เฉินไป๋ไม่สามารถโต้แย้งได้ ทำได้เพียงเร่งพูดว่า "รีบกินข้าวเถอะ"
เขาเปิดถุงบนโต๊ะ "ซื้อผักเย็นมาให้ โอเด้ง ซุปเลือดเป็ดใส่เส้นก๋วยเตี๋ยว แล้วก็แตงโม แคนตาลูป..."
"ซื้อมามากมายขนาดนี้ทำไม?"
"เลี้ยงหมูไง" เฉินไป๋ยิ้มให้เธอ
หลินหว่านชิวโกรธจนอยากจะหยิกเขา แต่เพราะเพิ่งตื่นนอนยังไม่มีแรง ทำได้เพียงจดไว้ในสมุดจดจำความแค้นก่อน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา:
"แกต่างหากที่เป็นหมู"
"ฉันก็ไม่ได้นอนจนถึงเย็นนิ"
"แกก็เป็นหมู" หลินหว่านชิวทำหน้าตายมองเขา
เธอก็ไม่อยากนอนนานขนาดนี้ แต่เมื่อคืนนอนไม่ค่อยได้เลย
วันนี้จับมือเฉินไป๋ต่อหน้าธารกำนัล จริงๆ แล้วไม่ใช่แค่อารมณ์ชั่ววูบ ตัดสินใจตั้งแต่ก่อนนอนแล้ว
ถึงแม้จะไม่เกี่ยวกับเธอ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอไม่อยากช่วยเยียวยาปมในใจของเฉินไป๋
แล้วก็รู้สึกว่าเสื้อผ้าใส่แล้วไม่สวยพอ เปลี่ยนอยู่นานหลายรอบ พอพอใจแล้วก็มานอนบนเตียง เริ่มตื่นเต้นอีก
ตอนนั้นหลินหว่านชิวช่างขี้ขลาดเหลือเกิน ไอ้คนเลวนี่มันน่าโมโหขนาดนี้ จะไปตื่นเต้นอะไรกับการจับมือมันต่อหน้าธารกำนัล...
เฉินไป๋ยิ้มแล้วจัดอาหารให้เรียบร้อย "ได้ๆๆ ฉันเป็น ฉันเป็น รีบกินเถอะ"
"รอให้ไม่อุ่นก่อนแล้วค่อยกิน"
หลินหว่านชิวไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟัน กลับมาห่มผ้าต่อ หยิบสมุดโน้ตออกมา ดูการแสดงของกู้อี้อี๋ตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วปิดคอมพิวเตอร์ลงด้วยใบหน้าไร้อารมณ์
"หิวแล้ว" เธอหันข้าง
เฉินไป๋ดึงเก้าอี้ออก "ลุกขึ้นมากินสิ"
หลินหว่านชิวเม้มปาก ลังเลอยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ เบือนหน้าหนี "เพิ่งตื่นนอน ไม่มีแรง"
เฉินไป๋มุมปากยกขึ้น "ฉันป้อนให้ กินอะไรก่อนดี?"
"แตงโม"
"กินข้าวก่อนแล้วค่อยกิน"
"...โอเด้ง"
"เมื่อก่อนฉันเคยป้อนข้าวเธอบ่อยๆ นะ" เฉินไป๋หยิบลูกชิ้นปลาเสียบไม้ขึ้นมา "ครั้งนี้ก็ถือว่าใกล้จะกลับมาดีกันอีกขั้นแล้ว"
"นิดเดียว" สาวน้อยพูดเสียงเบา
หลินหว่านชิวมองดูผ้าปูที่นอน พูดเสียงแผ่วเบา "ถ้าน้ำซุปกระเด็นใส่ เดี๋ยวฉันช่วยซักให้...รวมถึงปลอกผ้านวมด้วย"
"ห้ามซักเด็ดขาด" เฉินไป๋น้ำเสียงจริงจัง
"..."
สุดท้ายหลินหว่านชิวก็อดไม่ได้ หยิกเขาเบาๆ หนึ่งที
เมื่อกี้ไม่ควรขอโทษเลย
คนคนนี้มันโรคจิตจริงๆ