“อะไรนะ!”
หมี่ว่านจงขมวดคิ้วขึ้นทันที จ้องลู่เฟิงเหนียนด้วยแววตาไม่เป็นมิตร “เจ้าหนูนี่กล้าลงมือกับหลานชายโง่เขลาของข้ารึ! ข้าว่าเจ้าคงกินดีหมีหัวใจเสือมาแล้วกระมัง...”
ตู้ซานชิวรีบคว้าตัวเขาไว้ “ท่านลุงใหญ่ คนที่ถูกตีก็ไม่ใช่ท่าน แล้วจะเดือดร้อนไปไย?
อีกอย่าง ต่อไปข้ากับพี่เขยก็จะเป็นครอบครัวเดียวกัน ตีคือรัก ด่าคือเอ็นดู”
ขณะพูด เขาก็ดันหมี่ว่านจงออกไปไกล
จากนั้นจึงรีบเดินไปยังหน้าห้องขัง ยิ้มประจบเอ่ยว่า “พี่เขย ตกลงกันตามนี้นะ ก่อนที่ท่านลุงใหญ่ของข้าจะมาเยี่ยมท่านคราวหน้า ไม่ว่าใครจะมาสอบปากคำ ท่านก็อย่าพูดอะไรทั้งนั้น”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็ถามต่อว่า “เสี่ยวอวี่กับท่านป้าเล่า ตอนนี้พวกนางอยู่ที่ใด?”
ลู่เฟิงเหนียนตอบเสียงเบา “ตอนนี้พวกนางอยู่ในที่ปลอดภัย เจ้าไม่ต้องกังวล”
ตู้ซานชิวเผยสีหน้าร้อนใจ “พี่เขยยังไม่เชื่อใจข้าอีกหรือ? ข้าแทบอยากควักหัวใจออกมาให้ท่านดูแล้ว
วางใจเถิด หากท่านฝากเสี่ยวอวี่กับท่านป้าไว้ในมือข้า ข้าขอเอาชีวิตเป็นประกันว่าจะไม่ยอมให้พวกนางได้รับอันตรายแม้แต่น้อย”
ลู่เฟิงเหนียนเหลือบตาขึ้นเล็กน้อย “ตู้ซานชิว ข้าเองก็เคยได้ยินเรื่องเทพเซียนเฒ่าที่เจ้าพูดถึง
เขาเป็นเทพเซียนจริงหรือไม่ ไม่มีใครรู้
เพียงเพราะคำพูดประโยคเดียวของเขา เจ้าก็เชื่อ แล้วยังยอมกระโจนลงมาในน้ำขุ่นเช่นนี้ ไม่โง่หรือ?”
ตู้ซานชิวยิ้มบาง “เมื่อครู่ข้าบอกไปแล้ว ต่อให้คำพูดของเทพเซียนเฒ่าผู้นั้นไม่เป็นจริง ข้าก็เลือกเสี่ยวอวี่แล้ว