เยี่ยนซานเผยสีหน้าประหลาดใจ “คนจากกององครักษ์จวนแม่ทัพนี่ จมูกไวกันถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ว่านซงแค่นเสียงเบา ๆ “กองทหารใหม่ของจวนแม่ทัพทำเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือไร ขอเพียงพบต้นกล้าดี ๆ ในกองทัพอื่น ก็จะรีบรวบตัวไปทันที”
กล่าวถึงตรงนี้ เขาก็เปลี่ยนเรื่อง “เรื่องลู่เฟิงเหนียนวางไว้ก่อน สิ่งสำคัญที่สุดในตอนนี้คือรับมือกับคนต้าโจว
สวีพั่วซานพูดชัดเจนแล้ว พวกเรามีเวลาเพียงหนึ่งเดือน”
เยี่ยนซานขมวดคิ้วแน่น “เวลาแค่หนึ่งเดือน กระชั้นชิดเกินไปหน่อย”
ว่านซงพยักหน้า “รีบกลับกันเถอะ ข่าวสำคัญเช่นนี้จะปล่อยให้ล่าช้าไม่ได้ ต้องรีบแจ้งใต้เท้าจ่งปิง”
กล่าวจบ เขาก็ควบม้าเร่งฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังด่านสือหยาง
……
เมื่อลู่เฟิงเหนียนกลับถึงป้อมสัญญาณ ก็ใกล้ยามจื่อปลายแล้ว
จางเสี่ยวซานซึ่งกำลังเฝ้าระวังอยู่บนยอดป้อม เห็นลู่เฟิงเหนียนกลับมา จึงเตรียมจะปลุกลู่หยางกับหยางต้าซู่
ลู่เฟิงเหนียนห้ามเขาไว้ กำชับให้เพิ่มความระมัดระวัง ก่อนกลับเข้าห้องไปทันที
เขาล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเล็กน้อย แต่ไม่ได้เข้านอน กลับนั่งขัดสมาธิบนเตียง
หลังประมือกับโหวเลี่ยงและเถี่ยโถวสองครั้ง ลู่เฟิงเหนียนก็เผยคมเป็นครั้งแรก แสดงให้เห็นพลังฝีมือในระดับหนึ่ง
นอกจากจะทำให้กองลาดตระเวนของต้าโจวหวาดเกรงแล้ว ชื่อเสียงของเขาในกองทัพเจิ้นซียังเพิ่มขึ้นอีกมาก
ต้าโจวให้เวลาหลิวเจิ้นถิงเพียงหนึ่งเดือน อีกไม่นานหลิวเจิ้นถิงย่อมต้องลงมือแน่
ในเวลาเช่นนี้ หากลู่เฟิงเหนียนแสดงความภักดีต่อกองทัพเจิ้นซีและเผยพลังฝีมือออกมา ก็ย่อมมีโอกาสมากขึ้นที่จะได้รับความโปรดปรานจากหลิวเจิ้นถิง และแบกรับหน้าที่สำคัญยิ่งกว่าเดิม