“พี่รอง ท่านคงไม่ได้ยิงโดนสัตว์ป่าแล้วคิดฮุบไว้คนเดียวหรอกกระมัง?”
ชายร่างอ้วนอยู่ห่างจากต้นไม้ใหญ่ราว 20 ก้าว เอ่ยกลั้วหัวเราะ
ในจังหวะนั้นเอง เสียงหวือก็ดังขึ้นอีกครั้ง ลูกธนูเหล็กดอกหนึ่งแหวกความมืด พุ่งฝ่าอากาศปักเข้าที่ลำคอของชายร่างเตี้ยอ้วน
ชายร่างเตี้ยอ้วนยังไม่ทันได้ครางสักแอะ ก็ล้มตึงลงกับพื้นทันที
ชายหน้าตอบเหลืองกับชายร่างสูงผอมซ่อนตัวอยู่ในเงามืด พอดีเห็นชายร่างอ้วนล้มลง ทั้งคู่ต่างหน้าเปลี่ยนสี
“เจ้าสี่ รีบเปลี่ยนที่ซ่อน!”
ชายหน้าตอบเหลืองร้องเตือนอย่างเร่งร้อน ขณะเดียวกันก็พุ่งออกจากหลังหินนอนวัวอย่างรวดเร็ว แล้วถลาเข้าไปในพงหญ้าข้าง ๆ
ชายร่างสูงผอมได้ยินคำเตือนก็ไหวตัวทันที เขากระโจนออกจากหลังตอไม้ใหญ่ แล้วพุ่งลงไปยังแอ่งต่ำข้างทาง
ชายหน้าตอบเหลืองกับชายร่างสูงผอมเปลี่ยนที่ซ่อนตัวตามกัน ทว่าภายในป่ากลับไร้ความเคลื่อนไหวใด ๆ
ทั้งสองหมอบนิ่งอยู่ในที่ซ่อนแห่งใหม่ ไม่กล้าขยับเขยื้อน เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป หนึ่งลมหายใจ สิบลมหายใจ สามสิบลมหายใจ… ราวหนึ่งเค่อผ่านไป ในที่สุดชายร่างสูงผอมก็ทนไม่ไหว ตะโกนเสียงดังว่า “หัวหน้า ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไร…”
“เจ้าคนโง่! หุบปากเดี๋ยวนี้!”
ชายหน้าตอบเหลืองตวาดตัดบท แล้วเปลี่ยนตำแหน่งอีกครั้ง
ขณะเดียวกัน เสียงหวือดังขึ้น ลูกธนูคมกริบดอกหนึ่งแหวกเวหา ร่วงลงในหลุมแอ่งต่ำ ปักเข้าที่หัวไหล่ของชายร่างสูงผอม