【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกผันผวน ค่าความโกรธเพิ่ม 100 แต้ม】
ฉินอันซี: “กึก” (ว้าว)
คนที่ช่วยเพิ่มค่าความโกรธให้เธอล้วนเป็นคนดี
ไม่เหมือนเจ้าระบบงี่เง่านั่น ที่เอาแต่ขู่จะหักแต้มเธอ
เธอถอดแหวนจากมืออีกข้าง โยนใส่อีกครั้ง แล้วจ้องเฮยเสียจื่อด้วยดวงตากลวงโบ๋
【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกผันผวน ค่าความโกรธเพิ่ม 100 แต้ม】
หัวใจที่ไม่เคยหวั่นไหวมาหลายปีของเฮยเสียจื่อเริ่มสั่นคลอนเพราะสถานการณ์ประหลาดนี้
เขาคิดว่าไม่มีอะไรทำให้ตกใจได้อีกแล้วเสียอีก
เฮยเสียจื่อลองหยั่งเชิงถาม “ให้ฉันเหรอ?”
พูดจบเขาก็หัวเราะกับตัวเอง เขาถึงกับคิดว่าจงจงจะฟังภาษาคนรู้เรื่อง
แต่ความจริงคือศพโลหิตพยักหน้าให้เขาจริง ๆ
“เชี่ย ฟังรู้เรื่องจริงด้วย?!”
ฉินอันซีคิด: หมอนี่คงไม่ได้โง่หรอกนะ ฉันก็ไม่ได้หูหนวกสักหน่อย
ช่างเถอะ ยังไงก็จ่ายเงินมัดจำไปแล้ว รอเขาตายเมื่อไรก็ค่อยเก็บศพก็แล้วกัน
ฉินอันซีลุกขึ้น ยื่นมือไปชี้ตรงทางแยกข้างหน้า
ไก่น้อยจิกเลือกใคร ฉันก็เลือกทางนั้น
นิ้วหยุดอยู่ทางขวา
“……”
ดินหม้อดินชาม ไปให้พ้น!
นิ้วหยุดอยู่ทางซ้าย
ดีมาก
ฉินอันซีส่ายหัว แล้วออกเดินไปทางซ้าย
เกิดมาไม่ใช่คน ก็ชอบทำเรื่องสวนทางกับโชคชะตา
เป็นศพประเภทที่ล้มเหลวแล้วอยากกลับมาตั้งหลักใหม่ แต่ดันแยกทิศตะวันออกกับตะวันตกไม่ออก สุดท้ายเลยเดินมุ่งหน้าสู่ปรโลก
ความอยากรู้อยากเห็นของเฮยเสียจื่อถูกกระตุ้นขึ้นมาเต็มที่
ช่างน่าสนใจจริง ๆ
จงจงที่วิ่งได้กระโดดได้ เขาเคยเห็นมามาก แต่จงจงที่ไม่เป็นปฏิปักษ์กับผู้บุกรุก ฟังภาษาคนรู้เรื่อง สื่อสารกับคนได้ แถมยังมอบของแทนการพบหน้ากันแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
เขาหาผ้ามาห่อแหวนที่เปื้อนฝุ่นดินอยู่บนพื้น ใส่กระเป๋า แล้วลุกเดินตามไป
ระหว่างเดินก็สังเกตไปด้วย ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าศพโลหิตตนนี้เหมือนคนเป็นมากเหลือเกิน
มันกอดอก เดินเตาะแตะไปตามทางเดินสุสาน ขยับหัวขึ้นลงซ้ายขวาได้ แถมกระดูกที่เสียบอยู่ตรงเอว จากสายตาของมืออาชีพอย่างเฮยเสียจื่อ นั่นคือกระดูกขา มุมที่เสียบเฉียงไว้นั้นดูคล้ายเหน็บดาบไว้ที่เอว
มันยังเลือกทิศทางเองได้ด้วย
เมื่อครู่เห็นชัด ๆ ว่ามันใช้วิธีจิ้มเลือกทิศทางแบบไก่น้อย
ถึงกับเลือกตั้งสองรอบ
สนุกชะมัด
ฉินอันซีเดินอยู่ตั้งนานก็ยังหาที่ไม่เจอ ระบบก็เงียบกริบ เธอจึงหันไปตัดสินใจถามเฮยเสียจื่อที่เดินตามหลังมา
เฮยเสียจื่อหยุดพร้อมกับเธอ แล้วหันกลับมาตั้งท่าระวัง ถึงศพโลหิตตนนี้จะดูคุยง่าย แต่ยังไงก็ไม่ใช่คน
ยังไงก็ต้องระวังตัวไว้ก่อน
เขากลัวว่าถ้าต้องสู้กันแล้วเผลอลงมือหนักไป จะทำเจ้าตัวเล็กนี่ตายเสียก่อน
ฉินอันซี: “กึกกึก กึกกึกกึก?” (พวก นายรู้ไหมว่าจิ้งจอกอยู่ที่ไหน?)
