ชาวหมู่บ้านซ่างเจียแพ้พนันแล้วกลับคำไม่ยอมจ่าย
ชาวหมู่บ้านเม่าเอ๋อย่อมไม่ยอม จ้าวต้ากุ้ยโบกมือใหญ่ ก่อนนำชาวบ้านมุ่งหน้าขึ้นไปบนคันกั้นน้ำ
ฝั่งหมู่บ้านซ่างเจียก็ไม่ยอมน้อยหน้าเช่นกัน พวกเขาคว้าเคียวกับจอบ แล้วกรูกันเข้าไปอย่างดุดัน
ลู่เฟิงเหนียนขมวดคิ้วแน่น ความโกรธพลุ่งขึ้นในใจ เขากระชับคันธนูล่าสัตว์ในมือ เตรียมลงมือ
เวลานั้น หยางไคตะโกนเสียงก้องขึ้นว่า “ทุกคนหยุดเดี๋ยวนี้!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชาวบ้านหมู่บ้านซ่างเจียต่างหยุดฝีเท้าพร้อมกัน แล้วหันไปมองหยางไค
หยางไคเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “จ้าวกังคือจ้าวกัง ข้าก็คือข้า แพ้แล้วก็คือแพ้ ข้าหยางไครับความพ่ายแพ้ได้
เปิดคันกั้นน้ำเถอะ น้ำในแม่น้ำแบ่งกับหมู่บ้านเม่าเอ๋อคนละครึ่ง!”
ชาวบ้านหมู่บ้านซ่างเจียมีท่าทีลังเลอย่างเห็นได้ชัด
หยางไคกล่าวเสริม “ลูกธนูที่ข้าแพ้พนันไป รวมถึงผลที่จะตามมา ข้าจะรับผิดชอบเอง
ภายในครึ่งปี ข้าจะมอบเงินสามเฉียนให้ทุกครัวเรือน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ชาวบ้านหมู่บ้านซ่างเจียจึงเริ่มขยับตัว พวกเขาถือจอบแล้วลงมือขุดคันกั้นน้ำ
ลู่เฟิงเหนียนหันไปมองหยางไค
พอดีกับที่หยางไคหันมามองเช่นกัน
สายตาของทั้งสองประสานกัน
แม้หยางไคจะแพ้พนันยิงธนู แต่เขาไม่ยอมจำนน ดวงตาคู่นั้นจ้องลู่เฟิงเหนียนเขม็ง แววตาคมกริบ
ลู่เฟิงเหนียนกลับยิ้มบาง ๆ แล้วพยักหน้าให้หยางไค
ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้หยางไคตั้งตัวไม่ทัน สีหน้ากระอักกระอ่วนอย่างเห็นได้ชัด
จากนั้นเขาฝืนยิ้ม แล้วพยักหน้าตอบลู่เฟิงเหนียน
ลู่เฟิงเหนียนสะพายคันธนูกับลูกธนูไว้บนหลัง ก่อนหันกายช้า ๆ แล้วเดินลงจากคันกั้นน้ำ