ลู่เฟิงเหนียนยืนอยู่ตรงหน้าตะพาบเฒ่า ย่อมรู้ดีว่าเหตุใดหยางไคจึงยังไม่ยิงธนูเสียที
ตะพาบเฒ่ากัดลู่เฟิงเหนียนติดต่อกันกว่าสิบครั้ง แต่ก็ยังไม่โดนสักที เห็นได้ชัดว่ามันเริ่มคลุ้มคลั่งกว่าเดิม ขาหน้าทั้งสองข้างที่กำยำเริ่มตะกุยแท่นหิน พยายามปีนขึ้นไปให้สูงกว่าเดิม
หากปล่อยให้ตะพาบเฒ่าปีนขึ้นมาบนแท่นหินได้จริง ด้วยขนาดตัวของมัน เพียงพุ่งชนไม่กี่ครั้ง ลู่เฟิงเหนียนกับพวกก็จะไม่มีที่ยืนอีกต่อไป
เมื่อเห็นร่างมหึมาของตะพาบเฒ่าค่อย ๆ ปีนขึ้นมาทีละน้อย ลู่เฟิงเหนียนหลบหลีกไปพลาง คว้าหอกซัดที่ถูกทิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมา พอตะพาบเฒ่าอ้าปากกัดเข้ามา เขาก็ปักหอกซัดลงตรงหน้าเท้าทันที
กร๊อบ!
ตะพาบเฒ่ากัดหอกซัดเข้าเต็มคำ หักหอกซัดที่หนาเท่าข้อมือผู้ใหญ่เป็นสองท่อนในพริบตา
เห็นได้ชัดว่าพลังขบกัดของมันแข็งแกร่งเพียงใด
หลังจากกัดหอกซัดหัก ตะพาบเฒ่าก็ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ในชั่วขณะนั้นเอง เสียงฟิ้ว ๆ พลันดังขึ้น ลูกธนูเหล็กสามดอกเฉียดผ่านลู่เฟิงเหนียน พุ่งเรียงต่อกันอย่างรวดเร็วไปยังหัวของตะพาบเฒ่า
เสียงทึบสามครั้งดังขึ้น
ลูกธนูทั้งสามดอก ดอกหนึ่งปักเข้าที่ลำคอของตะพาบเฒ่า ส่วนอีกสองดอกยิงเข้าไปในดวงตาซ้ายและขวาอย่างแม่นยำ
เมื่อเห็นหยางไคยิงถูก พวกชายฉกรรจ์บนแท่นหินก็ส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี สีหน้าแต่ละคนเปี่ยมสุข
ตะพาบเฒ่าเจ็บปวดจนรีบหดหัวและลำคอกลับเข้าไปในกระดอง
ทว่าลำคอของมันหนาเกินไป ไม่อาจหดเข้าไปในกระดองได้หมด จึงบิดหัวอย่างรุนแรง สะบัดซ้ายขวาหมายจะสลัดลูกธนูบนหัวให้หลุด