ในป่ามีคนซุ่มอยู่ และมีถึงสี่คน ต่างประจำอยู่คนละตำแหน่ง เรียงตัวเป็นรูปพัด ล้อมเส้นทางที่ลู่เฟิงเหนียนจะลงจากเขาไว้อย่างแน่นหนา
มีคนซุ่มโจมตี!
ลู่เฟิงเหนียนหยุดฝีเท้าทันที ย่อตัวลง สังเกตการณ์ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ย่องไปหลบหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครและคิดจะทำอะไร จึงย่อมไม่อาจเสี่ยงเข้าไปโดยไม่ระวัง
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปมาก คนทั้งสี่ที่ซุ่มอยู่ในป่าไม่รู้ตัวเลยว่าเขามาถึงแล้ว
ลู่เฟิงเหนียนปลดกระบอกน้ำออกมา ยกขึ้นจิบเบา ๆ
เขาเร่งเดินทางผ่านป่ามาหลายชั่วยาม จึงเริ่มเหน็ดเหนื่อยพอสมควร ถือโอกาสนี้พักสักครู่ก็ดีเหมือนกัน
ดื่มน้ำเสร็จ เขาพิงต้นไม้ใหญ่ หลับตาลง พักผ่อนไปพลาง ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวในป่าไปพลาง
กาลเวลาค่อย ๆ ผ่านไป ดวงตะวันคล้อยต่ำ แสงในป่ามืดสลัวลง ก่อนจะมืดสนิทในที่สุด
คนทั้งสี่ในป่ามีความอดทนมาก แต่ลู่เฟิงเหนียนอดทนยิ่งกว่า
…………
ยามซวีปลาย ๆ ในช่วงค่ำ
ในที่สุดคนทั้งสี่ก็เริ่มเคลื่อนไหว หนึ่งในนั้นผิวปากเป็นสัญญาณ
จากนั้นพวกเขาก็ทยอยออกมาจากที่ซ่อน มารวมตัวกันใต้โขดหินสีเขียวก้อนใหญ่ในป่า แล้วเริ่มก่อไฟผิงให้อุ่น พร้อมดื่มน้ำและกินอาหาร
แต่ละคนสะพายธนูยาวไว้บนหลัง และเหน็บดาบโค้งไว้ที่เอว
ธนูเหล่านั้นเป็นธนูเขาสัตว์ ทำจากเอ็นวัวและเขาวัวหลายชั้นประกบกับแกนไม้ด้วยกาว กระบวนการผลิตซับซ้อนกว่าคันธนูล่าสัตว์ของชาวบ้านมาก มองแวบเดียวก็รู้ว่ามาจากโรงงานของทางการ