ชาจู้ถึงกับอึ้ง
"หัวหน้าเฉิน ผมยังมีกับข้าวอีกสองอย่างที่ยังไม่ได้ผัดเลยนะครับ"
"โรงงานขาดนายแล้วหม้อไม่หมุนหรือไง?"
เฉินหงจวินไม่ไว้หน้าเลยแม้แต่น้อย
"เขียนบันทึกสำนึกผิดสามพันตัว เขียนไม่เสร็จวันนี้ก็อย่าได้กลับครัว"
"พาตัวไป"
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนตรงเข้าไปคุมตัวชาจู้เดินเข้าไปในตึกสำนักงานทันที
ซวีต้าเมาที่ยืนอยู่ตรงนั้น หัวเราะจนมุมปากแทบจะฉีกถึงใบหู
"หัวหน้าเฉินสุดยอด!"
"หัวหน้าเฉินช่างเป็นเปาบุ้นจิ้นกลับชาติมาเกิดจริงๆ!"
เฉินหงจวินหันขวับไปจ้องเขา
"นายก็อย่ามาเกร็งอยู่ตรงนี้"
"ถ้าให้ฉันได้ยินว่านายก่อเรื่องในโรงงานอีก ฉันจะหักเงินนายพร้อมกันเลย"
ซวีต้าเมารีบหุบปากทันที แล้วแอบชิดกำแพงล่กออกไป
แต่ปากนั่นแหละที่จุดไฟขึ้นมาแล้ว
เรื่องวุ่นๆ จบลง
แต่เรื่องของอี้จงไห่ แพร่สะพัดไปทั่วโรงงานรีดเหล็กเรียบร้อย
หน้ากากที่สะสมมาหลายปี ถูกปากเจ้าเลห์ของซวีต้าเมาเฉาะเปิดเป็นรอยแหว่งใหญ่
บ่ายแก่ๆ
สถานีรับซื้อของเก่าดาวแดง
เจ้าเจิ้งนอนเอนอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบในโกดัง มือถือแก้วน้ำเคลือบ
เตาถ่านไฟแรงที่วางอยู่ข้างเท้ากำลังลุกโชน อบอุ่นไปทั้งห้อง
ลมหนาวข้างนอกพัดหวิวๆ
การแสดงฝีปากของซวีต้าเมาในโรงงานวันนี้ เจ้าเจิ้งไม่ได้เห็นกับตา
แต่มีคนงานในโรงงานที่เอาหนังสือพิมพ์เก่ามาขาย เล่าให้เขาฟังเป็นเรื่องขำๆ ไปแล้ว
เจ้าเจิ้งฟังจบ แค่ยกน้ำร้อนขึ้นจิบเฉยๆ
ซวีต้าเมาคนนี้ เป็นคนโกงจริงๆ
แต่คนโกงจริงๆ ก็มีประโยชน์ของคนโกงจริงๆ
เป็นลำโพงกระจายเสียงฟรี ใช้สะดวกใจยิ่งกว่าสถานีกระจายเสียงอีก