"พี่สะใภ้ ถึงหน้าบ้านแล้ว รีบเข้าไปเถอะครับ"
เซี่ยอานยืนอยู่หน้าประตูลิฟต์ ชุดการ์ดที่สวมอยู่แม้จะซักจนซีด แต่ก็ไม่อาจปกปิดรูปร่างที่แข็งแรงสง่างามได้ โดยเฉพาะภายใต้แสงไฟตรงทางเดิน ยิ่งขับให้ใบหน้าสีน้ำผึ้งที่ได้รูปเด่นชัดขึ้น
เฉินเจี๋ยที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปกับกระโปรงทรงดินสอ ขาเรียวยาวในถุงน่องสีดำกึ่งโปร่งแสง รองเท้าส้นสูงกระทบพื้น
คืนนี้บริษัทมีงานเลี้ยง เฉินเจี๋ยดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้สีหน้าไม่เย็นชาเหมือนที่เคย กลับมีแววยั่วยวนเมามายมากขึ้น
เซี่ยอานซึ่งเป็นรปภ.ของหมู่บ้านรู้ดีว่าเฉินเจี๋ยไม่ใช่พี่สะใภ้แท้ ๆ แต่เป็นภรรยาของจ้าวหู่ ผู้พัฒนาโครงการหมู่บ้าน
จ้าวหู่กับเซี่ยอานเป็น "คนบ้านเดียวกัน" มาก่อนหน้านี้มาบุกเบิกที่เจียงเฉิง สั่งสมทรัพย์สิน ช่วงไม่กี่ปีมานี้ได้โอกาสช่วงธุรกิจอสังหาฯ เฟื่องฟู ร่ำรวยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ยกย่องของคนในหมู่บ้านว่าเป็นมหาเศรษฐี
ปีที่แล้วช่วงตรุษจีน จ้าวหู่พาเฉินเจี๋ยกลับหมู่บ้านเพื่อจัดงานแต่งงานที่ค้างไว้ คนในหมู่บ้านต่างเข้าไปยกแก้วแสดงความยินดี เรียกพี่ใหญ่พี่สะใภ้กันปากเปียก
ตอนนั้นเซี่ยอานเรียนอยู่ชั้นม.6 มองเห็นเฉินเจี๋ยในฝูงชนแต่ไกล ถึงกับตะลึงในความงามของเธอ ประหนึ่งนางฟ้า
ชั่วชีวิตนี้เขาไม่เคยเห็นผู้หญิงที่สวยขนาดนี้มาก่อน
หลังปีใหม่ เซี่ยอานหยุดเรียน ด้วยคำแนะนำของผู้ใหญ่บ้าน มาที่เจียงเฉิงเพื่อพึ่งพาจ้าวหู่ หางานทำ
จ้าวหู่ตอบรับในโทรศัพท์อย่างภาคภูมิว่าจะดูแลเซี่ยอานอย่างดี แต่พอเซี่ยอานมาถึงเจียงเฉิง... จ้าวหู่กลับดูถูกเซี่ยอานขึ้นมา จัดการให้เซี่ยอานเป็นแค่รปภ.ที่หมู่บ้านหยุนหลาน
ระหว่างนั้นเซี่ยอานยังเคยนำของฝากจากบ้านเกิดไปเยี่ยมพี่สะใภ้ถึงที่
แต่เฉินเจี๋ยเป็นผู้บริหารระดับสูงของบริษัทใหญ่ ครอบครัวร่ำรวย อาศัยอยู่ในคฤหาสน์สามร้อยตารางเมตรในหมู่บ้าน ปกติจะเย็นชาต่อการทักทายของเซี่ยอานเสมอ เมื่อกี้เป็นตอนที่เซี่ยอานลาดตระเวนในโรงรถใต้ดิน พบเฉินเจี๋ยเมามายซบอยู่ข้างรถ จึงส่งเธอขึ้นตึก กันท่าคนไม่ดี
เซี่ยอานคิดว่าส่งพี่สะใภ้ถึงหน้าบ้านก็พอแล้ว ไม่ได้มีเจตนาอื่นใด
ไม่นึกเลยว่า พี่สะใภ้ที่ปกติเย็นชากับตน วันนี้กลับเอ่ยปาก: "ข้างนอกฝนยังตกหนักอยู่ จะเข้าบ้านไปดื่มน้ำอุ่นสักแก้วไหม?"
