ยามราตรีมาเยือน
วันนี้สกุลซูมีงานมงคลสองอย่างในวันเดียวกัน คือการแต่งงานพร้อมกันของลูกสาวทั้งสอง
ซูชิงสวมชุดแต่งงานจีนนั่งอยู่หน้ากระจก ใบหน้าประดับด้วยเครื่องสำอางงดงาม ดวงตาคู่นั้นเอ่อล้นด้วยความสุข
วันนี้คือวันที่เธอแต่งงานกับฉู่เทียนอี้
คบหากันมาหนึ่งปี ในที่สุดก็สมหวัง
"พี่สาว พี่นี่โชคดีจริง ๆ อีกเดี๋ยวก็จะได้แต่งเข้าตระกูลฉู่ หนึ่งในตระกูลชั้นสูงของตี้จิง เป็นคุณนายฉู่แล้ว"
ซูเสวี่ยเองก็สวมชุดแต่งงานจีนเหมือนกัน เดินเข้ามาพลางพูดจาแดกดัน
ซูเสวี่ยมองใบหน้าอันงดงามของซูชิง แววตาฉายประกายริษยา จนอยากจะกรีดใบหน้างาม ๆ นั่นให้เป็นรอย
สีหน้าของซูชิงเย็นชาลงเล็กน้อย "ฉันก็ต้องแสดงความยินดีกับน้องสาวด้วย ที่อีกเดี๋ยวจะได้เป็นภรรยาคนที่สี่ของลู่หรงยวน ว่าแต่ ฉันได้ยินว่าคุณชายใหญ่ลู่คนนี้เพิ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนเสียโฉม ขาก็เป็นง่อย มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่กี่ปี น้องสาวแต่งไปเกรงว่าคงต้องเป็นม่ายทั้งเป็นแล้วล่ะ"
"ซูชิง แก!"
ซูเสวี่ยโกรธจนหน้าซีด พอคิดว่าซูชิงจะได้แต่งเข้าตระกูลฉู่ ส่วนตัวเองต้องแต่งกับไอ้คนอายุสั้นที่ใกล้ตาย สีหน้าของนางก็ยิ่งอาฆาตร้ายกาจ
"ซูชิง อย่าเพิ่งพูดให้แน่ใจนักเลย ตำแหน่งคุณนายฉู่ของแกจะนั่งมั่นคงได้หรือเปล่าก็ไม่รู้"
"เสี่ยวเสวี่ย เสี่ยวชิง พวกเจ้าอยู่กันพร้อมหน้าเชียว!" ฉินซู่ฉินถือซุปเม็ดบัวสองถ้วยเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม "ขบวนรับตัวเจ้าสาวของตระกูลฉู่และตระกูลลู่ใกล้จะมาถึงแล้ว พวกเจ้าสองคนรีบดื่มซุปเม็ดบัวกันก่อน เป็นมงคลหมายถึงมีลูกมากมีความสุขมาก"
รอยยิ้มจอมปลอมที่แสนใจดีของแม่เลี้ยงทำให้ซูชิงขมวดคิ้ว อยู่ด้วยกันมากว่าสิบปี นางจะไม่รู้จักนิสัยของฉินซู่ฉินได้อย่างไร?
การกินซุปเม็ดบัวก่อนออกเรือนเป็นธรรมเนียมการแต่งงานของสตรีตี้จิงจริง ๆ
คิดว่าอีกเดี๋ยวก็จะได้จากบ้านนี้ไป ไม่ต้องมองหน้าคู่แม่ลูกฉินซู่ฉินอีกแล้ว นางจึงยังลังเลก่อนจะรับมา
"ขอบคุณค่ะคุณน้าฉิน" ซูชิงจิบเพียงเล็กน้อย
"กินอีกหน่อยสิ เด็กคนนี้ เกรงใจไปได้" ฉินซู่ฉินมองซูชิงกินลงไปแล้วก็โล่งใจ ในดวงตาฉายแววสมหวัง "ถึงแม้เจ้าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของข้า แต่ข้าก็เลี้ยงเจ้ามาเหมือนลูกสาวแท้ ๆ เจ้าจะออกเรือนแล้ว ข้าก็อดใจหายไม่ได้"
พูดไปตาฉินซู่ฉินก็เริ่มแดงเรื่อ
ซูชิงหัวเราะเย็นอยู่ในใจ สมกับที่เคยได้รางวัลนักแสดงนำ ฝีมือการแสดงชั้นยอดจริง ๆ