เห็นได้ชัดว่าเฮยเสียจื่อไม่มีทักษะฟังภาษาศพโลหิตรู้เรื่อง
ฉินอันซียกมือขึ้นทำท่าประกอบ ก่อนอื่นเธอประกบนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้ให้เป็นรูปยาวเรียว วางไว้ตรงเบ้าตา จากนั้นเอานิ้วชิดกันวางบนหัวแล้วงอให้ดู
ฉินอันซี: ดูสิ ตาเรียวยาว มีหูสองข้าง
มุมปากของเฮยเสียจื่อกระตุกเล็กน้อย ความตกตะลึงในตอนนี้ไม่ได้น้อยไปกว่าตอนจางฉี่หลิงเต้นอยู่ตรงหน้าเขาเลย
เฮยเสียจื่อ: “จิ้งจอก...เหรอ?”
ฉินอันซียกนิ้วโป้งให้เขาทันที
เฮยเสียจื่อ: “……”
ให้ตายเถอะ ศพโลหิตเล่นเกมวาดภาพทายคำเป็นด้วย
“เธอจะไปหาศพจิ้งจอกตาเขียวเหรอ?”
ฉินอันซีพยักหน้าหงึก ๆ
เฮยเสียจื่อเคยสำรวจสุสานแห่งนี้มาแล้ว ย่อมรู้ว่ามีศพจิ้งจอกตาเขียวอยู่ในสุสาน
แต่ศพโลหิตตนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่?
เฮยเสียจื่อพูดว่า “ถึงฉันจะไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร แต่ฉันยังมีธุระต้องใช้ห้องสุสานนั้น รอฉันใช้เสร็จแล้วค่อยไปได้ไหม?”
อู๋ซานเสิ่งกับคนอื่น ๆ ยังมาไม่ถึง ถ้าศพโลหิตไปอาละวาดที่นั่นจนพัง แผนการครั้งนี้ของพวกเขาก็สูญเปล่า
ทันทีที่สิ้นเสียง ก็เห็นศพโลหิตก้มหน้าลง ท่าทางไม่พอใจอย่างยิ่ง
ขณะที่เฮยเสียจื่อกำลังคิดว่าจะพูดอะไร ก็เห็นศพโลหิตทิ้งตัวลงนอนบนพื้นกะทันหัน กรีดร้อง คลุ้มคลั่ง กลิ้งไปมา บิดตัว แขนขากระตุก หมุนตัว คำราม แล้วเอาหัวโขกพื้น
พร้อมเสียง “กึกกึก” ที่ดังไม่หยุด
ศพโลหิตแสดงอาการอาละวาดกลิ้งเกลือกให้ดูสด ๆ
เฮยเสียจื่อ: ……
มุกสยองระดับนรก
【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกผันผวน ค่าความโกรธเพิ่ม 100 แต้ม】
ระบบ: 【……เจ้าภาพ ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป รางวัลจากการรับหน้าที่แทนครั้งนี้ก็จะหายไปด้วย】
ฉินอันซี: 【หายก็หายสิ ฉันไม่ได้อยากได้อยู่แล้ว ไม่เป็นคนก็ไม่เห็นจะขัดขวางการคลุ้มคลั่งของฉัน】
【ว่าแต่เฮยเสียจื่อรับมือเรื่องนี้ได้ดีเหมือนกันนะ เพิ่งได้แค่ 100 แต้มเอง ช่วยดูให้หน่อยว่าอู๋เสียจะมาเมื่อไร ฉันจะไปป่วนเขาสักรอบ】
ระบบ: 【ช่วยทำตัวเป็นตัวประกอบปกติหน่อยได้ไหม?】
【ฉันไม่ปกติตรงไหน? แต้มของศพหญิงก็ยังไม่ได้ให้ฉันเลย】
【ระบบตัดสินว่าการรับหน้าที่แทนล้มเหลว】
ฉินอันซี: ชิ
น่าหงุดหงิดชะมัด
