“คือเฟิงเหนียน!”
“เสี่ยวอวี่ถูกช่วยออกมาแล้ว! ดีเหลือเกิน!”
…………
ชาวบ้านหมู่บ้านเม่าเอ๋อกลุ่มหนึ่งเห็นลู่เฟิงเหนียนกับลู่เสี่ยวอวี่แต่ไกล ต่างมีสีหน้าดีใจ ร้องเรียกด้วยเสียงยินดี แล้วรีบวิ่งตรงเข้าไป
“พี่เฟิงเหนียน เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
จ้าวเถี่ยมองลู่เฟิงเหนียนตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่รอบหนึ่ง ไม่เห็นบาดแผลใด ๆ จึงถอนหายใจโล่งอกอย่างเห็นได้ชัด
จ้าวต้ากุ้ยสีหน้าเผยให้เห็นความโล่งใจดั่งยกภูเขาออกจากอก “เฟิงเหนียน เหตุใดเจ้าจึงมาคนเดียวเล่า?
ขอบคุณฟ้าดิน ช่วยเสี่ยวอวี่ออกมาได้แล้ว เจ้าเองก็ปลอดภัยด้วย”
จ้าวเทียนหมิงถามต่อว่า “เฟิงเหนียน ทางหมู่บ้านเอ้อร์หลางเป็นอย่างไรบ้าง หวังเป๋ไม่ได้ลำบากเจ้าใช่ไหม?”
“ขอบคุณทุกท่านที่มาช่วยเสี่ยวอวี่”
ลู่เฟิงเหนียนประสานมือคำนับผู้คนรอบกายซ้ำ ๆ จากนั้นหันไปพูดกับจ้าวต้ากุ้ยว่า “ผู้ใหญ่บ้าน รบกวนท่านพาเสี่ยวอวี่กลับบ้านด้วย”
จ้าวต้ากุ้ยมีสีหน้าสงสัย “เจ้าจะไปที่ใด?”
ลู่เฟิงเหนียนตอบอย่างรวดเร็ว “ข้ามีเรื่องเร่งด่วนเรื่องหนึ่ง ต้องไปที่อำเภอชิงเหอสักเที่ยว ทำเสร็จแล้วจะรีบกลับมาทันที”
พูดมาถึงตรงนี้ เขาดึงลู่เสี่ยวอวี่ไปอยู่ข้างหนึ่ง กำชับเสียงเบาว่า “เสี่ยวอวี่ พอกลับถึงบ้านแล้ว ให้รีบเก็บข้าวของมีค่าในบ้านให้เรียบร้อย พวกเราอาจต้องย้ายบ้านกัน”
ราชวงศ์ต้าชิ่งแม้ทำศึกติดต่อกันมาหลายปี ราษฎรเดือดร้อนลำเค็ญ ทว่ากฎหมายบ้านเมืองยังคงอยู่
วันนี้ลู่เฟิงเหนียนฆ่าหวังเป๋ ซ้ำยังทำร้ายผู้คนบาดเจ็บมากมายถึงเพียงนั้น ทางการย่อมต้องเข้ามาสอบสวนและจับกุมตัวแน่