ลู่เฟิงเหนียนไม่ตอบ เขาโยนก้อนหินลงกับพื้น ก่อนค่อย ๆ เดินไปหาทหารร่างสูงแล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า “รบกวนด้วย”
ทหารร่างสูงยื่นคันธนูทหารให้ลู่เฟิงเหนียน “ระยะ 40 จั้ง ยิง 10 ดอก ต้องเข้าเป้าครึ่งหนึ่งถึงจะถือว่าผ่าน”
ลู่เฟิงเหนียนเดินไปหยุดหน้าเส้นสีขาว มือจับคันธนู หยิบลูกธนูขึ้นมาแล้วขึ้นสายอย่างรวดเร็ว แทบไม่ทันเล็งก็ปล่อยสายธนูออกไป
ตึก!
ลูกธนูไม้ไผ่ปักลงบนเป้าไม้ตามเสียง กระทั่งพุ่งเข้าใจกลางเป้าพอดี
เสมียนวัยกลางคนกับทหารร่างสูงต่างตะลึงอีกครั้ง
ทว่าเรื่องน่าตกใจยังไม่จบลงเท่านั้น
ลู่เฟิงเหนียนไม่หยุดพักแม้แต่น้อย รีบหยิบลูกธนูไม้ไผ่ดอกที่สองขึ้นมา ทำซ้ำทั้งหยิบลูกธนู ขึ้นสาย และปล่อยสาย ทุกอย่างเสร็จสิ้นในคราวเดียว ลูกธนูดอกที่สองพุ่งเข้าใจกลางเป้าไม้เช่นกัน ทั้งยังปักชิดติดกับดอกแรก
ดอกที่สาม ดอกที่สี่...
ยังไม่ทันครบ 10 ลมหายใจ ลูกธนูไม้ไผ่ทั้ง 10 ดอกก็ปักเรียงชิดกันอยู่ตรงกลางเป้าไม้ทั้งหมด
เสมียนวัยกลางคนกับทหารร่างสูงอ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลงได้
ทหารร่างเตี้ยที่อยู่ไกลออกไปก็วิ่งมาหา เขาขยี้ตา พลางคิดว่าตนคงตาฝาด
นับตั้งแต่รับหน้าที่คัดเลือกทหาร เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกว่ามีคนยิง 10 ดอกเข้าเป้าทั้ง 10 ดอกได้ แถมยังใช้เวลาเพียงสั้น ๆ และทุกดอกล้วนเข้าใจกลางเป้า
วิชายิงธนูเช่นนี้ชวนให้ผู้คนใจสั่น
ผ่านไปเต็ม 10 อึดใจ เสมียนวัยกลางคนจึงได้สติ เขากระแอมแล้วกล่าวว่า “ลู่เฟิงเหนียน เจ้าได้ผ่านการทดสอบแล้ว กลับบ้านไปเตรียมตัวและบอกลาครอบครัวเสีย อีก 6 วันจงนำป้ายคำสั่งไปรายงานตัวที่ค่ายทหาร”