ถึงช่วงเวลาที่เหมาะแก่การยิงที่สุดแล้ว
หยางไคเห็นมุมยิงของลู่เฟิงเหนียน จึงเตือนเสียงเบาว่า “เล็งตรงช่วงอกเถิด พื้นที่กว้างกว่า โอกาสพลาดก็น้อยกว่า”
จ้าวเถี่ยกล่าวเสริมว่า “ตอนนี้ลมแรง ลูกธนูอาจคลาดเคลื่อนได้ง่าย หากเล็งที่คอหอยก็มีโอกาสพลาด”
สิ้นเสียง ลู่เฟิงเหนียนก็ปล่อยมือจากสายธนู
ฟิ้ว!
ลูกธนูเหล็กแหวกสายลม วาดเป็นเส้นโค้งกลางอากาศ พุ่งราวดาวตกเข้าใส่หมูป่าที่กำลังดื่มน้ำ
หมูป่ารู้สึกถึงอันตรายตามสัญชาตญาณ จึงเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว
เพียงชั่วขณะที่มันเงยหน้า ฉึก! ลูกธนูเหล็กก็ปักเข้าที่คอด้านข้างอย่างแม่นยำยิ่ง
“แม่นยำนัก!”
หยางไคอดเอ่ยชมไม่ได้
จ้าวเถี่ย หยางซื่อไห่ และหยางอวิ๋นเฟิงต่างก็เลื่อมใสยิ่ง เมื่อมองลู่เฟิงเหนียน แววตาของพวกเขาก็มีความชื่นชมอยู่ไม่น้อย
บนหาดริมแม่น้ำ หมูป่าถูกยิงเข้าที่คอ ร่างทั้งร่างพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ขนแข็งหยาบชันตั้งขึ้นฉับพลัน ร่างใหญ่โตหมุนคว้างอยู่กับที่อย่างรวดเร็ว
มันสะบัดหัวอย่างบ้าคลั่งด้วยความเดือดดาล พยายามสลัดลูกธนูออก ลมหายใจหอบพ่นออกจากจมูกและปาก ขาทั้งสี่กระทืบโคลนทรายจนหาดริมแม่น้ำปั่นป่วน
ขณะเดียวกัน เลือดสีแดงสดก็ทะลักออกมาตามก้านธนู ไหลลงไปตามหนังหนาและขนหยาบ
ลมหายใจของหมูป่าหนักและแหบพร่าขึ้นอย่างรวดเร็ว มันไอสำลักไม่หยุด ขาหน้าเริ่มอ่อนแรง ยืนไม่มั่นคงและก้าวเซไปมา
เมื่อเห็นว่าไม่อาจสลัดลูกธนูออกได้ มันจึงหันตัววิ่งไปทางริมแม่น้ำ แต่เพิ่งวิ่งไปได้สิบกว่าก้าว ขาทั้งสี่ก็พลันอ่อนยวบ ร่างหนักอึ้งล้มโครมลงบนหาด