ปีที่แปดขวบ หลังจากแม่เสียชีวิตไปไม่ถึงเดือน พ่อก็พาฉินซู่ฉินพร้อมกับซูเสวี่ยที่อ่อนกว่าเพียงหนึ่งเดือนเข้ามาในบ้าน
ตอนนั้นนางถึงได้รู้ว่า พ่อนอกใจแม่มานานแล้ว
"คุณนาย ขบวนรับตัวเจ้าสาวของตระกูลฉู่มาถึงแล้วค่ะ" คนใช้เตือนอยู่ที่หน้าประตู
"อ้อ รู้แล้ว" ฉินซู่ฉินยิ้มพลางหยิบผ้าคลุมหน้าสีแดงปักลายมังกรหงส์มงคล "เสี่ยวชิง รีบคลุมเถิด อย่าให้เสียฤกษ์มงคล"
สวมชุดแต่งงานจีน คลุมผ้าสีแดง สินสอดสิบหลี่แดง จัดพิธีตอนกลางคืน ทั้งหมดนี้เป็นแผนของฉินซู่ฉิน
ฉินซู่ฉินส่งสายตาให้คนใช้ สั่งว่า "อาซิ่มเหลียง เจ้าพาคุณหนูใหญ่ขึ้นรถเจ้าสาวตระกูลฉู่"
สายตาของซูชิงถูกผ้าแดงบดบังไว้ ได้แต่ให้คนใช้จูงเดิน
หน้าร้านสกุลซูมีรถรับเจ้าสาวจอดอยู่ อาซิ่มเหลียงพาซูชิงขึ้นรถเจ้าสาวตรง ๆ
ฉินซู่ฉินอยู่ที่ระเบียงมองดูรถแล่นออกไป รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งกว้างขึ้น
"แม่ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม? หากซูชิงรู้ตัวกลางทางขึ้นมาจะทำอย่างไร" ซูเสวี่ยค่อนข้างกังวล
"เจ้าไม่ต้องห่วง แม่จัดการไว้เรียบร้อยแล้ว นางมีแต่ต้องยอมแต่งเข้าตระกูลลู่แทนเจ้า"
ที่ซูชิงขึ้นไปเมื่อครู่คือรถรับเจ้าสาวของตระกูลลู่ หาใช่ของตระกูลฉู่ไม่
ซูเสวี่ยไม่สบายใจ "แต่ทางฝั่งเทียนอี้ คืนนี้ข้าจะตบตาให้ผ่านไปได้อย่างไร"
ฉินซู่ฉินกำชับซูเสวี่ยอย่างระมัดระวัง "ขอเพียงให้ผ่านพ้นคืนนี้ไปได้ ทางตระกูลฉู่ก็จะไม่สามารถบิดพลิ้วได้ จำไว้นะ อย่าให้เขาเห็นหน้าของเจ้า"
"อืม จำไว้แล้ว" ใบหน้าของซูเสวี่ยเต็มไปด้วยความริษยา "แม่ ข้าอยากให้ซูชิงเป็นตายทั้งเป็น ลองรู้รสชาติของผลลัพธ์การมาแย่งผู้ชายของข้า"
ฉินซู่ฉินหัวเราะเย็น "ซูชิงจะมีชีวิตรอดถึงคืนนี้หรือไม่ก็ไม่รู้ เจ้ารู้ไหมว่าภรรยาสองสามคนก่อนของตระกูลลู่ตายได้อย่างไร? ล้วนหายตัวไปอย่างลึกลับ"
......
ซูชิงรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในร่างกาย ร้อนมาก ใบหน้าก็ร้อนจัดเช่นกัน
นางนึกถึงซุปเม็ดบัวชามนั้นที่ฉินซู่ฉินส่งมาให้ รู้สึกไม่ดี
นางยังคงถูกแผนของฉินซู่ฉินเล่นงานจนได้
ซุปเม็ดบัวนั่นมีปัญหา
ซูชิงรีบกระชากผ้าแดงบนศีรษะออกด้วยความลนลาน พอเห็นชัดว่าไม่ใช่ทางไปบ้านตระกูลฉู่ ก็ตกใจทันที
"หยุดรถ จอดรถเดี๋ยวนี้!" ซูชิงตะโกนลั่น "คุณเป็นใคร จะพาฉันไปไหน"
คนขับรถงงงัน "คุณหนูซู ผมเป็นคนขับรถของตระกูลลู่ที่มารับตัวเจ้าสาวนะครับ นี่คือทางไปบ้านตระกูลลู่"
"ตระกูลลู่?"
