ภายในห้องของปราสาทโบราณ สายตาของทุกคนบนโต๊ะยาวต่างจับจ้องไปที่หลินอวี้
ประหนึ่งแสงสปอตไลต์บนเวที
ส่วนหลินอวี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะ ประสานมือไว้ด้านหน้า ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ
"ขอเพียงพวกคุณเชื่อใจผม เกมนี้จริง ๆ แล้วไม่ได้ชนะยากอะไร"
เปา ลิ่วมองหลินอวี้ พร้อมกับขมวดคิ้วพูดขึ้น "เราจะไปเชื่อนายได้ยังไง? แค่นายวิเคราะห์ออกว่าแต่ละคนมีอาชีพเกี่ยวกับสิ่งที่ทำในชีวิตจริงงั้นเหรอ?"
"พูดอ้อม ๆ ไปมาก็แค่อยากบอกว่าฉันในชีวิตจริงเป็นนักเลงหัวไม้ ส่วนไอ้เหยาเจิ้งเย่คนนี้เป็นขโมยสินะ?"
เปา ลิ่วชี้นิ้วไปที่เหยาเจิ้งเย่ พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ
ส่วนเหยาเจิ้งเย่ที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าก็ดูไม่สู้ดีนักเช่นกัน
"ความหมายนายก็คือ พวกเราสองคนในชีวิตจริงก็ไม่ใช่คนดี งั้นก็จับพวกเราโหวตออกไปให้จบ ๆ สินะ?"
จริงดังคาด หลังจากหลินอวี้พูดจบ สองคนนี้มีปฏิกิริยารุนแรงมาก
สายตาที่คนอื่น ๆ มองมาที่พวกเขาทั้งสอง ก็เพิ่มความระแวงขึ้นไม่น้อย
หลินอวี้ส่ายหน้า "สองท่าน ผมจงใจไม่เอ่ยถึงอาชีพของพวกคุณเมื่อครู่นี้ เพื่อป้องกันความเข้าใจผิดเท่านั้น"
"ที่ผมพูดแบบนี้ ก็เพื่อให้พวกคุณเชื่อว่าผมมีความสามารถนำพวกคุณชนะเกมนี้จริง ๆ—ไม่ใช่แค่ความสามารถในการสืบสวนของผมเอง แต่ยังเกี่ยวข้องกับ 'ความสามารถทางอาชีพ' ของผมด้วย"
อืม... น้ำเสียงดีมาก บทพูดก็ใช้ได้ นับว่าโชคดีที่ตนเองฝึกการแสดงแบบกะทันหันมาโดยตลอด
สายตาของหลินอวี้กวาดมองทุกคน พร้อมกับจัดชายเสื้อ "เครื่องแต่งกาย" ของตัวเอง