ชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคนต่างหน้าซีดเผือด ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก
ลู่เฟิงเหนียนกวาดตามองรอบด้าน ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า “ขอเพียงพวกเจ้ายอมเป็นกำลังภายนอกของค่ายเซียนเติง ข้ารับรองได้ว่า หากพวกเจ้าทำงานด้วยความภักดี ชีวิตที่เหลือย่อมมั่งมีศรีสุข ได้สวมแพรพรรณและกินอาหารเลิศรส”
ในที่สุดก็มีคนเอ่ยขึ้น “ผู้บังคับกองลู่ ข้าตกลง ข้ายินดีเป็นกำลังภายนอกของค่ายเซียนเติง”
เมื่อมีคนเริ่ม คนอื่น ๆ ก็พากันเอ่ยปากตาม
ไม่นาน ชายฉกรรจ์กว่ายี่สิบคนก็แสดงเจตจำนงครบถ้วน ต่างยินดีรับใช้ค่ายเซียนเติง
ลู่เฟิงเหนียนยกมือขึ้นเบา ๆ ทุกคนก็พร้อมใจกันเงียบเสียง
เขากระแอมเบา ๆ หนหนึ่ง แล้วหันสายตาไปทางหวังเถี่ยจู้
หวังเถี่ยจู้รีบเข้าไปในเรือน นำสมุดปกสีน้ำเงินที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา พร้อมพู่กัน หมึก และชาดประทับตรา แล้ววางไว้บนโต๊ะหินกลางลาน
ลู่เฟิงเหนียนกล่าวเสียงเรียบว่า “จงเขียนชื่อของพวกเจ้าลงในสมุด หรือไม่ก็ประทับลายนิ้วมือ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเจ้าคือกำลังภายนอกของค่ายเซียนเติงของเรา
นับแต่นี้ต้องรับคำสั่งจากข้า และร่วมทุกข์ร่วมสุขกับค่ายเซียนเติงของเรา”
ชายฉกรรจ์เหล่านี้กลับไม่ลังเล ต่างทยอยกันออกมา บ้างลงชื่อ บ้างประทับตรามือ
เมื่อทุกคนลงชื่อเสร็จ ลู่เฟิงเหนียนก็หันไปมองลู่หยาง สยงชี และหวังเถี่ยจู้ “นี่คือกำลังคนของพวกเจ้า อยากได้ใครก็เลือกกันเอง”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาจงใจเพิ่มเสียงให้ดังขึ้น “พวกเจ้าเป็นคนเลือกคนเหล่านี้ ก็ต้องรับผิดชอบพวกเขา หากเกิดปัญหาขึ้น พวกเจ้าต้องรับไว้เอง