ฉินเฟยซวงเห็นลู่เฟิงเหนียนหลบลูกธนูของตนได้อย่างไม่น่าเชื่อ สีหน้าจึงเผยความประหลาดใจออกมา
ทว่ามือของนางกลับไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย
ทันทีที่ลู่เฟิงเหนียนยืนได้มั่นคง นางก็ชักลูกธนูดอกที่สองออกมาทันที แล้วปล่อยออกไปพร้อมเสียงหวือ
ได้ยินเสียงลูกธนู ลู่เฟิงเหนียนก็พลันเบี่ยงตัวหลบโดยไม่ต้องคิด
ลูกธนูดอกที่สองยังคงแม่นยำยิ่ง ทว่าลู่เฟิงเหนียนชิงเบี่ยงตัวหลบไปก่อน จึงหลบพ้นอีกครั้ง
จากนั้นฉินเฟยซวงก็ยิงธนูเข้าใส่ลู่เฟิงเหนียนดอกแล้วดอกเล่า แทบไม่มีช่วงว่างให้หายใจ
ลู่เฟิงเหนียนกระโดดหลบไปมาระหว่างต้นไม้ใหญ่สองต้น ราวกับคาดเดาล่วงหน้าได้ จึงหลบลูกธนูของฉินเฟยซวงได้ก่อนทุกครั้ง
ไม่นานฉินเฟยซวงก็ยิงธนูออกไปกว่าสิบดอก กระบอกธนูบนหลังเหลือธนูอยู่เพียงครึ่งเดียว
พื้นดินรอบตัวลู่เฟิงเหนียนเต็มไปด้วยลูกธนูที่ปักอยู่ จนเริ่มกีดขวางการเคลื่อนไหวหลบหลีกของเขา
ลู่เฟิงเหนียนจึงเบี่ยงตัวหลบไปซ่อนตัวหลังต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ร่างของเขาหายลับไปจากสายตา
ฉินเฟยซวงหยุดยิงเช่นกัน แววตาหนักอึ้ง ใบหน้าปรากฏความโกรธที่ยากจะข่มกลั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่นางยิงธนูออกไปมากมายถึงเพียงนี้ แต่กลับไม่อาจแตะชายเสื้ออีกฝ่ายได้แม้แต่น้อย
ลู่เฟิงเหนียนหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด
การหลบหลีกอย่างรวดเร็วต่อเนื่องเมื่อครู่ทำให้เขาสิ้นเปลืองกำลังไปไม่น้อย
ขณะเดียวกัน การหยั่งเชิงครั้งนี้ก็ทำให้เขาพอเข้าใจวิชายิงธนูของฉินเฟยซวง