ฉินเฟยซวงส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ ก่อนหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ปกหนังสือเหลืองซีดและขาดวิ่น นางกำลังจะโยนให้ลู่เฟิงเหนียน
ลู่เฟิงเหนียนรีบร้องห้าม “แม่นางฉิน รอก่อน อย่าโยนเด็ดขาด ข้าไปหยิบเอง”
กล่าวจบ เขาก็ก้าวพรวดพราดไปหาฉินเฟยซวง จากสามก้าวรวบเหลือเพียงสองก้าว
สายตาของเขาเฉียบคมยิ่งนัก ฉินเฟยซวงเพิ่งหยิบเคล็ดวิชาออกมา
เขาก็เห็นแล้วว่าเคล็ดวิชาวิถีธนูเล่มนี้ชำรุดทรุดโทรมอย่างยิ่ง ด้ายเย็บเล่มขาดและผุพัง หากฉินเฟยซวงโยนออกไปด้วยโทสะ เกรงว่ามันคงแตกกระจายกลางอากาศทันที
ลู่เฟิงเหนียนรีบตรงไปถึงเบื้องหน้าฉินเฟยซวง แล้วคว้าเคล็ดวิชาวิถีธนูมาไว้ในมือ พลางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ฉินเฟยซวงกลอกตางาม “ก็เป็นแค่เคล็ดวิชาที่ขาดวิ่นเล่มหนึ่ง เจ้ามีอะไรให้น่าตื่นเต้นกัน?
หากเจ้ายอมเข้าสำนักชิงเทียน เคล็ดวิชาวิถีธนูที่ครบถ้วนสมบูรณ์ เจ้าจะเลือกเล่มไหนก็ได้”
ลู่เฟิงเหนียนหัวเราะเบา ๆ “เทียบกับการให้ผู้อื่นมอบให้ ข้าชอบลงมือหยิบมาเองมากกว่า”
ฉินเฟยซวงส่งเสียงฮึดฮัด บิดเอวบางแล้วก้าวฉับ ๆ ออกไปนอกหุบเขา พลางกล่าวไปด้วยว่า
“ลู่เฟิงเหนียน ในเมื่อเจ้าปฏิเสธคำชักชวนของข้า แค้นที่เจ้าสังหารศิษย์สำนักชิงเทียน สำนักชิงเทียนย่อมต้องชำระแน่”
กล่าวถึงตรงนี้ นางก็เสริมอีกประโยค “แม่ทัพหน้า หลี่ ข้าจะกลับสำนักก่อน เรื่องจัดการงานศพของจู้หย่วน ฝากท่านช่วยดูแลด้วย”
หลี่เฉิงเฉียนรีบยิ้มตอบ “แม่นางเฟยซวงวางใจเถิด ต่อให้ท่านไม่กำชับ ข้าก็จะจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยแน่นอน”