มันต่างอะไรกับทำงานมาครบหนึ่งเดือนแล้วเจ้านายบอกว่าผลงานไม่ถึงเป้า เลยหักเงินเดือน หรือพอสิ้นปีเจ้านายก็บอกว่าเศรษฐกิจไม่ดี เลยตัดโบนัสประจำปีไปครึ่งหนึ่ง
ต่างกันตรงที่กรณีหลังยังต้องทำงานเยี่ยงวัวเยี่ยงม้าต่อไป แต่ฉินอันซีตอนนี้ไม่ต้อง เธอปล่อยจอยแล้ว
เธอกลิ้งอยู่บนพื้นพักหนึ่งแล้วหยุด พลิกตัว เอาคางถูพื้น ก่อนเริ่มขยับยึกยักไปข้างหน้า
ทีละนิด ๆ
ระบบ: อยากร้องไห้……
เฮยเสียจื่อ: อยากหัวเราะชะมัด
ฉินอันซีมองเฮยเสียจื่อที่จู่ ๆ ก็หัวเราะ แล้วเอามือลูบหัวกับใบหน้าอย่างงุนงง ตรวจดูให้แน่ใจว่าตัวเองยังมีสภาพเป็นศพเปื้อนเลือดน่าสยดสยองอยู่เหมือนเดิม จากนั้นจึงลุกขึ้นจากพื้น
เธอหยิบตะขาบศพที่เกาะนิ่งอยู่บนหัวลงมา ชูขึ้นตรงหน้า เล็งเป้า แล้วขว้างไป—
เฮยเสียจื่อเบี่ยงตัวหลบได้ทันที แต่พอหันกลับมาก็มีกระดูกขาท่อนหนึ่งยื่นจ่ออยู่ตรงหน้า
เร็วชะมัด
ชั่วพริบตาเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าแล้ว
ศพโลหิตยืนห่างจากเขาไม่ถึงครึ่งเมตร ยกท่อนกระดูกขึ้นเสมอระดับอก ดวงตาสีดำจ้องเขาเขม็ง
ฉินอันซี: “กึกกึก” (ขอโทษ)
ขอโทษที่หัวเราะเยาะศพอื่น
เฮยเสียจื่อคิดว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว ไม่อย่างนั้นจะเข้าใจความหมายที่ศพโลหิตสื่อได้อย่างไรกัน
“ขอโทษ?”
หลังพูดสามคำนี้จบ เขาก็เห็นศพโลหิตเก็บกระดูกกลับไปเสียบไว้ตรงเอว แล้วชูนิ้วขึ้นมาชี้ใส่เขาพลางบ่นไม่หยุด
“กึกกึก กึกกึกกึกกึก กึกกึก”
พอบ่นจบ ศพโลหิตก็เดินกลับไปทางเดิมทันที
เฮยเสียจื่อ: ศพโลหิตตนนี้กลายเป็นปีศาจมีวิชาแล้วหรือไง
ต้องให้เจ้าใบ้ลองมาดูสักหน่อย ว่านี่มันจงจงสายพันธุ์อะไรกันแน่
หรือไม่ก็ลองคุยกับเขาดูว่าอย่าเอาศพโลหิตตนนี้มาเป็นส่วนหนึ่งของแผน เพราะศพโลหิตจอมเล่นใหญ่ที่ยังมีชีวิตอยู่มีแค่ตัวเดียวเท่านั้น
【ตรวจพบอารมณ์ของตัวเอกผันผวน ค่าความโกรธเพิ่ม 50 แต้ม】
ฉินอันซีเดินเตร็ดเตร่จากไป ฟังระบบรายงานแล้วก็กลอกตาไปหลายตลบ ในหัวผุดแผนชั่ว—ขีดฆ่า—แผนดีมากมายที่พอจะรีดค่าความโกรธจากอู๋เสียได้
ฉินอันซี: 【ฉันยังชอบอู๋เสียมากกว่า เขาให้ฉันได้ตั้ง 200 แต้มในครั้งเดียว】
ระบบ: 【เขาคงไม่ชอบเธอหรอก】
【คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้เขาจดจำฉันไปจนวันตาย】
【ถ้าเขาไม่ให้แต้มฉัน ฉันจะบิดหัวตัวเองออกมาเลย】