ปกติเป็นคนเย็นชาอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้เสียงของเฉินเจี๋ยกลับมีแววยั่วยวนมากขึ้น
เซี่ยอานมองฝนห่าใหญ่ข้างนอกหน้าต่าง ลังเลเล็กน้อย: "ได้ครับ ผมขอเข้าไปดื่มน้ำอุ่นสักแก้วแล้วจะกลับ"
ประตูห้องเพิ่งเปิด เฉินเจี๋ยก็โผเข้ากอดเซี่ยอานอย่างอดใจไม่ไหว...
......
เมื่อเซี่ยอานตื่นขึ้นอีกครั้ง ฟ้าเริ่มสว่างแล้ว แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกสูงมาโดนหน้า อบอุ่น
สิ่งที่เห็นคือห้องนอนกว้างหรูหรา พื้นที่ร่วมห้าสิบตารางเมตร เฟอร์นิเจอร์โซฟาอิตาลีทั้งหมด ตกแต่งด้วยโทนสีชมพู ให้ความรู้สึกอบอุ่น และมีกลิ่นน้ำหอมหอมฟุ้ง
นี่มัน...
เซี่ยอานส่ายหัวที่มึนงง เห็นเฉินเจี๋ยข้าง ๆ ก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้ขึ้นมา...
ตัวเองนอนค้างในห้องของเฉินเจี๋ยตลอดคืน
เหมือนฝัน...
เซี่ยอานเรียกเบา ๆ ว่า "พี่เฉิน" สองสามครั้ง
ที่จริงก่อนเมื่อคืนนี้เซี่ยอานเรียกพี่สะใภ้ แต่เฉินเจี๋ยไม่พอใจกับคำเรียกนี้ ให้เรียกพี่สาว
เซี่ยอานจึงต้องทำตาม
เรียกไปหลายครั้ง เฉินเจี๋ยก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย
มองดูใบหน้าสวยงามที่กำลังหลับสนิท เซี่ยอานเหม่อลอย
ที่จริงผู้หญิงระดับเดียวกับเฉินเจี๋ย แม้แต่จ้าวหู่ก็ไม่มีสิทธิ์คบหา ว่ากันว่าเดิมเฉินเจี๋ยท้องก่อนแต่ง เพื่อให้มีอะไรบอกทางบ้านได้ จึงให้จ้าวหู่มารับหน้าที่
หลังจากจ้าวหู่แต่งเข้าบ้านตระกูลเฉิน แม้จะไม่มีฐานะในครอบครัว แต่ด้วยความสัมพันธ์นี้ จ้าวหู่ก็ยังพอมีเงินทุนเริ่มต้นทำธุรกิจอสังหาฯ กลายเป็นผู้พัฒนาอสังหาฯ ที่มีชื่อเสียงในเจียงเฉิง จากนั้นก็ราบรื่นเรื่อยมา
ส่วนเด็กของเฉินเจี๋ยก็ไม่รอด แท้งไปก่อนสองเดือน
ขณะเซี่ยอานกำลังเหม่อ เสียงโทรศัพท์มือถือโนเกียก็ดังขึ้น
เพิ่งกดรับสาย ก็ได้ยินเสียงดังลั่นของหัวหน้ารปภ. หลี่หลงดังมา:
"เซี่ยอาน แกไปอยู่ไหนมา เช้านี้ไม่เห็นมาตอกบัตรเลย ยังอยากทำงานอีกไหม? ไม่อยากทำก็เก็บกระเป๋าไสหัวไป!"
