“หมู่บ้านเม่าเอ๋อ”
ลู่เฟิงเหนียนตอบเสียงเบา
“หมู่บ้านเม่าเอ๋อ?”
ฟางตงกะพริบตา ก่อนจะยิ้มออกมา “ข้านึกออกแล้ว ตอนหนุ่ม ๆ ข้าเคยไปหมู่บ้านเม่าเอ๋อเพื่อรับซื้อหนังสัตว์”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็มองลู่เฟิงเหนียนตั้งแต่หัวจรดเท้า “ดูจากอายุของน้องลู่ ตอนที่ข้าไปหมู่บ้านของเจ้า เจ้าน่าจะยังอายุไม่ถึง 6 ขวบกระมัง?”
ลู่เฟิงเหนียนยิ้มบาง ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “ร้านหนังสัตว์ฝูหยวนเป็นหนึ่งในร้านชั้นนำของอำเภอชิงเหอ เถ้าแก่ฟางย่อมเป็นบุคคลสำคัญในอำเภอของเราแน่”
ฟางตงโบกมือรัว “น้องลู่ยกย่องข้าเกินไปแล้ว ข้าก็แค่หาเลี้ยงปากท้อง จะนับเป็นบุคคลสำคัญอะไรได้”
“เถ้าแก่ฟางถ่อมตัวเกินไปแล้ว”
ลู่เฟิงเหนียนยังคงยิ้ม “เถ้าแก่ฟาง ข้ามีเรื่องอยากถามสักเรื่อง”
ฟางตงรีบตอบ “น้องลู่มีเรื่องอะไรก็ถามมาได้เลย”
ลู่เฟิงเหนียนกระแอมเบา ๆ “เรื่องเป็นอย่างนี้ ข้ามีเพื่อนบ้านคนหนึ่ง ลูกชายของเขาถูกเกณฑ์ทหารไปเมื่อเดือนก่อน ตอนนี้กำลังฝึกอยู่ในอำเภอชิงเหอ
เห็นว่าวันนี้ข้ามาในอำเภอ เขาจึงฝากให้ข้าช่วยสืบดูว่าลูกชายของเขาจะถูกส่งไปแนวหน้าเมื่อใด”
ฟางตงยิ้ม “เรื่องนี้น้องลู่ถามถูกคนแล้ว พอดีข้ามีญาติคนหนึ่งเป็นครูฝึกในอำเภอ รับผิดชอบฝึกทหารใหม่โดยเฉพาะ
เมื่อวันก่อนพวกเรายังกินข้าวด้วยกัน และบังเอิญพูดถึงเรื่องนี้พอดี
ถ้าข้าจำไม่ผิด ช่วงกลางเดือนหน้า ทหารใหม่รุ่นนี้ก็จะออกจากอำเภอชิงเหอ มุ่งหน้าไปยังแนวหน้าแล้ว”