แม่ม่ายเถียนกะพริบตาปริบ ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความฉงน แต่ไม่ได้ยื่นมือมารับถุงข้าวสาร
ลู่เฟิงเหนียนกล่าวต่อว่า “ข้ายืมคันธนูของเจ้าไปล่าสัตว์มา”
แม่ม่ายเถียนชะงัก “เจ้าล่าสัตว์ได้จริงหรือ?”
ลู่เฟิงเหนียนพยักหน้า ก่อนยัดถุงข้าวสารใส่มือแม่ม่ายเถียน “ข้ายังต้องยืมคันธนูล่าสัตว์ของเจ้าใช้อีก ต่อไปหากล่าสัตว์ได้ ข้าจะแบ่งให้เจ้าบ้าง”
ขณะกล่าว เขาล้วงหมั่นโถวที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันออกจากอก แล้วยื่นให้แม่ม่ายเถียน “พี่เถียน นี่ข้าเอามาให้เถียนเถียน”
แม่ม่ายเถียนรับหมั่นโถวมา มองลู่เฟิงเหนียนอย่างเหม่อลอย แล้วถามซ้ำอีกครั้ง “เจ้าล่าสัตว์ได้จริงหรือ?”
ลู่เฟิงเหนียนยิ้มบาง “ไม่อย่างนั้น ข้าจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อข้าวสารกับหมั่นโถว”
กล่าวจบ เขาก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
แม่ม่ายเถียนร้องเรียก “ลู่เฟิงเหนียน รอก่อน ข้าจะคืนเสื้อคลุมให้เจ้า”
ลู่เฟิงเหนียนไม่หันกลับมา เพียงโบกมือ “เอาไว้ตอนข้าคืนคันธนูให้เจ้า ค่อยเอาเสื้อคลุมมาให้ข้า ตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้”
สิ้นเสียง เขาเลี้ยวหายไปหลังต้นไม้ใหญ่ เงาร่างลับตาไป
แม่ม่ายเถียนมองไปยังทิศทางที่ลู่เฟิงเหนียนจากไปอย่างเหม่อลอย แววตาซับซ้อน
…………
ปัญหาเรื่องปากท้องของคนในบ้านคลี่คลายลงชั่วคราว
ลู่เฟิงเหนียนยังไม่รีบร้อนขึ้นเขาอีกครั้ง แต่ฉวยเวลาฝึกยิงธนูอย่างเต็มที่
สองวันต่อมา ณ ป่าเอล์มขาวหลังบ้านสกุลลู่
ลู่เฟิงเหนียนยิงลูกธนูไม้ไผ่ออกไปได้ไกลสามจั้งอีกครั้ง เสียงกลไกพลันดังก้องขึ้นในใจ
ติ๊ง! ยินดีด้วย วิชายิงธนูเลื่อนขึ้นสู่ระดับ 2