เจี้ยงเชวียวะส่ายหน้า ก้มตาลงอย่างเศร้าสร้อย “ไม่ปิดบังท่านเต่าฉินสวีหรอก ไหสุรานี้น้องสาวข้าก็ชอบดื่มเช่นกัน แต่น่าเสียดายที่นางป่วย ไหนี้ข้าเก็บไว้ให้นางดื่ม ขายไม่ได้”
ท่านเต่าฉินสวีดีใจจนเนื้อเต้น “เรื่องรักษาโรคข้าถนัดนัก ข้าจะรักษาน้องสาวเจ้าให้หายดี แล้วเจ้ายกสุราให้ข้าได้หรือไม่?”
“จริงหรือ?” เจี้ยงเชวียวะแสดงได้สมจริงจัง ตื่นเต้นจนเกือบทำสุราหลุดมือ
ท่านเต่าฉินสวีมองสุราที่กระเซ็นออกมา แทบอยากสาบานต่อฟ้า “จริง จริงยิ่งกว่าฟ้า จริงยิ่งกว่าแผ่นดิน!”
เจี้ยงเชวียวะกุมอกอย่างอ่อนแรง “แต่...ร่างกายข้าเองก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีนัก”
“รักษาทั้งหมด รักษาทั้งหมด!”
“เช่นนั้นหรือ...” เจี้ยงเชวียวะเหลือบมองท่านเต่าฉินสวี “ที่บ้านข้ายังมีสุราเชียนซานเสวี่ยอีกหนึ่งไห หากท่านเต่ารักษาพวกเราพี่น้องให้หายดี ข้าจะยกให้ท่านทั้งสองไหเลย เป็นอย่างไร?”
ท่านเต่าฉินสวีได้ยินว่ามีถึงสองไห ก็ลูบหนวดหัวเราะจนตาหยี “ดี ดี ดีเหลือเกิน สหายน้อยพักอยู่ที่ใด? เรื่องนี้รอช้าไม่ได้ พวกเรารีบไปกันเถอะ”
“ได้ ท่านมีสัตว์ขี่หรือไม่?” เจี้ยงเชวียวะถาม
ท่านเต่าฉินสวีโบกมืออย่างรังเกียจ “สัตว์ขี่น่ะช้าเกินไป พวกเราทะยานเมฆกันดีกว่า”
ท่านเต่าฉินสวีสะบัดแขนเสื้อ ทะเลสาบพลันผุดก้อนเมฆยักษ์ขึ้นมา เขากวักมือเรียกทั้งสอง “ไปกันเถอะ”
เจี้ยงเชวียวะกับเหวินเย้าร้องพร้อมกัน “ว้าว!”
ทั้งสองนั่งอยู่บนก้อนเมฆอย่างตื่นตาตื่นใจ
ทั้งคู่ต่างลูบคลำก้อนเมฆของตน ไม่นานก็ไหลมาชนไหล่กัน พอหันหน้ามาก็เอ่ยชมพร้อมกัน “เท่สุด ๆ ไปเลย!”