“แล้วจะทำยังไงล่ะ?”
“เธอตั้งใจเรียนสิ ค่อยๆ เร่งวิชาสายวิทย์น่าจะยังทันนะ”
“วิชาสายวิทย์มันเรียนด้วยตัวเองไม่ได้”
เฉินไป๋พูดพลางหยิบสมุดโน้ตที่หลินหว่านชิวเคยให้ไว้ก่อนหน้านี้ออกมา
หลินหว่านชิวเห็นเฉินไป๋เปิดหนังสือไปถึงหน้าที่เธอเคยสอนครั้งที่แล้ว ก็เข้าใจความหมายของเขาได้ทันที
แต่ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ที่ไหนสักแห่ง เลยทำเป็นแข็งปากพูดว่า
“เธอ... คิดเอาเองสิ...”
ตอนนี้เธอกับเฉินไป๋ยังเลิกคุยกันอยู่เลย
ถ้าเฉินไป๋แค่ใบ้ให้ เธอก็จะอาสาสอนทันที มันจะดูยังไง...
อย่างน้อยเธอก็ต้องเอ่ยปากเองก่อนสิ?
เฉินไป๋กลับลุกขึ้นยืน แล้วโน้มปากเข้าไปใกล้หูเธอนิดหน่อย ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดว่า
“หัวหน้าห้องสุดที่รัก เธอไม่อยากให้เพื่อนเล่นตั้งแต่เด็กของเธอต้องทนทุกข์ไปอีกปีใช่ไหมล่ะ? ตื่นเช้ามืดกลับดึกดื่น แถมความเครียดก็สูง...”