ซูชิงถึงกับตาสว่าง เข้าใจในทันที
นางไม่เคยคาดคิดเลยว่า ฉินซู่ฉินจะเล่นแผนสลับตัว
"หยุดรถเดี๋ยวนะ ฉันจะแต่งเข้าตระกูลฉู่ ผิดตัวแล้ว"
"ผิดตัวได้อย่างไร คุณหนูซู ผ้าคลุมหัวสีแดงลายมังกรหงส์ผืนนั้นที่คุณสวมอยู่ คือท่านเจ้าบ้านลู่เป็นคนเลือกด้วยตัวเอง"
ซูชิงมองผ้าแดงในมือ ถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้
ฉินซู่ฉิน เจ้านี่มันใจร้ายนัก!
นางไม่มีทางแต่งเข้าตระกูลลู่ ไม่ให้แม่ลูกฉินซู่ฉินสมหวัง
นางรู้สึกว่าร่างกายยิ่งทรมานมากขึ้น ฉินซู่ฉินนี่ไม่ใช่แค่จะผลักนางลงเหวไฟ ยังจะทำให้นางขายหน้า ทำลายนางให้ย่อยยับ
"หยุดรถ" ซูชิงพยายามควบคุมตนเองอย่างสุดกำลัง คำรามเบา ๆ
"คุณหนูซู อีกเดี๋ยวก็ถึงแล้ว... คุณหนูซู คุณทำอะไรน่ะ"
คนขับรถตกใจมาก ซูชิงเปิดประตูรถกระโดดลงไปตรง ๆ
ซูชิงกลิ้งไปหลายตลบ เจ็บจนรู้สึกตัวขึ้นมาบ้าง
"คุณหนูซู คุณรีบขึ้นรถเถอะ คุณหนูซู..."
เห็นรถหยุดแล้ว คนขับตามมา ซูชิงกัดฟัน ทนเจ็บเดินกะเผลกหนีไป
ความเจ็บปวดคือวิธีที่ดีที่สุดที่ช่วยให้นางรู้สึกตัว
ซูชิงลนลานมาก นางรู้ถึงผลลัพธ์หากถูกจับกลับไป
"คุณหนูซู อย่าวิ่งสิครับ กลับไปกับผมเถิด ฤกษ์มงคลใกล้จะถึงแล้ว"
ซูชิงวิ่งเร็วขึ้นอีก แทบจะร้องไห้ด้วยความรีบร้อน นางไม่ยอมแต่งกับคุณชายใหญ่ลู่ที่ขาง่อยหน้าเสียโฉม
รอบข้างมืดมิด คนที่อยู่ข้างหลังใกล้จะตามทันแล้ว และอาการมึนศีรษะก็แทบจะกดความเจ็บปวดไว้ไม่อยู่แล้ว
ซูชิงสิ้นหวังจนไม่รู้จะหนีไปไหน ทันใดนั้นนางก็เห็นแสงไฟอยู่ห่างไปหลายร้อยเมตร
ในใจดีใจยิ่ง ซูชิงวิ่งไปทางนั้นอย่างสุดชีวิต
ริมถนน จอดรถเก๋งสีดำคันหนึ่งไว้ ชายในชุดลำลองคนหนึ่งกำลังยืนรับโทรศัพท์อยู่ข้างรถ
ขณะที่ชายคนนั้นกำลังจะขึ้นรถเตรียมไป ซูชิงก็วิ่งเข้าไปทั้งแรง อ้อนวอนด้วยเสียงสะอื้น "ช่วยด้วย ขอร้องละ ช่วยฉันที"
ชายคนนั้นนิ่งไปนิด ดวงตาลุ่มลึกกวาดมองซูชิง
และในตอนนี้ ปลายสายโทรศัพท์ของชายคนนั้นก็ยังคงพูดด้วยความร้อนรน "เจ้าสาวใกล้จะถึงแล้ว เจ้าบ่าวอย่างเจ้ายังไม่มาอีก จักรพรรดิไม่ร้อนใจ ขันทีกลับร้อนจะตาย"
"หนวกหู!" ชายคนนั้นตัดสายโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ตอนนี้คนขับรถของตระกูลลู่ตามมาทันแล้ว พอซูชิงเห็น ก็ไม่ทันรอให้ชายคนนั้นอนุญาต รีบเปิดประตูรถเข้าไปซ่อน ยกมือพนม ส่งเสียงอ้อนวอนด้วยแววสะอื้น "ช่วยฉันด้วย!"
พอเธอพูดจบ คนขับรถก็ตามมา "คุณหนูซู รีบกลับไปกับพวกเราเถอะ ใกล้ไม่ทันแล้ว ตระกูลลู่..."
คนขับรถเห็นชายคนนั้นแล้วก็ตกตะลึง
พูดไม่ทันจบ ชายคนนั้นก็ตวาดด้วยสายตาเย็นชา "ไสหัวไป!"