ระยะห่างเพียงร้อยก้าว ใช้เวลาแค่ห้าครั้งที่ทะยานตัวก็ถึง
ฉู่เฟิงถือดาบพุ่งตรงเข้าหานักควบคุมสัตว์อย่างรวดเร็ว
เมื่อนักควบคุมสัตว์เผชิญหน้าฉู่เฟิงที่ประชิดเข้ามา เขากลับไม่ถอยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ยังแสยะยิ้มกล่าวว่า
“ไอ้ทหารชั้นต่ำแห่งต้าเฉียน คิดจริงหรือว่าสัตว์อสูรของหนานหมานมีฝีมือเพียงเท่านี้?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็กัดปลายลิ้นจนแตก พ่นโลหิตแก่นแท้ใส่นกหวีดกระดูกขาว ก่อนเป่าเสียงขึ้นอีกครั้ง!
วู้...!
เสียงหวีดแหลมบาดหูแผ่กระจายไปทั่วทิศ
ร่างฉู่เฟิงที่กำลังพุ่งทะยานไปข้างหน้าพลันชะงักงัน
ในชั่วขณะนั้นเอง ผืนดินเบื้องหน้าระเบิดตูม รอยแยกกว้างสามฉื่อหลายสายลามมาถึงใต้เท้าเขา
ลึกลงไปใต้ชั้นดิน พลังโลหิตพลุ่งทะยานขึ้นฟ้า พร้อมเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ก่อนจะระเบิดสนั่นอยู่ใต้พื้นดิน!
ต่อมา ร่างมหึมาก็พุ่งทะลุชั้นดินออกมา ขวางอยู่เบื้องหน้านักควบคุมสัตว์
ร่างของมันใหญ่กว่าหมาป่าศึกทั่วไปถึงสองเท่า
แผ่นหลังสีเขียว ทั่วร่างปกคลุมด้วยเกราะหนาสีแดง เต็มไปด้วยหนามแหลม
สิ่งที่น่าสะพรึงที่สุดคือหัวอันใหญ่โตของมัน
ดวงตาสีเลือดสองคู่ซ้อนกันอยู่บนใบหน้า เขี้ยวสีขาวสี่ซี่เผยออกจากมุมปาก ขณะที่หมอกพิษสีแดงพวยพุ่งออกมาตามซอกฟันไม่ขาดสาย
มันคือราชาหมาป่าโลหิตอำมหิต สัตว์อสูรระดับสี่อย่างแท้จริง!
เมื่อมีราชาหมาป่าคุ้มกันอยู่เบื้องหน้า นักควบคุมสัตว์ก็ฮึกเหิมขึ้นไม่น้อย เขาชี้ฉู่เฟิงพลางตวาดเยาะเย้ยว่า
“ไอ้หนุ่ม นี่คือสัตว์อสูรระดับสี่ที่ฝ่าบาทจักรพรรดินีของพวกเราทรงเลี้ยงด้วยสมุนไพรนับร้อยชนิด ร่างกายของมันฟันแทงไม่เข้า แม้แต่หน้าไม้หนักก็ยังทำอันตรายไม่ได้แม้แต่น้อย! คนอย่างเจ้าคิดจะฆ่าข้าหรือ?”
“พล่ามมากนัก รับความตายเสีย!” ฉู่เฟิงตวาดเสียงเย็นชา ก่อนถือดาบพุ่งเข้าใส่