ใช้จำนวนครั้งที่ก้อนหินกระดอนผิวน้ำมาตัดสินชะตาชีวิตของคนทั้งหมู่บ้าน ฟังดูเหลวไหลเกินไปอยู่บ้าง
ทว่าชาวหมู่บ้านเม่าเอ๋อกลับไม่มีใครกล้าเอ่ยคัดค้าน
ธนูของลู่เฟิงเหนียนทำให้หมู่บ้านซ่างเจียยอมสยบ และยังทำให้ชาวหมู่บ้านเม่าเอ๋อยอมสยบเช่นกัน
สายตาของทุกคนจับจ้องก้อนหินบาง ๆ ในมือของลู่เฟิงเหนียน
ก้อนหินเล็ก ๆ ก้อนนี้นอนอยู่ใต้ต้นหลิ่วมาไม่รู้กี่ปี ไม่รู้ว่าถูกผู้คนเหยียบย่ำมานับครั้งไม่ถ้วน
วันนี้มันกลับกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน เป็นที่จับตามองของผู้คนทั้งมวล
ถึงอีกประเดี๋ยวจะถูกโยนลงแม่น้ำ อย่างน้อยก็ไม่เสียทีที่ได้มาเยือนโลกมนุษย์
ลู่เฟิงเหนียนก้าวไปข้างหน้าสองก้าว สายตาทอดมองผิวน้ำที่ระยิบระยับ
ที่นี่เองคือสถานที่ซึ่งเขาปลุกระบบขึ้นมา
นี่คือจุดเริ่มต้นของความฝัน
เพราะเหตุนี้ เขาจึงคิดว่าควรให้โอกาสหมู่บ้านเม่าเอ๋อสักครั้ง
ใต้ต้นหลิ่วเก่าแก่มีผู้คนเกือบร้อยรายล้อมอยู่ ทว่ากลับเงียบกริบ ไม่มีใครเอ่ยปากแม้แต่คนเดียว
ทุกคนต่างจ้องลู่เฟิงเหนียนด้วยสีหน้าตึงเครียด
ลู่เฟิงเหนียนสูดลมหายใจเบา ๆ พลิกข้อมืออย่างฉับไว ก่อนขว้างก้อนหินเล็กในมือออกไป
เสียงดังตุบ
ก้อนหินกระแทกผิวน้ำ แล้วพุ่งหัวทิ่มลงไปในน้ำทันที สาดละอองน้ำขึ้นมาเป็นกลุ่ม ก่อนจะไร้ความเคลื่อนไหว
ชาวหมู่บ้านเม่าเอ๋อพากันชะงักงัน
เดิมทีพวกเขาเตรียมใจนับจำนวนครั้งที่ก้อนหินกระดอนผิวน้ำไว้แล้ว
ใครจะคิดว่าลู่เฟิงเหนียนผู้มีวิชายิงธนูเป็นเลิศ กลับมีฝีมือโยนก้อนหินให้กระดอนน้ำได้เพียงเท่านี้