัดไปมาในอากาศจนพันกันยุ่ง
ดวงตาอู๋เสียแทบถลนออกมา “อา…อาสาม…นี่มันอะไร?”
สีหน้าของอู๋ซานเสิ่งไม่ได้ดีไปกว่าเขาเท่าไร เขาเคยเห็นซ่งจื่อประหลาด ๆ มาไม่น้อย แต่ตัวที่อยู่ตรงหน้าในตอนนี้ประหลาดเกินไปแล้ว
เขาหันไปมองจางฉี่หลิง
ฉินอันซีโยกจนเริ่มเคลิ้ม ความยืดหยุ่นของร่างนี้เหนือจินตนาการ แขนของเธอสะบัดเป็นคลื่นได้เลย
~~~ลา~~~
สนุกสุด ๆ ไปเลย
【โฮสต์ อย่าทำตัวผิดบทศพสิ…】
【อย่ามายุ่ง】
จางฉี่หลิงเผยสีหน้าว่างเปล่าปนฉงนงงงันอย่างหาได้ยาก อย่าว่าแต่อู๋ซานเสิ่งที่ไม่เคยเห็นเลย แม้แต่เขาเองก็ยังไม่เคยเห็น
เขาเหลือบมองสายตาเร่งเร้าของอู๋ซานเสิ่ง ก่อนหยิบดาบโบราณดำทองออกมา กรีดหลังมือตัวเอง แล้วหยดเลือดลงน้ำหนึ่งหยดก่อน รอจนเลือดไหลอาบมือ จางฉี่หลิงจึงชูมือเปื้อนเลือดชี้ไปยังศพหญิงชุดขาว
ฉินอันซี: 【เขาเรียกให้ฉันไปหาเหรอ?】
ระบบ: 【ตอนนี้คุณควรคุกเข่าลง】
ฉินอันซีเชื่อฟังเป็นอย่างดี เธอแปะตัวลงนั่งกับพื้น กอดเข่าดูดนิ้วโป้งแสร้งทำเป็นคนโง่ แล้วฉวยตะขาบศพตัวหนึ่งขว้างใส่พวกเขาไปด้วย
มาทั้งทีอย่ากลับไปมือเปล่าสิ เอาของฝากกลับไปด้วย
จางฉี่หลิง: “……”
【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกแปรปรวน ค่าความมีชีวิตชีวาเพิ่ม 50 แต้ม】
【แค่ 50 แต้มเอง สมกับเป็นจางฉี่หลิง】
【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกแปรปรวนอย่างรุนแรง ค่าความมีชีวิตชีวาเพิ่ม 100 แต้ม】
【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกแปรปรวนอย่างรุนแรง ค่าความมีชีวิตชีวาเพิ่ม 100 แต้ม】
【ใครน่ะ?】
ระบบ: 【อู๋เสีย】
ดวงตาของฉินอันซีพลันสว่างวาบ
เธอลุกพรวดขึ้นทันที ถอยหลังไปสองก้าวเพื่อออกตัว แล้ววิ่งพรวดไปยังท้ายเรือที่กำลังจะออกจากถ้ำ
มาเลย ที่รัก!
“ปัง!”
ฉินอันซีพุ่งหัวโขกแผ่นไม้ท้ายเรือเต็มแรง ก่อนจะร่วงลงน้ำ
“บุ๋ง ๆ……”
ฉินอันซีกลับมาอยู่ในโลงหินอีกครั้ง
【ฉันจะยกเลิกการผูกมัด】
【ยกเลิกแล้วคุณก็ตาย】
【งั้นแกจ่ายค่าต่ออายุให้ฉันมาก่อนหนึ่งล้าน】
【ค่าความมีชีวิตชีวาส่วนเกินแลกเป็นเงินสดได้】
【งั้นแกลองแลกมาให้ฉันหนึ่งล้านก่อนสิ】
【โฮสต์ ตอนนี้คุณมีค่าความมีชีวิตชีวา 250 แต้ม】
【แกด่าฉันเหรอ?】
ฉินอันซียกขาขึ้นทั้งสองข้าง แล้วเตะฝาโลงไม่หยุดราวกับกำลังปั่นจักรยาน
【ฉันจะออกไป ฉันจะออกไป ฉันจะออกไป……】
“ปัง!” ฝาโลงถูกเตะกระเด็นออกไป
ฉินอันซี: “กึก?” (ฉันแรงเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?)
