ระหว่างทางกลับชางหนาน พระอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเล็กน้อย
ในรถ
ทั้งสองคนนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ต่างคนต่างมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง
"วันนี้เธอดูกลุ่มน้องใหม่หรือยัง?" กู้อี้อี๋ถามขึ้นมาโดยไม่บอกล่วงหน้า
"ยังเลย เกิดอะไรขึ้น?"
ไหล่ของกู้อี้อี๋สั่นน้อยๆ ดูเหมือนกำลังหัวเราะ: "คนชื่อฉินเฉิงเหยาน่ะ วันนี้พอเขาพูดขึ้นมา คนอื่นๆ ก็แท็กหาเธอกันหมดเลย"
หญิงสาวพูดต่อ: "ทีหลังเขาโมโหจนถอนตัวออกจากกลุ่มไปเลย ก่อนถอนตัวยังบอกว่าจะขุดดินสามฉื่อก็ต้องหาฉีเฟิงให้เจอ... เฉินไป๋ เธอนี่มันแย่จริงๆ เลยนะ"
"อะไรกันที่ว่าฉันแย่ เรื่องนั้นล้วนเป็นฝีมือของฉีเฟิง เกี่ยวข้องอะไรกับฉันเฉินไป๋ด้วย?"
เฉินไป๋หันหน้าไปมองกู้อี้อี๋แวบหนึ่ง
ตอนนี้เรียนจบแล้ว ไม่ต้องใส่ชุดนักเรียน กู้อี้อี๋ก็ปล่อยตัวเต็มที่เลย เห็นทีเธอไม่เคยใส่เสื้อผ้าซ้ำกันเลยสักตัว
วันนี้แม้แต่ยางรัดผมที่มัดหางม้าก็เปลี่ยนไปด้วย ไม่ได้ใช้ยางรัดผมสีขาวยาวเส้นนั้นอีกแล้ว เปลี่ยนเป็นโบว์รัดผมรูปหมีน้อยน่ารัก
พูดตามตรง เขาชอบเส้นสีขาวมากกว่า รู้สึกเหมือนแสงจันทร์สีขาวบริสุทธิ์
ความสำคัญของยางรัดผมสีขาวเส้นนั้นที่มีต่อกู้อี้อี๋ เหมือนกับนักเทียมห้าคนที่มีต่อทีมอันดับหนึ่ง ราวกับเป็นจิตวิญญาณ
"ทำไมไม่ใช้ยางรัดผมสีขาวเส้นนั้นล่ะ?" เฉินไป๋ถามด้วยความสงสัย
ประโยคเพิ่งจะพูดจบ เขาก็แอบตบหน้าตัวเองเบาๆ หนึ่งที
...ให้ตายสิ ฉันเป็นใคร? ยังจะมาเลือกอีก
กู้อี้อี๋หันหน้ากลับมา "บางครั้งก็ต้องเปลี่ยนสไตล์บ้างนี่นา!"
เฉินไป๋พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง ทันใดนั้นก็พบว่าทิวทัศน์นอกหน้าต่างดูแปลกตาไป
"นี่ไม่ใช่ทางกลับชางหนานนี่นา?" เขาถาม