ประโยคเดียวทำให้เซี่ยอานจากสวรรค์เมื่อคืนกลับมาสู่ความเป็นจริงที่โหดร้าย
เขาเป็นเพียงเด็กบ้านนอกที่เพิ่งเข้าเมืองมาหางานทำ เงินเดือนสองพันยังต้องเก็บไว้ครึ่งหนึ่งส่งกลับไปเจือจุนครอบครัว ชีวิตลำบากมาก
ในปี 2004 ที่เจียงเฉิง เงินเดือนเฉลี่ยของคนทำงานประจำในเมืองแค่หนึ่งพันสาม หมู่บ้านหยุนหลานเป็นหมู่บ้านหรู เซี่ยอานอาศัยรูปร่างและหน้าตาที่ดี เงินเดือนถึงได้สองพันอย่างเสียไม่ได้
สำหรับเซี่ยอาน นี่เป็นงานที่ดีมากแล้ว
"รู้แล้วพี่หลง ผมจะไปเดี๋ยวนี้"
เซี่ยอานวางสาย รีบเปิดผ้าห่มบาง ๆ ลงจากเตียง ใส่เสื้อผ้าอย่างร้อนใจ
ตามระเบียบของนิติบุคคล ทำงานสายต้องหักเงินเดือนครึ่งวัน
30 บาทแม้จะไม่มาก แต่สำหรับเซี่ยอานที่เพิ่งเข้าเมืองมาหางานทำ ไม่ใช่จำนวนน้อยเลย
เขาเสียดายเงินมาก
แต่ตอนนี้ก็เลยเวลาตื่นแล้ว นอกจากเสียใจก็ไม่มีทางอื่น ได้แต่ยอมรับเคราะห์
เซี่ยอานแต่งตัวเสร็จ กำลังจะออกจากห้อง เฉินเจี๋ยบนเตียงพลิกตัว
เฉินเจี๋ยตื่นแล้ว ดึงผ้าห่มคลุมไหล่หอม มองเซี่ยอานด้วยแววตาที่เย็นชาขึ้นมาก "แกยังไม่ไปอีกเหรอ?"
เซี่ยอานทำหน้างง "เมื่อคืนหลับเกินเวลา เลยเวลาตอกบัตร เมื่อกี้พี่หลงโทรมาเร่งผม..."
เฉินเจี๋ยนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ใบหน้าแดงซ่าน ท่าทีก็อ่อนลงบ้าง "อย่างนี้ ฉันจะโทรไปบอกนิติฯ ให้ บอกว่าเมื่อคืนนายซ่อมท่อน้ำที่บ้านฉันจนดึก เช้านี้ไม่นับว่าสาย"
เซี่ยอานถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขอบคุณจากใจ "ขอบคุณครับพี่เฉิน"
เฉินเจี๋ยโทรศัพท์ไป พูดไม่กี่ประโยคก็วาง "เอาล่ะ ฉันคุยกับนิติฯ ให้แล้ว พวกเขาจะไม่หักเงินเดือนนาย ไปได้แล้ว ต่อไปไม่ต้องติดต่อฉัน และไม่ต้องมาบ้านฉัน เรื่องเมื่อคืนนี้ถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น ถ้านายกล้าแพร่งพรายออกไปสักคำ..."
เซี่ยอานรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นทิ่มแทงในใจ
ไม่นึกเลยว่าเฉินเจี๋ยเมื่อคืนที่บ้าคลั่งและยั่วยวน จู่ ๆ ก็กลับกลายเป็นท่าทีเย็นชาเช่นนี้
ช่างราวกับเป็นคนละคน
แต่เขาก็รู้สาเหตุ เฉินเจี๋ยเกิดในครอบครัวร่ำรวย และเป็นผู้บริหารบริษัท สายตาที่มองผู้ชายสูงมาก ดูถูกเด็กบ้านนอกจน ๆ อย่างเขามาตลอด
"พี่เฉินสบายใจได้ เรื่องเมื่อคืนนี้ผมจะไม่เอ่ยแม้แต่คำเดียว" ความรู้สึกถูกไล่ออกมาทำให้เซี่ยอานรู้สึกอับอายยิ่ง เขาก้มหน้าจะเดินออกไป
เพิ่งพ้นประตูห้องนอน ก็ได้ยินเสียงเฉินเจี๋ยดังมาจากข้างหลังอีก
"เดี๋ยวก่อน เบอร์โทรศัพท์นายเบอร์อะไร ฉันขอเซฟไว้"
ได้ยินดังนั้น เซี่ยอานตกใจมาก
ก่อนหน้านี้เซี่ยอานเคยขอข้อมูลติดต่อของเฉินเจี๋ยหลายครั้ง ก็ถูกปฏิเสธ
ไม่นึกเลยว่าวันนี้พี่เฉินจะขอข้อมูลติดต่อของเขาก่อน
หรือเป็นเพราะเฉินเจี๋ยพอใจกับฝีมือของเขาเมื่อคืนมาก?