เธอเกาะขอบโลงแล้วลุกขึ้นนั่ง หมุนคอกร๊อบแกร๊บ ก่อนจะสำรวจห้องหินตรงหน้า
กลางห้องหินมีภาชนะสำริดทรงสี่เหลี่ยมขาสี่ขาตั้งอยู่ ส่วนด้านหลังเตียงเล็ก ๆ ของเธอมีทางเดินทอดลงไปเบื้องล่าง
ฉินอันซีคลานออกจากโลง เอื้อมมือเกาต้นขา เล็บแหลมคมเกี่ยวเนื้อที่เปื้อนเลือดติดออกมาเป็นแถบ
พอเกาหัว ก็หลุดติดเส้นผมออกมาอีกก้อน
ฉินอันซีสะบัดมือแล้วเดินไปหาภาชนะสำริดขาสี่ขา
ระบบ: 【โฮสต์ ไม่แนะนำให้แตะต้องข้าวของในสุสานตามใจชอบ】
【โลงฉันก็อยู่ที่นี่ นี่มันบ้านฉัน ฉันอยู่บ้านตัวเองแล้วจะขยับอะไรไม่ได้หรือไง】
ฉินอันซีปีนเข้าไปในภาชนะสำริด แล้วเห็นศพแห้งไร้หัวอยู่ข้างใน
เธอถอดเครื่องประดับทั้งหมดออกจากศพแห้ง จากนั้นหักกระดูกขาข้างหนึ่งของมันออกมาโบกไปมา พอใจแล้วจึงกระโดดออกจากภาชนะสำริด
ฉินอันซีซ่อนเครื่องประดับไว้ใต้หมอนหนุนศีรษะที่ผุพังไปนานแล้วในโลงหิน จากนั้นก็ถือของเล่นชิ้นใหม่อย่างกระดูกขาเดินเข้าไปในทางเดิน
ภายในสุสานมีเสียง “กึกกึก” ชวนขนลุกดังขึ้นเป็นระยะ
นั่นคือฉินอันซีกำลังฮัมเพลง
ระบบ: โฮสต์คนนี้สบายใจเกินไปหน่อยแล้ว……
ฉินอันซีตอบว่า: จะเป็นก็ไม่เหมือนคน จะตายก็ตายไม่ได้ บ้าหน่อยแล้วจะเป็นไรไป
ถ้าตอนนี้เธอผิวปากได้ล่ะก็ อย่างน้อยคงจัดให้สักเพลง
เฮยเสียจื่อที่ซ่อนอยู่ในเงามืดของทางเดินสุสานกลับไม่สบายใจนัก เขากลั้นหายใจ ฟังเสียง “กึกกึก” ที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ จนรอยยิ้มบนใบหน้าแทบแข็งค้าง
ศพโลหิตนี่ไม่ควรอยู่ในโลงด้านนอกหรือ? ทำไมถึงออกมาเดินเพ่นพ่านตอนนี้?
ศพโลหิตมีพิษร้ายทั่วร่าง หากจางฉี่หลิงใบ้ไม่อยู่ด้วย คงรับมือยากไม่น้อย
ฉินอันซีไม่รู้ว่าตรงหัวมุมด้านหน้ามีบุคคลอันตรายอยู่ เธอกำลังเก็บตะขาบศพมาสามตัว โยนเล่นไปพลางเดินไปพลาง ส่วนกระดูกขาก็เสียบอยู่ในรูเลือดที่เพิ่งควักออกมาจากเอว
【ระบบน้อย นำทางได้ไหม ชุดหยกอยู่ทางไหน?】
【คุณจะทำอะไร?】
ฉินอันซี: 【ฉันว่าฉันขาดเสื้อผ้าสักชุด】
ระบบ: 【……】
ฉินอันซีก้าวยาว ๆ พอถึงหัวมุมก็เอนตัวเลี้ยววูบผ่านไป
จากนั้นเธอชะงักฝีเท้า ถอยหลังสองก้าว ก้มหน้าลง แล้วสบตากับเฮยเสียจื่อที่กำลังนั่งยอง ๆ อยู่ในมุมมืด
“กึก?” (เฮยเสียจื่อ?)
เฮยเสียจื่อยึดหลักว่าศัตรูไม่ขยับ ตนก็ไม่ขยับ จึงไม่ขยับ
พอเห็นเขาไม่ขยับ ฉินอันซีก็นั่งยอง ๆ ตาม วางตะขาบศพซ้อนกันบนหัว แล้วเอียงหน้าสบตาเขา
เฮยเสียจื่อ: “?”
ศพโลหิตนี่ทำไมถึงดูมีความเป็นคนขนาดนี้?
【นี่คือเฮยเสียจื่อเหรอ หล่อจริง ๆ ด้วย ดูหน้าสิ แขนขาก็ด้วย ระบบ ฉันฟื้นคืนชีพแล้วขอร่างแบบนี้ได้ไหม?】
ระบบ: 【……โฮสต์ คุณเป็นผู้หญิง】
【เปลี่ยนเพศไม่ได้หรือไง ทำไมแกถึงไร้ประโยชน์ขนาดนี้】
ระบบ: ฉัน…
เฮยเสียจื่อเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมองเห็นคำว่า “ละโมบ” อยู่ในดวงตาทั้งสองข้างที่ไร้รูม่านตาของศพโลหิต
แต่อย่างน้อยศพโลหิตก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะโจมตีเลย
เขามองศพโลหิตยกมือขึ้นถูใต้คาง จากนั้นมันก็ถอดแหวนอัญมณีวงหนึ่งออกจากนิ้วมือที่เปื้อนเลือด แล้วโยนลงข้างเท้าเขา
ฉินอันซี: “กึกกึก” (เงินมัดจำ)
ฉินอันซี: “กึกกึกกึกกึกกึก” (รอให้แกตายแล้วค่อยยกร่างให้ฉัน)
เฮยเสียจื่อ: “??”