กองทัพเจิ้นซี จวนจ่งปิง
หลิวเจิ้นถิงนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิง หลุบตาลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามเสียงเบา “เรื่องเขาวั่งเยว่จัดการเรียบร้อยแล้วหรือ?”
ว่านซงรีบก้มศีรษะประจบ “เรียบร้อยแล้ว มะรืนนี้เช้าตรู่ ทุกคนจะออกเดินทางพร้อมเพรียงกันขอรับ”
หลิวเจิ้นถิงครางรับ พลางโบกมือเป็นเชิงให้ว่านซงออกไป
ว่านซงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงขรึม “ใต้เท้าจ่งปิง เรื่องติดต่อกับคนต้าโจว ข้าควรจัดการอย่างไรต่อไปขอรับ?”
หลิวเจิ้นถิงขมวดคิ้ว “สือหย่งตายแล้ว เรื่องนี้ย่อมต้องให้เจ้าทำต่อ ความสำคัญของเรื่องนี้ เจ้าน่าจะรู้ดี
พลาดเพียงนิดเดียว ไม่ใช่แค่หัวของเจ้าที่รักษาไว้ไม่ได้ แม้แต่ข้าก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
ว่านซงมีสีหน้าเคร่งขรึม “ผู้ใต้บังคับบัญชาย่อมทราบถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ขอรับ
เพียงแต่ภาระงานในมือข้าเพิ่มขึ้นก็ส่วนหนึ่ง ที่สำคัญกว่านั้น ทุกครั้งที่กองทัพเจิ้นซีประจำการอยู่ที่เขาวั่งเยว่ คนที่ออกตรวจตราล้วนเป็นหัวหน้าร้อยนาย
ตอนนี้ข้าได้เลื่อนเป็นเชียนจ่งแล้ว หากยังเข้าออกด่านสือหยางอยู่บ่อยครั้ง ก็ไม่เหมาะสมนัก ย่อมชวนให้ผู้อื่นสงสัยได้”
หลิวเจิ้นถิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม พลางสบถเสียงต่ำ “ไอ้สารเลวสือหย่ง จะตายเมื่อไรก็ไม่ตาย ดันมาตายเอาตอนสำคัญเช่นนี้”
ว่านซงประสานมือคารวะเล็กน้อย “ใต้เท้าจ่งปิง ข้ามีคนที่เหมาะจะมาแทนสือหย่งอยู่คนหนึ่งขอรับ”
หลิวเจิ้นถิงยกเปลือกตาขึ้นนิดหนึ่ง “ลู่เฟิงเหนียน?”