ด่านสือหยาง หอสุราเล่อซุ่น
ลู่เฟิงเหนียนรินสุราให้อวี๋ซื่อไห่หนึ่งจอก แล้วยิ้มพลางยกจอกคารวะ
อวี๋ซื่อไห่ยิ้มบาง ๆ “น้องลู่ คราวนี้เจ้าสร้างชื่อได้แล้ว คนของจวนแม่ทัพกับกองทัพเจิ้นซีตั้งมากมายยังสืบหาเงินตั๋วที่ถูกขโมยไปไม่พบ แต่พอเจ้าออกโรงก็ได้ผลทันที เก่งจริง ๆ!”
ลู่เฟิงเหนียนโบกมือ “พี่อวี๋ อย่าล้อข้าอีกเลย ที่ข้าหาเงินตั๋วพบเป็นเพราะโชคช่วยล้วน ๆ”
อวี๋ซื่อไห่รับคำ “อย่าถ่อมตัวเลย คนตั้งมากมายออกไปสืบหา แต่โชคกลับตกอยู่กับเจ้าเพียงคนเดียว นั่นก็แสดงว่าเจ้าไม่เหมือนใคร
เรื่องสำนักหลิวอิ๋น ท่านแม่ทัพจ้าวสอบถามด้วยตนเอง ทั้งยังเอ่ยถึงชื่อเจ้าด้วย”
ลู่เฟิงเหนียนดีใจสุดขีดในตอนแรก ก่อนจะหวาดหวั่นขึ้นมา แล้วถามอย่างระมัดระวัง “ท่านแม่ทัพจ้าวกล่าวว่าอย่างไรหรือ?”
อวี๋ซื่อไห่โบกมือ “น้องลู่ เจ้าเห็นข้าสำคัญเกินไปแล้ว ท่านแม่ทัพจ้าวพูดอะไร ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?
ข้าได้ยินผู้บังคับกองของเราพูดถึงแวบหนึ่งว่า ท่านแม่ทัพจ้าวเอ่ยถึงชื่อเจ้า”
สีหน้ายินดีของลู่เฟิงเหนียนยิ่งชัดเจนขึ้น เขายกจอกสุราคำนับอวี๋ซื่อไห่อีกครั้ง
อวี๋ซื่อไห่เช็ดปาก “คราวนี้เจ้าหาเงินตั๋วที่ถูกขโมยจากสำนักหลิวอิ๋นพบ ช่วยให้กองทัพเจิ้นซีผ่านพ้นวิกฤตไปได้ก็จริง แต่กลับทำลายแผนการของจวนแม่ทัพ”
ลู่เฟิงเหนียนเผยสีหน้าขออภัย “พี่อวี๋ ข้าก็ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะบังเอิญหาเงินตั๋วพบจริง ๆ…”
อวี๋ซื่อไห่โบกมือ “ไม่ต้องอธิบาย เจ้าหาเงินตั๋วพบ ทำลายแผนการของจวนแม่ทัพเราจริง แต่ก็พิสูจน์ความสามารถของเจ้า ทำให้ท่านแม่ทัพจ้าวหันมาสนใจ