สยงชี หยางต้าซู่ จางเสี่ยวซาน หลิวซินเยว่ และจ้าวซื่อโหย่ว หัวหน้าสิบนายทั้งห้ารีบรวบรวมกำลังพล จูงม้าออกเดินทางไปยังบริเวณไหล่เขาอย่างรวดเร็ว
ลู่หยางกับจางอู่ก็ลงมือพร้อมกัน พาคนใต้บังคับบัญชามุ่งหน้าไปยังไหล่เขาทางขวาอย่างรวดเร็ว
บนยอดเขาเหลือเพียงลู่เฟิงเหนียนกับทหารคนสนิทราวสิบกว่านาย
ลู่เฟิงเหนียนกระแอมเบา ๆ “ตอนที่ข้ายิงใส่กองทัพต้าโจว พวกมันต้องตอบโต้แน่ ถึงตอนนั้นหน้าที่ของพวกเจ้าคือคุ้มกันรอบตัวข้าและสกัดลูกธนูของศัตรู
หากพวกเราทำเรื่องนี้สำเร็จ พวกเจ้าทุกคนจะได้เลื่อนขั้นและมั่งมี!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทหารคนสนิทสิบกว่านายต่างตื่นเต้นยินดี และรีบปลดโล่กลมที่สะพายอยู่ด้านหลังลงมา
ลู่เฟิงเหนียนทอดสายตาลงไปเบื้องล่าง เห็นทหารม้าของต้าโจวกำลังควบเข้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว กองหน้าเข้ามาในระยะไม่ถึง 80 จั้งแล้ว
ระยะเท่านี้ ลู่เฟิงเหนียนยิงเป้าหมายได้อย่างง่ายดาย
ทว่าเขาไม่ได้ลงมือบุ่มบ่าม เขาต้องการสร้างโอกาสบุกที่ดีที่สุดให้สยงชีและคนอื่น ๆ
……
ทหารม้าต้าโจวตั้งขบวนเป็นระเบียบ พุ่งทะยานไปทางด้านขวาของยอดเขาเล็ก
ทางด้านขวาของยอดเขาเล็ก ทหารม้าต้าชิ่ง 5,000 นายก็ตั้งขบวนเตรียมพร้อมบุกทุกเมื่อ
ถัดไปทางขวา ทหารราบต้าชิ่งแน่นขนัดดุจเมฆดำ กำลังเร่งฝีเท้าเข้ามา
ศึกใหญ่ใกล้ปะทุขึ้นทุกขณะ
ลู่เฟิงเหนียนซ่อนตัวอยู่บนยอดสูงสุดของเขาเล็ก ดวงตาจับจ้องทหารม้าต้าโจวที่ควบอยู่หน้าสุดอย่างไม่กะพริบ