ลู่เฟิงเหนียนถอยกรูดไปหนึ่งก้าว ออกไปยืนขวางประตูไว้
ปากประตูแคบ คนจึงออกมาได้ครั้งละสองคนเท่านั้น
เช่นนี้ แม้อีกฝ่ายจะมีคนมากกว่า แต่ก็ทำได้เพียงเข้าจู่โจมลู่เฟิงเหนียนครั้งละสองคน
ลู่เฟิงเหนียนยืนขวางประตูเพียงลำพัง ใช้หมัดเตะต่อยไม่ยั้ง
ชายฉกรรจ์ที่พุ่งออกมาจากประตู ไม่มีใครทนรับการโจมตีของเขาได้แม้แต่คนเดียว
ขอเพียงถูกโจมตี ก็หมดแรงต่อสู้ทันที ได้แต่นอนครางอยู่บนพื้น ลุกไม่ขึ้น
เพียงชั่วครู่ ชายฉกรรจ์ทั้งเก้าคนก็ล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น
ลู่เฟิงเหนียนก้าวกลับเข้าไปในห้องอีกครั้ง
หญิงสาวที่เสื้อผ้าขาดวิ่นจนแทบปกปิดร่างกายไม่ได้ หดตัวอยู่ตรงมุมห้อง สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
เจียงซิงวั่งยืนอยู่กลางห้อง มือกำดาบโค้งแน่น ดวงตาจับจ้องลู่เฟิงเหนียนอย่างตึงเครียดและระแวดระวัง
“เจ้าพาคนไปได้แล้ว”
เสียงของเจียงซิงวั่งสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
เขาเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น เตรียมเข้าร่วมวงล้อมโจมตีลู่เฟิงเหนียนพร้อมกับลูกน้อง
แต่ยังไม่ทันได้ร่วมต่อสู้ การต่อสู้ก็สิ้นสุดลงเสียแล้ว
ฝีมือของลู่เฟิงเหนียนแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดคิด
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเห็นชัดเจนว่า ท่วงท่าโจมตีของลู่เฟิงเหนียนไม่มีลูกเล่นแม้แต่น้อย ทุกครั้งล้วนใช้ท่าที่เรียบง่ายและรวดเร็วที่สุด เพื่อสร้างผลลัพธ์ในการโจมตีให้รุนแรงที่สุด
เขารู้จักประเมินสถานการณ์ดี รู้ว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลู่เฟิงเหนียน จึงเลือกยอมจำนน
ลู่เฟิงเหนียนยกเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย “ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว ให้ปล่อยคนภายในหนึ่งลมหายใจ